" Iets persoonlijks " (em.past. Peter Gerrets)

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 4974
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

" Iets persoonlijks " (em.past. Peter Gerrets)

Berichtdoor Ton » Ma Jun 22, 2020 11:27 am

Peter Gerrets :

MAANDAG 22-06-2020



" Iets persoonlijks "




Het is 20.56 uur. De zon schijnt volop.
Ik mijmer.
Ineens bedenk ik me dat ik als jonge jongen zó enorm verlangde naar vriendschap.
Ik ben van 15-06-1949. Het eerste kind van mijn ouders.
Groeide te snel in de lengte, had de neiging om gebogen te lopen.
Werd door mijn ouders thuis, maar ook op straat voortdurend gecorrigeerd:
“Rechtop lopen!” Met deze afschrikwekkende aanvulling: “Je weet wat er anders gebeurt...dan krijg je een bezemsteel tegen je rug en moét je rechtop lopen”. De kleur van mijn haar was rood. Opkomen voor mezelf, dat heb ik nooit geleerd. Op de basisschool werd ik vaak gepest. Ik liet het gelaten over me heenkomen en vocht nooit terug.

Toen ontstond het verlangen naar vriendschap. Dat er een jongen zou komen die spontaan uit zichzelf het voor mij zou opnemen. Iemand die stoerder, sterker was dan ik, bij wie ik schuilen kon.
Ik bewonderde die jongens die er goed uitzagen, die sterker, stoerder, sportiever waren dan ik.
Want zelf stelde ik niets voor.
Mijn ouders hadden andere ideeën.
Via de huisarts kwam ik bij de heilgymnast (de tegenwoordige fysiotherapeut). Met veel rek- en strekoefeningen. In het Rooms-Katholieke Hippolytusziekenhuis werd mij, als jonge tiener door nonnen een gipsbed aangemeten. Ik, spiernaakt, om mij heen een een aantal nonnen. Ik moest op mijn buik liggen en zij gipsten mij in vanaf mijn heupen tot mijn schouders. Voortaan moest ik op mijn rug in die gipsmal vastgemaakt worden om een juiste houding te krijgen.
Slapen in een keiharde mal.

Eén zin is mij vanuit mijn jeugd altijd bij gebleven: “Er moest een echte man van mij gemaakt worden”.
De fysiotherapie, slapen op een gipsbed was niet genoeg.
Mijn ouders stuurden mij geheel tegen mijn wil naar zwemles en judo en ook nog padvinderij (de scouts).

Onder het mom: “Dit is gezond voor jou!”
Ik was bang voor water, vooral voor de diepte. Judo, vechten niets voor mij.
Padvinderij met een belachelijk uniform.
Een groene pet, een groen shirt met een stropdas, een korte bruine corduroy broek, lange kousen met kwasten.
Elke week insignes verdienen door opdrachten uit te voeren.

Hoe verklaar je dit als oudste zoon, als tiener?
Mijn ouders accepteren mij niet.
Ik ben door hen niet gewenst, want er moest toch een echte man van mij gemaakt worden?

(wordt t.z.t. vervolgd)





Peter Gerrets.

[p.gerrets@casema.nl]
(www.facebook.com/peter.gerrets)
Go ye therefore, and teach all nations
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 4974
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

Re: " Iets persoonlijks " (em.past. Peter Gerrets)

Berichtdoor Ton » Do Jun 25, 2020 10:12 am

Peter Gerrets :

WOENSDAG 24-06-2020



" Iets persoonlijks "




