Afrikaans : diverse preeken door Ds. Nico van der Walt

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 2718
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

Re: Afrikaans : diverse preeken door Ds. Nico van der Walt

Berichtdoor Ton » Di Mrt 27, 2018 2:25 pm

"Lover or Prostitute" het ek 'n tyd gelede op internet raakgeloop. Dit het my destyds diep getref en toe ek dit nou weer opdiep, het ek besluit om dit vir julle uit te stuur. Ek vertrou dit beteken iets vir julle.

Ek stuur DV later die week weer leestof uit.

Hartlike groete in Christus,

Nico v/d Walt
nico@dievanderwalts.co.za

====================================


"Lover or Prostitute?” The Question that Changed My Life By Dr. David Ryser


A number of years ago, I had the privilege of teaching at a school of ministry. My students were hungry for God, and I was constantly searching for ways to challenge them to fall more in love with Jesus and to become voices for revival in the Church. I came across a quote attributed most often to Rev. Sam Pascoe. It is a short version of the history of Christianity, and it goes like this:
Christianity started in Palestine as a fellowship; it moved to Greece and became a philosophy; it moved to Italy and became an institution; it moved to Europe and became a culture; it came to America and became an enterprise.
Some of the students were only 18 or 19 years old--barely out of diapers--and I wanted them to understand and appreciate the import of the last line, so I clarified it by adding, “An enterprise. That’s a business.” After a few moments Martha, the youngest student in the class, raised her hand. I could not imagine what her question might be. I thought the little vignette was self-explanatory, and that I had performed it brilliantly. Nevertheless, I acknowledged Martha’s raised hand, “Yes, Martha.” She asked such a simple question, “A business? But isn’t it supposed to be a body?” I could not envision where this line of questioning was going, and the only response I could think of was, “Yes.” She continued, “But when a body becomes a business, isn’t that a prostitute?” The room went dead silent. For several seconds no one moved or spoke. We were stunned, afraid to make a sound because the presence of God had flooded into the room, and we knew we were on holy ground. All I could think in those sacred moments was, “Wow, I wish I’d thought of that.” I didn’t dare express that thought aloud. God had taken over the class. Martha’s question changed my life. For six months, I thought about her question at least once every day. “When a body becomes a business, isn’t that a prostitute?” There is only one answer to her question. The answer is “Yes.” The American Church, tragically, is heavily populated by people who do not love God. How can we love Him? We don’t even know Him; and I mean really know Him. What do I mean when I say “really know Him?” Our understanding of knowing and knowledge stems from our western culture (which is based in ancient Greek philosophical thought). We believe we have knowledge (and, by extension, wisdom) when we have collected information. A collection of information is not the same thing as knowledge, especially in the culture of the Bible (which is an eastern, non-Greek, culture). In the eastern culture, all knowledge is experiential. In western/Greek culture, we argue from premise to conclusion without regard for experience--or so we think. An example might be helpful here. Let us suppose a question based upon the following two premises: First, that wheat does not grow in a cold climate and second, that England has a cold climate. The question: Does wheat grow in England? The vast majority of people from the western/Greek culture would answer, “No. If wheat does not grow in a cold climate and if England has a cold climate, then it follows that wheat does not grow in England.” In the eastern culture, the answer to the same question, based on the same premises, most likely would be, “I don’t know. I’ve never been to England.” We laugh at this thinking, but when I posed the same question to my friends from England, their answer was, “Yes, of course wheat grows in England. We’re
from there, and we know wheat grows there.” They overcame their cultural way of thinking because of their life experience. Experience trumps information when it comes to knowledge. A similar problem exists with our concept of belief. We say we believe something (or someone) apart from personal experience. This definition of belief is not extended to our stockbroker, however. Again, allow me to explain. Suppose my stockbroker phones me and says, “I have a hot tip on a stock that is going to triple in price within the next week. I want your permission to transfer $10,000 from your cash account and buy this stock.” That’s a lot of money for me, so I ask, “Do you really believe this stock will triple in price, and so quickly?” He/she answers, I sure do.” I say, “That sounds great! How exciting! So how much of your own money have you invested in this stock?” He/she answers, “None.” Does my stockbroker believe? Truly believe? I don’t think so, and suddenly I don’t believe, either. How can we be so discerning in the things of this world, especially when they involve money, and so indiscriminate when it comes to spiritual things? The fact is, we do not know or believe apart from experience. The Bible was written to people who would not understand the concepts of knowledge, belief, and faith apart from experience. I suspect God thinks this way also. So I stand by my statement that most American Christians do not know God--much less love Him. The root of this condition originates in how we came to God. Most of us came to Him because of what we were told He would do for us. We were promised that He would bless us in life and take us to heaven after death. We married Him for His money, and we don’t care if He lives or dies as long as we can get His stuff. We have made the Kingdom of God into a business, merchandising His anointing. This should not be. We are commanded to love God, and are called to be the Bride of Christ--that’s pretty intimate stuff. We are supposed to be His lovers. How can we love someone we don’t even know? And even if we do know someone, is that a guarantee that we truly love them? Are we lovers or prostitutes? I was pondering Martha’s question again one day, and considered the question, “What’s the difference between a lover and a prostitute?” I realized that both do many of the same things, but a lover does what she does because she loves. A prostitute pretends to love, but only as long as you pay. Then I asked the question, “What would happen if God stopped paying me?” For the next several months, I allowed God to search me to uncover my motives for loving and serving Him. Was I really a true lover of God? What would happen if He stopped blessing me? What if He never did another thing for me? Would I still love Him? Please understand, I believe in the promises and blessings of God. The issue here is not whether God blesses His children; the issue is the condition of my heart. Why do I serve Him? Are His blessings in my life the gifts of a loving Father, or are they a wage that I have earned or a bribe/payment to love Him? Do I love God without any conditions? It took several months to work through these questions. Even now I wonder if my desire to love God is always matched by my attitude and behavior. I still catch myself being disappointed with God and angry that He has not met some perceived need in my life. I suspect this is something which is never fully resolved, but I want more than anything else to be a true lover of God. So what is it going to be? Which are we, lover or prostitute? There are no prostitutes in heaven, or in the Kingdom of God for that matter, but there are plenty of former prostitutes in both places. Take it from a recovering prostitute when I say there is no substitute for unconditional, intimate relationship with God. And I mean there is no palatable substitute available to us (take another look at Matthew 7:21-23 sometime). We must choose.
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 2718
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

