LIEFDE: GODS CALEIDOSCOOP

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 3565
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

LIEFDE: GODS CALEIDOSCOOP

Berichtdoor Ton » Ma Jan 25, 2016 1:58 pm

LIEFDE: GODS CALEIDOSCOOP


Achter in onze tuin, daar stond-ie.

Stevig op een stok in de grond… En maar draaien – bij het geringste zuchtje wind kwam het wiel met alle kleuren in beweging en begonnen al die mooie kleuren door elkaar heen te lopen.

Gebiologeerd kon ik er naar kijken. Steeds opnieuw verbaasde het me dat het zó mooi was…

Mijn caleidoscoop(je).

Meegenomen uit het buitenland samen met wat andere kleurige tuinverfraaiers.



O ja, ik wist wel wat een caleidoscoop was, ik had er meerdere versleten. Op het schoolplein staken we elkaar de loef af; die van mij is véél mooier… En maar draaien – de prachtigste vormen kwamen tevoorschijn.

Toch was deze caleidoscoop anders van vorm dan het wiel wat veel later in mijn tuin stond. Wij hadden een soort kijker in de hand en als je er dan in keek terwijl je de kijker draaide…. Het waren de mooiste beelden die bij een miniem draaien al veranderden.



Maar wat er in mijn tuin stond, leek qua kleur en idee meer op de bromtol die ik vroeger had.

Als je heel hard op-en-neer ging met de bromtol, dan vloeiden alle kleuren door elkaar en zag je geen enkele kleur meer afzonderlijk. Ja, zelfs… er bleef bijna geen kleur over – het werd steeds meer wit…

Precies dát gebeurde ook met het wiel in onze tuin, vooral als het heel hard stormde. En precies dát heeft heel sterk tot mijn hart gesproken.



Poeh…. Stormen…

Wat kán het stormen in je leven! Niet altijd kom je er ongeschonden uit tevoorschijn, net als bij een zware herfststorm waarbij er soms oude bomen omvallen en van de jongere soortgenoten de takken in het rond vliegen. Zo kan het ook in je leven tekeer gaan.

Iedereen maakt zoiets of zelf of met vrienden of familie wel eens mee. Ik dus ook.

En het was nadat zich een dergelijke ervaring in ons leven had voorgedaan, dat ik weer eens peinzend naar buiten staarde en het kleurige wiel langzaam rond zag draaien…



Mijn gedachten gingen terug naar alle gebeurtenissen waar we mee geconfronteerd waren geweest. Mijn oog bleef hangen aan de kleuren. Allemaal felle kleuren van de regenboog…; de regenboog, die voor mij lang geleden al “Gods handtekening” is geworden. Gods handtekening onder Zijn verbond van trouw.

In mijn beleving van dit moment, zette Hij nu als het ware ook Zijn handtekening onder dit beeld wat het draaiende wiel opriep. Voor mij was dit zoiets: God wil hier iets mee zeggen. Het is van Hem afkomstig - denk verder; ga verder...



Verder gingen mijn gedachten: God is zó ongelofelijk veelkleurig. Hij ís veelkleurig en Hij gebruikt al zijn vele kleuren om ze door ons leven heen te weven. Kleuren van vreugde, kleuren van stilte. Maar ook kleuren van verdriet en rouw. Kleuren van woeste woede en onmacht, maar ook de kleuren van overgave en acceptatie.

Vreemd – telkens als ik wil denken: ook de kleur van liefde, gaan mijn gedachten snel verder.

Alsof liefde nog niet aan de beurt is…



Liefde – wát een moeilijk woord na de grote stormen die er zijn geweest. Het is bijna een woord geworden zonder inhoud, nietszeggend – zover was – en is? - het van ons af komen staan. Ik durf dat woord nog altijd bijna niet te denken…

Maar toch – was liefde niet juist wat Jezus ons had laten zien?

Was de Liefde van de Vader niet precies ónze redding geweest?

Ja, was – en is! – LIEFDE niet hét Wezenskenmerk van onze Heer?

Waarom was en is het dan zo moeilijk om weer liefde te leren ervaren en het op die manier weer toe te gaan laten in ons leven?

En wat had dit nou met mijn kleurige draaiend wieltje te maken? Met die “caleidoscoop”?



Op dat punt aangeland met mijn gedachten was het alsof God tegen me zei: kijk er nou eens doorhéén. Kijk eens naar al die aparte kleuren. Wát gebeurt er met die kleuren als IK het zo laat waaien dat ze door elkaar heen gaan vloeien? Je wéét het; je hebt het immers vaak gezien en je afgevraagd: wat betekent dit toch?
En ja, dat wist ik maar al te goed! Zo vaak had ik gezien dat hoe harder het ging waaien, hoe minder kleuren er te ontdekken waren. Alles vloeide samen tot een wit vlak. Bij de felste storm, als het wiel van de stok af dreigde te waaien, dan was er slecht een wit ding zichtbaar, wat als een gek ronddraaide…



Wit – de kleur van Gods reinheid; van Zijn vergeving, van Zijn warmte, Zijn betrokkenheid, van Zijn heiligheid en van Zijn nabijheid…

Wit - de kleur van Gods reine, gevende Liefde Die álles omvat...

Alles?

Waar bestaat dat “alles” dan uit?