Ja, dat was de conclusie die ik trok.
Vooral in de richting van mijn vader. Ik was niet de zoon die hij wenste.
Later, veel later, ik was op dat moment 40, begreep ik het beter.
Mijn vader kwam uit een arbeidersgezin, was de oudste, geboren in 1925 in Rotterdam en op zijn eerste met zijn ouders verhuist naar Delft.
Hij was 15 toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Mijn moeder was enig kind. Haar vader was loodgieter. Later werden haar ouders hoofd van een verzorgingstehuis.
Geboren in Middelburg, verhuist naar Wissenkerke op Noord-Beveland en in 1939 naar Delft. Mijn moeder was van 07-08-1926. Moest dus nog 14 worden toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak.
Wat hebben zij nou voor jeugd gehad?
Ze hebben elkaar leren kennen op de MULO in de Hugo de Grootstraat in Delft.
Zeer onregelmatig les gehad, omdat de Duitsers het gebouw meerdere malen vorderden. Ko en Hannie raakten betrokken bij het ondergronds verzet en liepen enorme risico’s.
Op 11-08-1948 trouwden ze.
Verwachtte mijn vader een strijdbare zoon?
Ik heb het nooit uit zijn mond gehoord.
De herinneringen aan mijn jeugd zijn, dat ik urenlang stil uit het raam van de woonkamer kon kijken. Dat mijn moeder ineens uit kon vallen: “Ga in hemelsnaam iets doen, want hier word ik gek van!”
Lezen, heel veel lezen. Op die manier kon ik mijn eigen leefwereld scheppen.
Op de Prins Mauritsschool had ik één onderwijzer die me eindeloos kon boeien met het vertellen van bijbelverhalen en verhalen uit de vaderlandse geschiedenis. Wat ik thuis écht vervelend vond en boosheid opriep waren de ruzies aan tafel, mijn vader corrigeerde al onze taalfouten van mijn moeder en van ons, kinderen.
En de verplichte nummers. Op zondag om 13.00 uur luisteren naar mr. G.B.J. Hilterman over ‘De toestand in de wereld’. En op zondagavond verplicht kijken naar ‘Sport in Beeld’ op televisie.

Onbewust heb ik blijkbaar toch gezocht naar een manier om zijn aandacht te trekken, zijn acceptatie en liefde te verdienen. Maar dat kon ik maar op één manier, door hoge cijfers te scoren op school. Later ben ik me dat bewust geworden. Mijn vader was een perfectionist. Ik ook. Je kreeg op de basisschool een nieuw schrift. Schrijven deed je toen met een kroontjespen die je in de inktpot moest dopen.
En mijn streven was om nooit vlekken te maken. Want maakte je inktvlekken, dan faalde je. Het gebeurde me dat ik al op de eerste bladzijde een vlek maakte. Ik legde het vloeipapier erover. De onderwijzeres trok mijn hand weg en het vloeipapier en gaf me een klap in het gezicht. Zó ging dat in de jaren ‘50 van de vorige eeuw.

En zó werd mijn visie op het leven:
‘Mijn leven is een splinternieuw schrift, waarin met een kroontjespen in inkt gedoopt geschreven moet worden.
God kijkt over mijn schouders mee en straft elke keer dat je een inktvlek maakt.
Het gaat erom blanco te blijven en het schrift niet te verknoeien.
Mijn vader was streng, de hemelse Vader nog strenger’.

Met andere woorden: ik kon en kan niet omgaan met fouten die ik maak of zonden in mijn leven.
God was in die jaren beslist geen veilige haven. Geen liefhebbende, inlevende of meelevende vader.
Kenmerkend voor ouders van die generatie is:
‘als je iets goed deed, was dat vanzelfsprekend en daarover werden geen uitspraken gedaan; deed je iets verkeerd, dan werd je daarop indringend aangesproken en gestraft (met harde hand)’.

Met dit op de achtergrond heb ik de lagere school doorlopen, de dr. Abraham Kuyper MULO (4 jaar in 3 jaar), de Koningin Wilhelmina Kweekschool (onderwijzersopleiding + hoofdakte) in Rotterdam én het Bijbelinstituut België van de Belgische Evangelische Zending in Brussel (HBO Theologie).

Ik studeerde cum laude af in juni 1973, maar was toen opgebrand.

p.s. Met vloeipapier droogde je de inktvlek. Destijds was er niets waarmee je de inktvlek uit je schrift kon verwijderen. En zo zag ik dat ook t.o.v. mijn leven.

(wordt t.z.t. vervolgd)
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 4974
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

Re: " Iets persoonlijks " (em.past. Peter Gerrets)

Berichtdoor Ton » Do Jun 25, 2020 11:12 pm

Peter Gerrets :

VRIJDAG 26-06-2020



" Iets persoonlijks "




Mijn visie op het leven zag ik zó:
‘Een nieuw blanco schoolschrift dat ik dagelijks met een kroontjespen in inkt gedoopt moet beschrijven zonder inktvlekken te maken. Maakte ik vlekken dan kon ik ze hoogstens met vloeipapier drogen, maar er was niets om ze weg te nemen’.
Als perfectionist is dit een onmogelijke opdracht. Dan volgt straf.