Re: Afrikaans : diverse preeken door Ds. Nico van der Walt

Berichtdoor Ton » Do Mrt 29, 2018 3:38 pm

Hiermee verdere leesstof. Vertrou dis tot seen.

Seenwense

jbiC

Nico van der Walt
nico@dievanderwalts.co.za
www.facebook.com/nico.vanderwalt.73

++++++++++++++++++++++++++++++++++


DIE LYDING VAN CHRISTUS

Enkele perspektiewe

Nico van der Walt


Wie sal ooit die diepgange van Jesus Christus se lyding kan deurgrond - Sy lyding in die plek van die mense wat deur die Vader aan Hom vir verlossing toevertrou is? Hoe sal ons ooit begryp wat dit beteken dat Hy die ewige straf wat hulle toegekom het op Hom geneem het? Ons tema is uiteraard omvangryk en mens sou lank daarby kon stilstaan. Maar kom ons kyk tog vir 'n oomblik daarna. Net nog een inleidende opmerking: die Here Jesus het van Sy ontvangenis af in Sy staat van vernedering gely. Maar ons sal nou konsentreer op Sy laaste ure, toe Sy lyding sekerlik tot 'n verskriklike klimaks gekom het.
DIE ERGSTE UITSTORTING VAN GOD SE TOORN
‘ Dis 'n baie algemene persepsie dat die God van die Ou Testament iesegrimmig, toornig, gewelddadig en wreed was. Daarteenoor sou die God van die Nuwe Testament liefdevol en vergewensgesind in die oortreffende trap wees. 'n Baie groot persentasie kerkmense werk dus effektief met 'n Bybel van twee gode - met 'n biteïsme. Niks kan egter méér Godonterend en lasterlik wees nie. Die God wat Homself in die Ou Testament aan ons openbaar, is presies dieselfde God van wie ons in die Nuwe Testament lees. Trouens, die ergste uitgietings van God se toorn kry ons in die Nuwe Testament. Wat is erger as Openbaring se
seëls en trompette en bakke vol toorn? Dit laat mens sidder as jy lees hoe die mense by die berge pleit om op hulle te val om hulle van die Lam se toorn te bedek.
‘ Maar die ergste uitstorting van God se toorn in die Nuwe Testament vind ons nie in Openbaring nie. Daarvoor moet ons Golgota toe gaan! As daar ooit 'n man was wat kon kla oor die behandeling wat Hy van God gekry het, was dit Jesus Christus. Hý was immers die enigste mens wat ooit volkome onskuldig deur hierdie lewe gegaan het. Inderdaad sou God onregverdig gewees het as die Here Jesus nie vrywillig ons sonde op Homself geneem het nie. Maar met Sy hele hart het Hy onder die straf ingeklim waarmee die uitverkorenes tot in ewigheid nie sou klaargekry het nie. En toe die toorn van God genadeloos, golf na woedende golf, met meedoënlose intensiteit oor Hom gebreek het, het Hy nie vir 'n oomblik gemurmureer nie. Wat ons moet raaksien, is dat Christus nie ten diepste onder die hande van mense gely het nie. Nee, Hy het onder Sy Vader se toorn as strafdraende Plaasvervanger namens ons gesterf. Só haat God sonde, só streng en onkreukbaar is Sy geregtigheid, dat Sy Seun, die oomblik toe Hy ons skuld op Hom geneem het, geensins oorgesien kon word nie. Dis waarom Jesaja profeties kon skryf: "Dit was die wil van die Here om Hom te verbrysel, om Hom die pyn te laat ly" (53:10).