Toen werd mijn oog getrokken naar het midden van het draaiende wiel, waar alle kleurbanen samenkwamen. Dat wist ik omdat ik het wiel ook in rust kende.

Was het God, Die me zo liet zien dat élke kleur totaal en volledig verbonden was met Zijn wezenskenmerk: LIEFDE. Ik heb het wel zo ervaren.

Elke kleur is een deel van Gods karakter zoals dat in de Bijbel naar ons toekomt. Wij mogen Hem immers leren kennen uit Zijn Woord? En ik herkende dingen die ik had gelezen... God heeft vele karaktertrekken - en waarschijnlijk nog veel meer dan ik heb herkend en benoemd.

Maar élke karaktertrek die ik zag werd hier verbeeld door een kleur.
En over ál die kenmerken, ál die karaktertrekken, las ik óók in 1 Cor. 13.... In het hoofdstuk over de Liefde...



Élke aparte kleur zat stevig vast aan het middelpunt. Het was er aan verankerd...

Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus? Verdrukking of benauwdheid, of vervolging of honger, of naaktheid, of gevaar, of het zwaard?

Dat zijn de grauwe, moeilijke kleuren van het leven. Lijden, tranen, vervolging – alles zit vast aan het Middelpunt: Liefde. Liefde van Jezus; Liefde van de Vader…

Is hier de troost waarmee alleen Gód diep kan troosten? Troosten in de werkelijke betekenis van het woord; naast je blijven staan en je niet los laten. Je vasthouden als je diep-gebukt gaat onder de stormen die op je leven beuken…

Voor mij was het dit inderdaad.

Gaandeweg worden dan ook andere kleuren zichtbaar: Want ik ben verzekerd, dat noch dood noch leven, noch engelen noch machten, noch heden noch toekomst, noch krachten, noch hoogte noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus, onze Here.

Daar zijn de andere kleuren, de mooie… Ook zij zitten onlosmakelijk vast aan het Middelpunt – Jezus.



Wat een rijkdom in zo’n tamelijk klein draaiend kleurig wiel…

Leg het eens op je eigen leven en zie hoe je, door je te richten op één of meer aparte kleuren, door een storm in je leven heen kunt komen. Omdat je altijd vast blijft zitten aan Jezus. In Hem zijn we verankerd.

Middelpunt van ons verlangen, zo zegt een adventslied.

Via Hem komen we bij de andere kleuren die in ons leven verweven zijn en gaandeweg mengen zich die kleuren dan toch weer.

Als je op deze manier weer leert jouw kleur(en) te laten vermengen en overvloeien in de andere kleuren van de caleidoscoop dan kun je ook weer ervaren dat Liefde altijd sterker is dan alles wat je daar van af wil houden.



O ja, er zijn tijden in je leven dat de caleidoscoop maar langzaam beweegt of draait. Dat kan een tijd zijn van windstilte, waarin er weinig heftigs in je leven voorvalt en je tot rust mag komen. Een tijd van “alles gaat z’n gewone gangetje”.

Maar dit kan juist ook een tijd zijn waarin je moeilijke dingen moet verwerken, dagen waarin rouw, pijn, negatieve ervaringen verwerkt moeten worden. Dan kan het ook zijn alsof de tijd stil staat…
De caroussel van het leven draait dan trager...
En weet je: de kleuren – sámen uiteindelijk de ultieme uitdrukking van Góds Liefde - lopen langzamer in elkaar over. Je ziet en ervaart de mengeling ervan. Het wonder is: juist zo'n tijd krijgt uiteindelijk een prachtige, mooie, gemengde kleur... In elkaar overvloeiend - alle nuances zijn te zien door de donkere achtergrond van die tijd.

Kijk eens naar de regenboog als die aan de lucht staat: áltijd aan de dónkere kant, als om ons te laten zien dat juist in het donker van je leven Góds veelkleurige liefde je er doorheen zal dragen.

Evenzeer als het hard gaat waaien - gaat stormen misschien - in je leven, dan draait die levenscarrousel, net als mijn caleidoscoop, steeds sneller en gaan jouw kleuren ook steeds meer in elkaar overlopen. Meer en meer gaat het op in het geheel. En wat ís dat geheel?
Inderdaad: Gods Liefde... God Zelf, Die ons vasthoudt in de storm.
Je kunt alleen staande blijven als je je vastklemt aan Zijn Liefde. Anders waai je om....

Ons, jullie, mijn, leven is doorweven en doortrokken met alle kleuren van de regenboog. Het beweegt, het draait rond, het vermengt zich met elkaar... Het leeft - wíj leven...
O, er is nog veel meer over te zeggen hoor! Zo zijn jonge frisse kleuren, anders dan de wat oudere, doorleefde kleuren - ook dat is heel opmerkelijk. Want sámen vormen ze wél het palet van Gods Liefde...
Denk er maar eens over.

Mijn draaiende caleidoscoop heeft het helaas begeven in de stormen die op het wieltje afkwamen.

Maar nog altijd geniet ik van de levensles die ik heb mogen leren en waar ik nog dagelijks aan – en over – denk, en die ik nu zelfs door heb mogen geven.





AkkeFietje





Uit : www.manna-vandaag.nl
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

Terug naar

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: 1 en 0 gasten