Terwijl ik dit schrijf zie ik ineens het verband met de invloed van de orthodox-reformatorische preken in de jaren ‘60.
Een klasgenoot op de MULO nam mij mee naar de kerk waar zijn ouders kerkten. Een afsplitsing van de Christelijke Gereformeerde Kerk, n.l. de Christelijke Gereformeerde Gemeente in Nederland met ds. J.G. van Minnen in Delft en naar de ‘zware bonders’.
Favoriete thema’s: de uitverkiezing tot heil of tot verderf, Christus voor uitverkorenen gestorven.
Eerder heb ik geschreven op fb hoe ik die kerkdiensten ervoer. Zwart, donker, duister, dreigend, de sfeer van de dood, het naderend oordeel.
Die niet-ritmische psalmzang uit de berijming van 1773 en de taal van de Statenvertaling. Het onnatuurlijke stemgebruik van de predikanten, huilerig, zangerig.
Zij tekenden God, zoals ik Hem al zag en bevestigden dat. Met een schrift vol inktvlekken was je eindbestemming duidelijk: de hel.

De mens, Peter, was in staat al op de eerste bladzijde van dat blanco schrift een inktvlek te veroorzaken.
Dit besef had ik in mijn tienerjaren.
Samen met die klasgenoot lazen we de prekenbundels van de zogenoemde ‘oudvaders’. Toen ik 15/16 was. Preken van Smytegelt, á Brakel, van der Groe, van Lodenstein. Zware kost.

Vroom, dat was ik. Ik bad, zocht God, deed alles om mijn vader’s liefde en aandacht te winnen en die van die onbenaderbare God.
Inktvlekken waren er al in mijn levensschrift. Dat verlangen naar een vriend, die mij zou liefhebben en beschermen. Ik hoorde naar een meisje te verlangen, maar daar werd ik helemaal niet toe aangetrokken.
Wat heb ik vaak gebeden: God, laat me geen homo worden! Want dan zou ik gestraft worden met verschrikkelijke ziekten. O, God, geen kanker, geen hartverlamming.
En dan onder de hierboven beschreven prediking.

Deze preken hebben mij ‘omgebracht’.
Begin maart 1969 zakte ik thuis onder aan de trap in elkaar.
God zocht mijn dood, mijn ondergang.
Vanwege mijn verkeerde verlangens.
Vanwege de inktvlekken.
Seksualiteit, laat staan homoseksualiteit was in de jaren ‘60 geen gespreksonderwerp.

Ik kon met niemand praten over mijn innerlijke strijd. Jaren niet.
Die klasgenoot van de MULO heeft mij zo vaak aangezegd: Christus redt alleen uitverkorenen. Een mens kán zich niet bekeren. Leugens uit de hel.
Want na dat gesprek kreeg ik ‘s nachts een verschrikkelijke nachtmerrie. Ik viel in het duister in een put, ik viel, ik viel, ik viel de hel in. En ik riep: ‘Here, geef mij een woord van U’.
In het donker greep ik mijn bijbeltje, sloeg het open, deed het bedlampje aan en las:
“Opdat gij waarlijk vrij zou zijn, heeft Christus u vrijgemaakt. Houdt dus stand en laat u niet weder een slavenjuk opleggen” (Galaten 5:1 NBG’51).

Toen werd ik vrijgemaakt. Voor altijd afstand genomen van de prediking, het onderricht wat destijds in orthodox-reformatorische kringen gangbaar was en soms nog is.
Wat een enorme schade heeft dat onderwijs aangericht. Er waren jonge mensen die zelfmoord pleegden, omdat ze nooit zekerheid ontvingen of ze uitverkoren waren tot heil.

In die maand maart 1969 ben ik door het lezen van ‘Het normale christelijke leven’ van de Chinese prediker Watchman Nee over Romeinen 5 t/m 8 en een radiopreek over Marcus 8:34 tot geloof gekomen.
Op 31 maart 1969. Er was geen vreugde, maar er veranderde veel.