GETSEMANE (MT 26:36-46)
‘ Al in Getsemane begin mens 'n idee kry van wat Jesus deurgemaak het. Hoewel nog nie die kruis self nie, word Sy vrees en benoudheid hier in die tuin iets van 'n venster waardeur ons na Sy latere lyding kan kyk.
‘ Voordat die Here begin bid, sê Hy vir Sy dissipels, "Ek voel doodsbenoud. Bly hier en waak saam met My" (Mt 26:38). Dan stap Hy 'n entjie verder, gaan lê op die grond en bid: "My Vader, as dit moontlik is, laat hierdie lydensbeker by My verbygaan. Moet nogtans nie doen soos Ek wil nie, maar soos U wil" (Mt 26:39). As Hy klaar gebid het, gaan Hy terug na Sy dissipels toe en kry hulle vas aan die slaap. Hy gaan bid dan vir 'n tweede keer: "My Vader, as hierdie lydensbeker nie by My kan verbygaan sonder dat Ek dit drink nie, laat u wil geskied" (Mt 26:42). Dis 'n gebed van oorgawe, en duidelik is Jesus besig om Sy vrese te bemeester. Terug by Sy dissipels is hulle steeds aan die slaap. Dis duidelik: alleen, heeltemal alleen, sal Hy die lydenspad moet stap. Hy gaan bid dan 'n derde keer. Nou is Sy oorgawe totaal en finaal. Dan sê Hy met beslistheid: "Staan op, kom ons loop. Kyk, die man wat My verraai, is hier naby" (Mt 26:46).
Jesus se intense belewinge Die sterkste woorde in die Griekse taal word gebruik in 'n poging om te beskryf waardeur die Verlosser
gegaan het. Tewens, só erg was Sy doodsangs dat Lukas skryf: "Sy sweet het soos bloeddruppels geword wat op die grond val" (Lk 22:44).
‘ Die evangeliste gebruik vier woorde om die Here Jesus se intense emosies en belewinge uit te druk.
• Die eerste woord (Gr. ademoneo) word vertaal met "benoud wees" (OAV) of met "beangs wees" (NAV). Dit dui op die terugdeins van 'n onvermydelike verskrikking wat voorlê (Mt 26:37; Mk 14:33).
• Die volgende woord (Gr. perilupos) word deur die OAV vertaal met "diep bedroef tot die dood toe". Die NAV praat van "doodsbenoud". Letterlik beteken dit om van hartseer omring te wees, om deur benoudheid oorweldig te word (Mt 26:38).
• Die derde woord (Gr. ekthambeisthai) word deur beide vertalings met "ontsteld" vertaal. Letterlik is dit om in die greep van 'n afskuwelike verskrikking waardeur jy moet gaan, te wees (Mk 14:33).
• Die laaste woord (Gr. agonia) word deur die OAV met "sware stryd" vertaal, en deur die NAV met "doodsangs". Dit dui op die uiterste innerlike konflik (Lk 22:44).
Die skrikwekkende vooruitsig Wat wek sulke intense emosies in die Here Jesus? Wat lê vir Hom voor? In Sy gebed praat Hy van die "lydensbeker". Wat is hierdie beker?
‘ Daar het liggaamlike lyding op Hom gewag - geseling en die onuitspreeklike foltering van die kruis. Geen teregstellingswyse was deur die eeue meer wreed en pynlik nie. En die dood het stadig gekom. Mense kon vir dae aan hierdie vloekhout oorleef. Voorts moes die onreg van Sy teregstelling, die hoon van die mense en die verraad van Sy dissipels soos swaarde deur Sy siel gesteek het.
‘ Daar is egter meer. Hoe rym mens die Here Jesus se benoudheid in Getsemane met die feit dat Hy dwarsdeur Sy lewe oënskynlik geen vrees vir mense gehad het nie? Het Hy minder moed gehad as Sy volgelinge wat ná Hom vir hulle geloof tereggestel sou word? Dwarsdeur die kerkgeskiedenis is dit as 'n wonderlike voorreg gesien om 'n marteldood vir jou geloof te sterf. So, byvoorbeeld, het Ignatius, die voorganger van die gemeente in Antiogië in Sirië, aan die begin van die tweede eeu by die gemeentes gepleit om niks ter wille van sy vrylating te doen en hom so die eer van 'n marteldood te ontneem nie. Waarom sou ontelbaar baie deur die eeue só deur die Heilige Gees versterk word dat hulle die skavot of die brandstapel met lofliedere op hulle lippe tegemoet kon gaan - maar die Seun van God kan dit nie hanteer nie? Waarom sou Hy wat tot nou toe die kruis met onstuitbare beslistheid as Sy eintlike lewensdoel beskou het, skielik begin terugdeins? Nee, erg soos Sy liggaamlike en emosionele smarte was, was die lydensbeker kennelik iets veel erger.
‘ Vertolk mens die dramatiese lydensgebeure in die lig van die res van die Nuwe Testament, is dit duidelik dat die onuitspreeklike verskrikking vir die Here Jesus daarin gelê het dat die totale sondeskuld van diegene wat die Vader vir Hom gegee het, op Hom gestapel sou word. Hy sou die volle toorn van God daarvoor moes verduur. En die innige en ewige gemeenskap wat Hy tot op daardie oomblik met die Vader geniet het, sou Hy vir 'n tyd lank moes verbeur.
• 'n Bevestiging vir só 'n verstaan van Jesus se benoudheid en lyding, is die feit dat die begrip "beker" (wat Hy gebid het by Hom moes verbygaan) dikwels in die Ou Testament geassosieer word met God se toorn en straf (Job 21:20; Ps 75:8; Jes 51:17-22; Jer 25:15-29; Eseg 23:32-34). Dit geld ook die Openbaringboek (14:9-10; 18:6).
‘ Hoe aangrypend is dit egter nie dat daar geen rebellie by Jesus te bespeur is nie. Elke gebed van Hom begin met die woorde, "My Vader"; en elke keer sluit Hy af met die oorgawe, "nie My wil nie, maar U wil." En na die stryd, nadat die Here Jesus deurgebid het, is Hy sterk, vol vrede en vergenoegd - in volle oorgawe. Daarom, as Petrus Sy inhegtenisname wil verhoed, sê Hy vir die apostel: "Sit die swaard in sy skede terug. Moet Ek dan nie die lydensbeker drink wat die Vader My gegee het nie?" (Jh 18:11). Om die wil van die Vader te doen, sou steeds Sy voedsel bly.