Ik had mijn leven in Gods handen gegeven. Het verlangen om leerkracht op een basisschool te worden verdween. God riep mij om predikant te worden, maar dat is toch onmogelijk!!!
Ik had verwacht dat hij die homoseksuele gevoelens zou wegnemen, maar dat gebeurde niet.
God zal dat wel doen bij mijn geloofsdoop óf als ik vol ben van de heilige Geest. Alhoewel mijn geloofsdoop (door onderdompeling) in de Belgische Hervormde Kerk in Seraing plaats vond, wat heel bijzonder is in een protestantse kerk, en ik in de Hervormde Maranathakerk in Delft een bijzondere ervaring had met de heilige Geest, heeft God die seksuele geaardheid nooit veranderd. Ook niet ná een langdurig christelijk hulpverleningstraject.
Peter bleef Peter met een geheim dat ik aan niemand kwijt kon, alleen aan de hulpverleners.
Tijdens een leidersconferentie van voorgangers en predikanten ben ik na een preek van een Britse pinksterpredikant naar voren gegaan.
Zijn uitnodiging was: ‘Als u verlangt dat God u verandert, kom dan naar voren en laat met u bidden’.
Die mij persoonlijk kennen, weten dat dit niets voor mij is.
Toch ging ik naar het podium en trof een zeer sympatieke pinksterbroeder die mij goed kende. ‘Wát kom jij hier nou doen?’
‘God moet mijn leven veranderen’. Hij antwoordde: ‘Dát zou zonde zijn!’ Ik zei: ‘ik méén het’. Hij antwoordde: ‘Peter, jij bent één van de eerlijkste, oprechtste voorgangers die ik ken’. Ik zei: ‘Herman, God wéét waarin ik veranderen moet’.
Hij legde mij de handen op en bad, door God geleid: ‘Heer, ik kán niet bidden wat Peter wil, want Uw Geest zegt mij, dat hij goed is, zoals hij is’.

Nogmaals: ik kon nooit omgaan met fouten, overtredingen, inktvlekken.
Jaren en jaren ben ik achtervolgd door de prediking uit mijn tienerjaren.
In mijn eerste gemeente Enschede ging ik bezwaard aan het Avondmaal.
Achtervolgd door de orthodox-reformatorische preken en de daardoor opgeroepen angsten.
Galaten 5:1 heeft me bewaard: tot op de dag van vandaag zijn ze er: gelovigen die jou en mij onder het slavenjuk willen brengen. Onder het juk van de Mozaïsche wetten, riten, symbolen, sabbat en feestdagen.

Over christenen die homoseksueel geaard zijn en die een relatie aangaan wordt wereldwijd vanuit kerken met de banvloek gedreigd.
Ik heb geworsteld met Gods genade.
Ik heb jaren mijzelf veroordeeld.
Ik vond mijzelf een failure, een mislukking.

Ondanks dat mijn levensschrift vol is van inktvlekken, ziet God dat blijkbaar niet.
Mensen hebben mij verworpen en uitgescholden. Christenen. Terecht, want ik heb gezondigd. Maar het bloed van Christus overwint, legt de veroordelaars het zwijgen op.
Ik heb vrucht mogen zien.
God vond verandering niet nodig, alhoewel ik tot mijn 55e hulp heb gezocht.

In Zijn genade ziet Hij méér dan inktvlekken.
Vanuit Gods overweldigende genade aan mij en vele andersgeaarde collega’s en broeders en zusters in Christus bewezen, zeg ik het jullie aan.
Haal eerst die balk uit jullie oog en misschien ben je daarna geschikt om die splinter uit mijn oog te verwijderen.

(wordt t.z.t. vervolgd)





Peter Gerrets.

[p.gerrets@casema.nl]
(www.facebook.com/peter.gerrets)
Go ye therefore, and teach all nations
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 4974
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

Re: " Iets persoonlijks " (em.past. Peter Gerrets)

Berichtdoor Ton » Ma Jun 29, 2020 10:55 am

Peter Gerrets :

ZONDAG 28-06-2020


" Iets persoonlijks " (4 - slot).