DIE KRUISWOORDE
‘ Nou kan ons na die kruis self toe gaan. Die beskrywing van die gebeure op daardie verskriklike dag gryp mens se verbeelding aan. Daar was sewe kruiswoorde versprei deur al vier evangelies.
• Die eerste drie woorde gaan oor die belange van die omstanders. Eerstens doen Jesus voorbidding vir sondaars - in hierdie geval Sy teregstellers: "Vader, vergeef hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie" (Lk 23:34). Die Griekse werkwoord sê Hy het aanmekaar so gebid (Gr. Imperfektum). Tweedens gee Hy 'n wonderlike belofte vol troos vir 'n sondaar wat homself verootmoedig - 'n misdadiger wat saam met Hom gekruisig word: "Ek verseker jou: vandag sal jy saam met My in die paradys wees" (Lk 23:43). Derdens sien Hy om na die belange van Sy moeder, Maria, deur haar en Johannes aan mekaar toe te vertrou: "Daar is u seun ... Daar is jou moeder" (Jh 19:26-27).
• 'n Stilte van drie uur volg. Dan word die laaste vier kruiswoorde uitgespreek, kort na mekaar. Nou gaan dit oor Jesus se lyding en Sy verhouding met Sy Vader. Die vierde kruiswoord, waarna ons in meer besonderhede gaan kyk, word gevolg deur drie kort sinnetjies. Die vyfde woord: "Ek is dors" (Jh 19:28). Die sesde woord: "Dit is volbring" (Jh 19:30). En die sewende en laaste
woord: "Vader, in u hande gee Ek my gees oor" (Lk 23:46). Dat die Here nou met Homself en Sy hemelse Vader besig is, is natuurlik en tipies. As 'n sterwende al sy aardse belange afgehandel het, draai hy by wyse van spreke sy gesig na die muur toe om die dood tegemoet te gaan, en om met God alleen besig te wees.
‘ Die kruisiging van Christus is sekerlik die mees uitsonderlike gebeurtenis in die geskiedenis van hierdie wêreld - die skepsel maak sy Skepper dood! En die vierde kruiswoord, "My God, my God, waarom het U my verlaat?" (Mk 15:34), is kennelik die dieptepunt van die Here Jesus se lyding. Die ewige en onuitspreeklik wonderlike gemeenskap tussen die eerste en tweede Persone van die Goddelike Drie-eenheid word verbreek!
‘ Dat onskuldiges veroordeel word en dat die een wat goed doen deur sy begunstigdes vermoor word, is sekerlik niks nuuts in die geskiedenis van die wêreld nie. Maar Hy wat aan die kruis hang, is geen gewone mens nie - Hy is die volkome en die volmaakte mens! Alle ander mense wat deur hulle vervolgers tereggestel is, het talle foute gehad. Niemand se saak is immers waterdig nie. Maar van hierdie Een het selfs 'n heidense regter gesê: "Ek vind geen skuld in hierdie man nie" (Lk 23:4)! Maar dis nie al nie. Nog meer verstommend is die feit dat híérdie tereggestelde nie net 'n volmaakte mens is nie - Hy is meteen die Seun van God en God die Seun! As ons nie kan begryp dat God die Seun Homself aan so iets onderwerp nie, wat sal ons sê van die Skrifopenbaring dat dit God die Vader was wat Sy Seun oorgegee het om so 'n skandelike en pynlike dood te sterf?
DIE VIERDE KRUISWOORD
‘ Dis reeds vir drie uur donker. Nou is dit die negende uur, oftewel drie-uur die middag. Dis 'n middag-middernag. Jesus is sterwende. "Eloï, Eloï, lemá sabagtani?" "My God, my God, waarom het U My verlaat?"
‘ Wat het deur Jesus se gemoed gegaan tydens daardie 3 uur van stilte in die duisternis? Beleef Hy dalk ekstatiese gemeenskap met Sy Hemelse Vader? Dit sou tipies wees van 'n sterwende gelowige. Maar so was dit nie in ons Here Jesus se geval nie! Inteendeel. Die rou kreet waarmee Hy die stilte verbreek, is uitdrukking van dit wat Hy in die voorafgaande ure van duisternis beleef het. Psalm 22:2, die Messiaanse profesie van 'n duisend jaar vantevore, waar hierdie woorde net so geskryf staan, sê dit was soos 'n "gebrul" (OAV). Die Hebreeuse woord dui op die roggelende en benoude gebrul van 'n dier in doodsangs. Nooit was daar 'n uitroep soos dié in die geskiedenis nie; nooit sal daar ooit weer só 'n gil wees nie. En die Vader stuur nie 'n engel om Hom te versterk nie. Hy doen nie 'n
wonderwerk en haal Hom dramaties van die kruis af nie. Hy laat Hom eenvoudig oor aan Sy lot. Vir die eerste maal in die ewigheid is daar tussen Vader en Seun geen gemeenskap nie. Jesus is alleen! Want tot in der ewigheid sal God met sonde geen gemeenskap hê nie en die sonde van miljoene is op die Seun gestapel!
‘ Wat ons moet verstaan, is dat Jesus se geskeidenheid van God nie bloot Sy verbeelding is nie. Nee, dis werklik. God het Hom regtig verlaat.
• Wat die Here Jesus hier ervaar, is die vervulling van wat 'n duisendvyfhonderd Groot Versoendae geprofeteer het (Lev 16). Hy vervul dit waarvan onder meer die twee bokke gespreek het - die bok "vir die Here" wat met vuur verbrand is, en die bok "vir Asasel" wat met die volk se sonde op hom die woestyn in gejaag is om daar verdwaald en alleen van honger, dors en ontbering om te kom.
• Jesus ondergaan hier die marteling van 'n doemeling. God handel met Hom, nie soos 'n liefdevolle vader met sy seun nie, maar soos 'n gekrenkte en regverdige regter met 'n misdadiger. Dis dermiljoene se sonde wat Jesus hier vergruis. Dis die bliksemstrale van God se heilige toorn wat meedoënloos, een na die ander, op Hom inbrand! Dis die ewige verdoemenisse van ontelbaar baie begenadigdes wat op Hóm gestapel is en Hom verbrysel. En Hy is alleen!
‘ Maar is dit regverdig? Was Hy nie in hierdie oomblikke juis by uitnemendheid gehoorsaam aan Sy Vader nie? Presies dit is die punt. Hy het ons sonde op Hom geneem sodat die Vader dit aan Hom kon straf. Só bevredig Hy die onkreukbare geregtigheid van God. Wat ons hier sien, is hoe Hy elke stukkie sondeskuld van elke uitverkorene deur die ganse geskiedenis betaal!
WOORD VIR WOORD
‘ "My God, my God". In die eerste en laaste kruiswoord praat Jesus met God as Sy "Vader". Maar hier noem Hy Hom net "God". Is die intimiteit tussen hulle verbreek? Die Aramese Godsnaam wat die Here Jesus waarskynlik hier gebruik, is "El". Dis die basiese Godsnaam en kom van die stam "om sterk te wees". Dit dui dus op God as die almagtige. Die band tussen Vader en Seun word dus nie verbreek omdat die Vader nie meer Sy gefolterde Seun kan vashou nie. Nee, wat hier gebeur, is presies wat reeds in die ewigheid voor die skepping tussen die drie Persone van die Goddelike Drie-eenheid besluit is - dat die Seun só in die plek van God se uitverkorenes sou kom sterf.
‘ "Waarom?". Wat tog is die rede dat God Sy enigste Seun nou verlaat - hier in Sy uur van grootste nood? Hy het tog geen aanleiding daartoe gegee nie. Was Hy nie in alles deurgaans getrou en gehoorsaam nie? Natuurlik weet Jesus presies wat aan die gang is, maar hier sien ons
Hom in Sy menslike swakheid.
‘ "Het". Dis verlede tyd; dit het reeds gebeur. Hier is nie bloot 'n dreigende vooruitsig nie; dis reeds 'n voldonge feit! Dis die verskriklikste oomblik in God se ewigheid!
‘ "U". Was die klem in die sin dalk op hierdie woord? Dis asof Jesus wil sê: "Ek ken verwerping. My broers het My vroeg reeds verwerp. Nasaret het My verwerp. Hulle wou My selfs vermoor. My volk het My die rug toegekeer. Meeste van My volgelinge het aanstoot aan My geneem. Judas het My verraai, Petrus het My verloën, My dissipels het gevlug." Het dít dalk deur Sy gedagtes gespoel: "Dit alles kon Ek verduur want Ek het U gehad. Dis waarom ek kon sê: Kyk, daar kom 'n tyd ... dat julle My alleen sal laat; en tog is Ek nie alleen nie, omdat die Vader by My is" (Jh 16:32)? Sit daar in hierdie vraag dalk iets van 'n verdwaasdheid: "Vader, het Ú My nou ook verlaat?"
‘ "My". Of is die klem dalk op híérdie kort woordjie? Dan is dit 'n roep tot die Vader: "Die mens is die kroon van U skepping, maar hy het in sonde geval. Daarom is alle mense sondig. Dat U dus die mens verwerp, is verstaanbaar. Maar Ék! Het Ek nie die werkverbond volkome gehou nie? Was Ek nie elke oomblik van elke dag in optrede, woord en gedagte volmaak gehoorsaam aan U nie? Het U nie gesê nie, "Dit is My geliefde Seun in Wie Ek 'n behae het"? Waarom verlaat U My dan nou?"
‘ Maar is dit regverdig? Was Hy nie in hierdie oomblikke juis by uitnemendheid gehoorsaam aan Sy Vader nie? Presies dit is die punt. Hy het ons sonde op Hom geneem sodat die Vader dit aan Hom kon straf. Só bevredig Hy die onkreukbare geregtigheid van God. Wat ons hier sien, is hoe Hy elke stukkie sondeskuld van elke uitverkorene deur die ganse geskiedenis betaal!
WOORD VIR WOORD
‘ "My God, my God". In die eerste en laaste kruiswoord praat Jesus met God as Sy "Vader". Maar hier noem Hy Hom net "God". Is die intimiteit tussen hulle verbreek? Die Aramese Godsnaam wat die Here Jesus waarskynlik hier gebruik, is "El". Dis die basiese Godsnaam en kom van die stam "om sterk te wees". Dit dui dus op God as die almagtige. Die band tussen Vader en Seun word dus nie verbreek omdat die Vader nie meer Sy gefolterde Seun kan vashou nie. Nee, wat hier gebeur, is presies wat reeds in die ewigheid voor die skepping tussen die drie Persone van die Goddelike Drie-eenheid besluit is - dat die Seun só in die plek van God se uitverkorenes sou kom sterf.
‘ "Waarom?". Wat tog is die rede dat God Sy enigste Seun nou verlaat - hier in Sy uur van grootste nood? Hy het tog geen aanleiding daartoe gegee nie. Was Hy nie in alles deurgaans getrou en gehoorsaam nie? Natuurlik weet Jesus presies wat aan die gang is, maar hier sien ons
Hom in Sy menslike swakheid.
‘ "Het". Dis verlede tyd; dit het reeds gebeur. Hier is nie bloot 'n dreigende vooruitsig nie; dis reeds 'n voldonge feit! Dis die verskriklikste oomblik in God se ewigheid!
‘ "U". Was die klem in die sin dalk op hierdie woord? Dis asof Jesus wil sê: "Ek ken verwerping. My broers het My vroeg reeds verwerp. Nasaret het My verwerp. Hulle wou My selfs vermoor. My volk het My die rug toegekeer. Meeste van My volgelinge het aanstoot aan My geneem. Judas het My verraai, Petrus het My verloën, My dissipels het gevlug." Het dít dalk deur Sy gedagtes gespoel: "Dit alles kon Ek verduur want Ek het U gehad. Dis waarom ek kon sê: Kyk, daar kom 'n tyd ... dat julle My alleen sal laat; en tog is Ek nie alleen nie, omdat die Vader by My is" (Jh 16:32)? Sit daar in hierdie vraag dalk iets van 'n verdwaasdheid: "Vader, het Ú My nou ook verlaat?"
‘ "My". Of is die klem dalk op híérdie kort woordjie? Dan is dit 'n roep tot die Vader: "Die mens is die kroon van U skepping, maar hy het in sonde geval. Daarom is alle mense sondig. Dat U dus die mens verwerp, is verstaanbaar. Maar Ék! Het Ek nie die werkverbond volkome gehou nie? Was Ek nie elke oomblik van elke dag in optrede, woord en gedagte volmaak gehoorsaam aan U nie? Het U nie gesê nie, "Dit is My geliefde Seun in Wie Ek 'n behae het"? Waarom verlaat U My dan nou?"