In het eerste deel vertelde ik dat ik van jongs af aan verlangde naar een vriend die mij spontaan zou liefhebben en mij in bescherming zou nemen.
Vriendschap omdat ik zélf zo kwetsbaar was. De wereld om mij heen vijandig.
Ik werd gepest omdat ik een lange slungel was, met rood haar, die nooit geleerd had voor zichzelf op te komen.
Mijn vader gaf mij voortdurend het gevoel dat ik tegenviel en ik vertelde hoe ik jaren- en jarenlang mij ingespannen heb om zijn liefde en aandacht te winnen. Op één manier kon ik dat, door keihard te studeren tot ik erbij neerviel.
Maar uit zijn mond heb ik nooit één woord van waardering gehoord.
Ik heb verteld welke schade de orthodox-reformatorische preken hebben aangericht.
En hoe ik Jezus Christus heb leren kennen. Hoe God mij weg leidde van het verlangen om leerkracht te worden en Hij mij riep om predikant te worden.
Wat een eenzame taak. Daar had ik nooit bij stilgestaan. Vanwege het predikant-zijn en de manier waarop gemeenteleden tegen je opkijken, ontstaan er geen vriendschappen. In Enschede was men erg ‘uit-de-boom-kijkerig’, want mensen-uit-het-westen hadden het hoog in de bol. Men kwam niet op bezoek, men nodigde je niet uit. Contacten waren formeel, bijna zakelijk.
Ook met mijn collega, de leiding gevende broederraad. In Enschede en wijde omgeving kende ik niemand en kon ik op niemand terugvallen en ik raakte in een diepe depressie. Ik werd ernstig ziek en kon mijn taken niet meer aan en heb mijn taak neergelegd.
Een vol jaar woonde ik in Zandvoort, genoot van zee en strand. Was vaak bij mijn geestelijke vader ds. Gerrit Toornvliet te vinden in Bloemendaal, was er kind aan huis. Er ontstond een vader-zoonband. Onder zijn preken en bijbelstudies werd mijn innerlijk ondersteboven gehaald, net als tijdens zijn lessen in Brussel, mijn bezoeken vanuit Enschede, in onze correspondentie. En nu in gesprekken, het samen bidden, het voor hem mogen preken. Zijn waardering, zijn aanvaarding van mijn seksuele geaardheid.
Eindelijk een dominee die naast me stond, die zich over mij ontfermde, die mij aanmoedigde. Gods liefde en genade mij voor de ogen schilderde.
Toen hij begin jaren ‘80 op zijn sterfbed lag, toen vroeg hij zijn dochter of ik op zijn begrafenis wilde preken en daarna heb ik hem gedeeltelijk vervangen tot er een opvolger was.
Kijk deze vader ‘adopteerde’ mij eigenlijk als zijn zoon. Hij heeft door Gods genade mij mee mogen geven de eindeloze liefde, vergeving en genade van God in Christus zoals niemand dat in woord en leven had voorgeleefd.
Nog altijd beschouw ik me een ‘leerling’ van deze bijzondere vader.

Stapels preken en boeken heb ik van hem gelezen.
Grote invloed hebben op mijn leven ‘de vrienden van Kohlbrugge’ gehad.
Kohlbrugge zelf, maar bijvoorbeeld ook Prof. dr. Arie de Reuver en ds. Daniël Christiaan Overduin.
Hun preken die mij diep hebben ontroerd.
Toornvliet, Kohlbrugge, de Reuver en Overduin troffen mij zó diep dat ik spontaan ging huilen, het verdriet kwam eindelijk boven.

Ik heb in mijn leven weinig spontane vriendschap gekend. Velen wilden wel bevriend zijn omdat ze antwoorden wilden op hun vragen, gebed, of een woord van profetie. Ik heb eindeloze gesprekken gevoerd. Maar wie hebben aangevoeld dat ik een mens ben als ieder ander, met verlangens naar waardering, voorbede, zegening?
Daarin ben ik teleurgesteld.

Ik wilde geen dominee genoemd worden, maar bij mijn voornaam aangesproken.
In preken en studies en onderricht eenvoudig Nederlands spreken, mens onder de mensen zijn.
Maar mensen bleven mij zien als een leidinggevende broeder.
En vriendschappen met collega’s ontstaan ook niet gemakkelijk.
Toch hebben wij als pastor een pastor nodig.

Terugkijkend besef ik dat ik inderdaad geschreven heb in het van God geven levensschrift. Geschreven, inktvlekken veroorzakend. Ik heb na mijn werkzame leven vaak gezegd: ik ben mislukt!
Ik heb vele fouten gemaakt, zonden begaan. Ze ook persoonlijk en waar nodig in het openbaar beleden.
Ook op fb heb ik openhartig en transparant geschreven.