‘ "Verlaat". Was die Vader en die Seun nie van altyd af sielsgenote nie? Was die eenheid tussen hulle - en die liefde, die onderlinge behae, die intieme gemeenskap - nie meer en dieper as wat woorde kan uitdruk nie? Was dit nie van alle ewigheid af so nie? Maar nóú, as die Seun Sy Vader nodiger het as ooit, is Hy skielik alleen. Die Vader is net weg!
IMPLIKASIES
In die Here Jesus se benoudheidskreet sien ons die verskriklikheid van sonde.
‘ Waar was daar ooit soveel haat saamgetrek soos daar op Golgota?
• Waar sien jy die mens se weersin in God meer as hier? Die skepsel vermoor sy Skepper! Goed, miskien besef die mense nie dat hulle met die Seun van God te doen het nie. Maar was Sy persoon en leer en lewe nie deurgaans deurtrek van Godsteenwoordigheid nie? Het Hy nie dag in en dag uit die liefde van God in hulle midde uitgeleef nie? Het Hy nie oor en oor, op allerlei wyses, vir hulle gesê wie Hy is en wie Hy verteenwoordig nie? Maar hulle kies Barabbas!
• Sonder twyfel is ook die Duiwel aktief op Golgota. En hierdie vierde kruiswoord is die mooiste woorde wat hy ooit gehoor het. Maar terwyl hy sy hande selfvoldaan vryf, word sy lot onomkeerbaar en finaal verseël!
• Die volk en die duiwel se haat is egter niks in vergelyking met 'n ander haat nie - 'n haat wat die Golgota-gebeure van A tot Z beheers. En niks beklemtoon hierdie haat soos die vierde kruiswoord nie. Ons praat van Gód se haat vir sonde. Só vasbeslote is die Vader dat geen, maar géén sonde ongestraf sal bly nie, dat Sy innig-geliefde Seun plaasvervangend moet instaan vir die uitverkorenes. Daar is geen ander manier om hierdie begenadigdes te red nie, want nie 'n kriesel van hulle sondeskuld sal onder die mat ingevee word nie. Elke onsuiwer motief, elke onbedagsame woord, elke selfsugtige daad van 'n honderd miljoen lewens, of baie meer, sal ten volle gestraf word. Waarlik, God is 'n God van volkome geregtigheid!
‘ O, as ons maar méér kan verstaan van hierdie Godshaat vir sonde! As ons maar 'n dieper insig kan verkry in die helse smarte wat God se geliefde Seun in ons plek moes verduur! As dit maar ons harte meer wil omdolwe en ons gemoedere meer beheers! 'n Beter oplossing vir 'n geflankeerdery met sonde is daar nie. As dít die prys is vir my verlossing, móét ek mos elke dag bid dat God my waarlik heilig sal maak. Daarenteen, kan daar iets méér veragtelik wees as om God te aanbid terwyl jy sonde soos 'n suiglekker in jou kies rondrol?
In Jesus se benoudheidskreet sien ons die verskriklike lot van diegene wat op eie meriete die ewigheid binnegaan.
‘ Dis duidelik soos daglig: As God Sy geliefde Seun nie gespaar het nie, hoe sal hy jou en my laat wegkom as ons Sy genade-uitnodigings en bekeringsbevele in die wind slaan? As die Seun volkome deur die Vader verlaat is toe Hy sonde vir ons geword het, hoe sal ek en jy dan God se genadeguns bly ervaar as ons aanhou om te flankeer met opinies, gesindhede en praktyke wat God haat? (Hb 12:14). Nee, nee! Moenie die verleiers glo nie wat - deur wat hulle sê, of nié sê nie - aan jou suggereer dat alles uiteindelik vir almal goed sal uitwerk. Helaas, hoeveel kansels is bereid om oor die verskrikkinge van God se ewige oordele te praat? Ek kan hierdie huiwering verstaan. In ons mensgesentreerde wêreld is mense skaam vir 'n God van toorn. En dis mos lekker om 'n goedvoel-tyding te bring: Sing-sing stap ons hand aan hand, almal saam na die lekkerte van Glimlagland! Maar ek durf nie so 'n eensydige en misleidende boodskap preek nie. My Koning het nie so 'n boodskap gepreek nie! Trouens, niemand in die Bybel het so dikwels teen die ewige verdoemenis gewaarsku as Hy nie. En wie het beter geweet as Hy? Nee, daar is maar één manier om gered te word van dit wat jy deur en deur verdien - draai jou rug op sonde en vlug in geloofsvertroue vir tyd en ewigheid in Christus in. Dan, belowe God se Woord, sal jy beklee word met Christus se geregtigheid - Sý
volkome gehoorsaamheid aan Sy hemelse Vader.
In die Here Jesus se benoudheidskreet hoor ons 'n onontkombare roeping tot dankbaarheid en gehoorsaamheid.
‘ Lees mens die Nuwe Testament, kom jy gou-gou onder die indruk dat niks vir Jesus belangriker was as Sy kruiswerk nie. Ja, in Sy liefde moes Hy baie vreugde geput het uit Sy goeie werke - werke wat vir soveel duisende lewensverligting gebring het. En as God se groot profeet, was dit vir Hom baie belangrik om onvermoeid die mense te leer. Maar in die eerste instansie het Hy as Verlosser gekom. Hy het gekom om ewige en volmaakte redding vir dermiljoene te bewerkstellig. En dit kon net aan die kruis gebeur. Jesus het gelewe om te sterf! As Sy versoeningsdood dan die Here Jesus se allererns was, en as die dieptepunt daarvan hierdie vierde kruiswoord was - hoedanig moet óns erns dan nie wees om die implikasies daarvan te omhels en uit te leef nie? Hoe hemelskreiend selfgesentreerd is dit nie om fluit-fluit daarby verby te huppel nie? As jy jouself 'n Christen noem, moet jy weet dat waarhede soos hierdie enorme verantwoordelikhede op jou stapel!
‘ Dis nie dat ons kan of moet probeer vergoed nie. Genade kan ons nooit in die skuld by God dompel nie. Dit sou impliseer dat ons moet terugbetaal - en dan is dit nie meer genade nie. Genade is per definisie guns wat betoon word aan iemand wat algeheel magteloos is om te kompenseer. Nee, Christus is óf 'n sondaar se volkome alleen-Redder, óf glad nie. Hy deel Sy eer met niemand nie!
‘ Maar daar is so iets soos integriteit en dankbaarheid - en die beloftes van loon vir gehoorsaamheid en getrouheid. As Hý so 'n prys betaal het om my van die ewige verdoemenis te red, dan is dit mos krimineel in die oortreffende trap as ek nie my hele lewe daaraan wy om Hom te behaag en te verheerlik nie. En as ek nie Sy beloftes met alles in my najaag nie, glo ek mos nie regtig nie. Laat daar geen illusie oor wees nie: tot die mate wat ek hierdie waarhede begryp en aangryp, en tot die mate wat ek dit na waarde skat, tot daardie mate sal dit my lewe beheer.
Christus was verlate sodat ons wat met hom verenig is nooit weer in die absolute sin verlate hoef te wees nie.
‘ Tot 'n mate ken elkeen van ons eensaamheid en verwerping. En dis veral in sulke tye dat mens stewig in die geloof daaraan moet vashou dat jy nie van Gód verlate is nie. Die grondoorsaak en rede daarvoor sit in hierdie vierde kruiswoord. Omdat Christus van God verlate was, sal diegene wat deur 'n ware geloof met Hom verenig is, tot in ewigheid nooit weer in die absolute sin van die woord alleen wees nie.
Waarom nie?
• Kort na die Here Jesus se benoudheidskreet van verlatenheid, het Hy triomferend uitgeroep: "Dit is volbring!" (Jh 19:30). Dit is die vertaling van 'n enkele Griekse woord wat vir elke Christen onbeskryflik kosbaar is: tetelestai. Dis 'n woord wat uit die handelswêreld gekom het. As iemand geld geskuld het, en uiteindelik sy verpligting finaal nagekom het, het die skuldeiser hierdie woord dwarsoor die rekeningstaat geskryf - met die betekenis: die skuld is ten volle vereffen! So 'n gekanselleerde staat het dan as kwitansie gedien. Dis wat Jesus hier met Sy sesde kruiswoord uitroep. Al die sondeskuld van diegene vir wie Hy hier plaasvervangend ly en sterf, is afbetaal. Niks is uitstaande nie! Daar is geen skuld meer nie!
• Dit beteken dat daar in beginsel niks, maar niks meer in die pad staan van volkome gemeenskap tussen God en diegene in Christus nie. Want dis sonde wat skeiding maak tussen die Here en sondaars (Jes 59:2). Van God verlate hóéf ons dus nooit weer te wees nie. Want al ons sondeskuld, elke kriesel daarvan, is betaal. In God se boeke het ons wat geregverdig is, die status van mense wat nooit gesondig het nie.
• Tog voel mens wel soms van God verlate, nie waar nie. Want soms beproef die Here ons geloof deur die belewing van Sy teenwoordigheid te onttrek. En natuurlik, dikwels is dit wel die gevolg van sonde - al is dit net die sonde van kleingeloof. Maar dan hoef 'n geregverdigde wat met Christus verenig is net die sonde in opregtheid te bely, en die belewing van gemeenskap met die Here word gou-gou herstel. Dis soos 'n man en 'n vrou wat 'n uitval gehad het. Hulle is dan skaamkwaad en ongemaklik in mekaar se geselskap. Maar hulle blý getroud. En al wat nodig is om die genot van hulle liefdesverhouding te herstel, is die selfvernedering van apologie.
'N LAASTE TROOSWOORD
‘ Die Here se wanhoopskreet was 'n vraag: "Waarom het U My verlaat?" Toe Hy in die paradys aankom, was die eggo's daarvan dalk nog hoorbaar. Het Hy 'n antwoord op hierdie vraag gekry? Wat tref die Here Jesus in die hemel aan as Hy daar aankom? Ek kan my verbeel: ontelbaar baie Ou Testamentiese heiliges met feesbaniere langs die strate wat Hom vol dankbare blydskap verwelkom. Hy het hulle verlossing so pas formeel gefinaliseer (nie dat daar ooit twyfel oor was nie!). Ja, ook hulle is soos Abraham destyds deur die geloof alleen geregverdig (Rm 4:3). Tog sê die Skrif dat hulle sondes tydens die ou bedeling "tydelik ongestraf" gebly het (Rm 3:25). Dit moes wag vir Christus om die straf te kom dra - om God se toorn finaal te kom bevredig. Maar natuurlik, toe die Seun aan
die kruis van God verlate was, was daar dermiljoene toekomstige mense wie se verlossing Hy óók moes verseël. En ook dít het Hy onomkeerbaar gedoen.
‘ Kan ons peil trek op iets wat tweeduisend jaar gelede gebeur het? Het die onbeskryflike smarte van die Seun bewerkstellig wat dit moes? Was dit nie dalk tevergeefs nie? Mens sou sekerlik lank kon antwoord op hierdie kort, maar lewensbelangrike vrae. Maar kom ons sluit af met iets wat ons net weer daaraan herinner dat ons te doen het met die ewige God - die Een in wie se raadsplan een dag soos 'n duisend jaar is en 'n duisend jaar soos een dag, die Een wie se Woord 'n geïntegreerde en algeheel betroubare eenheid is. Die eeue-oue Psalm wat Jesus in Sy vierde kruiswoord aanhaal, sluit wonderlik vertroostend af. Psalm 22:23-32 beskryf die verlossingsvreugde en ewige sekuriteit van God se begenadigdes. En dan eindig die Psalm, wat begin met "My God, my God, waarom het U my verlaat?", met 'n enkele Hebreeuse woord - vertaal met, "Hy het dit gedoen!" (OAV). En dan kom die (weliswaar ongeïnspireerde) Septuaginta - die Griekse vertaling van die Ou Testament - eeue later, maar tog ook meer as twee eeue vóór die Here Jesus se kruisdood, en vertaal hierdie enkele Hebreeuse woord met 'n enkele Griekse woord: "tetelestai!" die sesde kruiswoord!