Sommigen reageren dan alsof ik aandacht wil trekken, sympathie wil winnen. Dat wil ik pertinent niet.
Maar in mijn fb vriendenlijst en daarbuiten zijn er velen die andersgeaard zijn en denken dat zij door God en mensen verworpen en vervloekt zijn. Ze komen nog in de kerk, of ze keren de kerk de rug toe.
Velen denken dat ik homoseksualiteit propageer, dat het mijn stokpaardje is.
Nee, nee en nog eens nee.
Maar ik ken die vreselijke strijd en worsteling, de afwijzing, de teksten waarmee predikanten en gelovigen mee afkomen.
Nog altijd zijn er ouders die hun kinderen buiten de deur zetten of hen zeggen: je bent onze zoon of dochter niet meer.
Gemeenten van Christus die je de kerk uitkijken.
Eén van mijn taken is om het voor andersgeaarden op te nemen en te vertellen wat de bijbel hier nu werkelijk over zegt.
Dat óók jouw leven ertoe doet.

Ik kan onmogelijk zeggen, dat mijn leven voorspoedig gelopen is. Mijn lieve moeder heeft mij na de dood van mijn vader vele malen om vergeving gevraagd om de harde opvoeding die ze mij gegeven hebben. Toen ze in 1996 te weten kwam dat ik homo ben, heeft ze mij onmiddellijk geaccepteerd en ze heeft mijn vader 20 jaar overleefd en is een fantastische moeder geweest.
Ik dank God voor alle mensen die Hij op mijn weg gestuurd heeft die mij in woord en daad Zijn liefde hebben betoond.
Onze God, die van Israël, de Vader van onze Heer Jezus Christus.
Onuitputtelijke bron van Liefde, Aanvaarding en Vergeving.

Ik dacht dat ik alles nu wel meegemaakt had. Maar er volgden nog 15,5 jaar nierdialyse, 27 operaties, ik kreeg nog een donornier die al ruim 8,5 jaar meegaat en nog eens 3 operaties.

Vanaf 2009 ben ik op fb. En ik verwonder me dat zovelen mij willen volgen.
Niet mij, maar Jezus die ik probeer na te volgen in voor- en tegenspoed.
Dank voor de door jullie aan mij betoonde liefde, genegenheid, meeleven en voorbede.

All our lives matter to God.
Of je nu een andere taal spreekt, van welk ras, stam, of natie je afkomstig bent, of je rijk of arm bent, man of vrouw, andersgeaard, gelovig of niet gelovig, gezond of ziek.
Jouw leven doet er toe voor mij, maar ook voor God.

En zolang ik mag leven blijf ik hoog opgeven van Gods liefde, Zijn barmhartigheid en Zijn vergeving omwille van Jezus Christus.



Peter Gerrets.

[p.gerrets@casema.nl]
(www.facebook.com/peter.gerrets)
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 4974
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

Re: " Iets persoonlijks " (em.past. Peter Gerrets)

Berichtdoor Ton » Ma Jun 29, 2020 10:57 am

Peter Gerrets :

MAANDAG 29-06-2020


" Iets persoonlijks "



Eind juni 2020.
Er is bijna een half jaar van het jaar 2020 voorbij.
Iemand schreef: 2020 heeft het tot nu toe niet goed gedaan. Laten we 2020 met ingang van 01-07-2020 een nieuwe kans geven.

Eén ding mis ik.
Wát hebben we, wat heb jij, wat heb ik uit dit eerste halfjaar geleerd?
We kruipen weer massaal in onze auto’s.
Er zijn weer filemeldingen op de radio.
Er vinden weer ongelukken plaats.

Nog erger: we gaan weer vliegen.
De overheid steekt ook daar geld in.
Nog even en het is in de lucht weer net zo’n heksenketel als voor de uitbraak van het coronavirus.
En weer vindt op grote schaal luchtvervuiling plaats.
In plaats dat je daarvoor flink betalen moet is de minimumprijs vastgesteld op € 34,- voor een ticket.
Maandenlang, tijdens deze pandemie, werd de lucht schoner, het water weer helder, was er aanzienlijk minder geluidsoverlast.
We mogen op vakantie naar landen waar nog altijd uitbraken zijn en hoe komen we terug? Importeren we het virus dan weer?
De economie moet weer aantrekken, groeien. Mijn vraag: tot hoever?
Wat offeren we toch veel en vaak aan de Mammon, zelfs mensenlevens.

Structureel wordt er niets veranderd aan de beloning van al die mensen in welke sector dan ook die we enkele maanden nog ‘helden’ noemden. Op de valreep was daar toch nog een bonus van € 1000,- netto.

Ik ben zeer kritisch op ons huidige kabinet, op maatregelen die wel genomen zijn en welke niet.
Hoe deskundig waren de deskundigen?

Gisteren zag ik een interview met een hoogbejaarde mevrouw die in de afgelopen maanden niemand van haar familie mocht zien, niet van haar kamer af mocht. En nu zei: ‘Was ik maar dood, want dit is geen leven. Op deze leeftijd gevangen zitten al maandenlang is niet vol te houden’.
We werden massaal in onze woningen opgesloten, terwijl het virus buiten niet veel kans heeft om ons te besmetten, mits we afstand bewaren.

En kerkmensen moeten toch weer klagen. Met ingang van woensdag 01-07-2020 mogen we met méér mensen naar de kerk. Het hangt af van de grootte van het kerkgebouw hoeveel er worden toegelaten.
En er wordt gemurmureerd. Wat een gedoe dat je je moet opgeven, dat er strenge regels zijn wáár je mag lopen en wáár je mag zitten. Bizar dat je niet zingen mag of dat je geadviseerd wordt niet te zingen.

Weet je wat ik mis?
DANKBAARHEID.
Dat wij niet omgekomen zijn óf dat we mochten herstellen.
Dat er meer vrijheden zijn.
Dat we weer naar de kerk kunnen.

Bij het begin van de crisis heb ik tegen de murmureerders gezegd:
“En denk nu eens aan ál die chronische zieken en gehandicapten die elke zondag afhankelijk zijn van kerkdiensten via de kerkomroep of kerkdienstgemist.
Die het samenzijn altijd moeten missen.
En denk nu eens aan álle broeders-en-zusters die onderdrukt worden, vastzitten in concentratiekampen, vervolgd, gemarteld en doodgeslagen worden die in het uiterste geheim moeten samenkomen”.

Hebben we aan hen gedacht, ondankbaren?
Vandaag zag ik beelden van openluchtkerkdiensten, waar volop gezongen werd. Beelden van een zangavond op het strand van Urk.
Dat kan en mag in ons land.

Moeten we niet heel dankbaar zijn dat vele, vele kerken hun kerkdiensten ook door beeld ondersteund hebben uitgezonden? Dat vastgesteld is dat er veel meer mensen kerkdiensten volgden dan dat er onder normale omstandigheden in de kerk zouden zitten?

Dankbaar!
Beseffen jullie eindelijk hoe ‘de normale toestand’ voor een chronisch zieke of gehandicapte is én voor een medechristen in die landen waar je van al die vrijheden verstoken bent?

Ja, we verlangen naar de tijd toen we in niets beperkt waren.
Maar God heeft deze pandemie toegestaan, OPDAT we er iets uit zouden leren.
Dat niets vanzelfsprekend is.
Dat Hij in staat is de wereld te stoppen.
Niet, dat we als mensen, als gelovigen op de oude voet door zouden gaan.

Kritisch blijven en bidden voor onze regering en volksvertegenwoordiging dat zij deze situatie niet misbruiken om onze grondwettelijke rechten ons voor onbepaalde tijd kunnen ontnemen.
Onder het mom ons te willen beschermen ons permanent in een noodsituatie met noodmaatregelen te houden.

Met respect gedenken we állen die door dit virus ziek geworden zijn en het niet hebben overleefd.
En bidden we voor al die landen waar het uit de hand gelopen is.
Waar sprinkhanenplagen alles verwoesten.
Waar honger en dorst geleden wordt.

Wij zullen dankbaar zijn.
En die dankbaarheid uiten.



Peter Gerrets.

[p.gerrets@casema.nl]
(www.facebook.com/peter.gerrets)
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19


Terug naar

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: 4 en 0 gasten