! Nico v/d Walt onderskryf die historiese, internasionale en reformatoriese 1689 Baptistebelydenis, asook die Belydenis van Sola 5, 'n assosiasie van Godgesentreerde evangeliese gelowiges in 'n halfdosyn lande in Suider-Afrika. !
Ongeveer twee-weekliks word 'n preek of studie soos hierdie wêreldwyd per e-pos gestuur aan mense wat dit persoonlik aangevra het. !
Hoewel primêr in Afrikaans geskryf word, is dit ook soms in Engels beskikbaar. !
Subskripsies, adresveranderings, kansellasies en korrespondensie: Postnet Suite No.148, Privaatsak X 1, Northcliff, 2115.
E: nico.vanderwalt@reformed.org.za Tel. 082 848 9396. !
Blogs: www.e-preke.blogspot.com (met skakels na nóg 4 blogs) !
Geen kopiereg. Dupliseer gerus. Of stuur elektronies verder.
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 2718
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

Re: Afrikaans : diverse preeken door Ds. Nico van der Walt

Berichtdoor Ton » Zo Apr 01, 2018 8:24 pm

Engelse lektuur op internet


'n Hele paar van julle het die afgelope tyd vir my gevra of ek steeds Engelse skryfwerk uitstuur. Ek het eens op 'n tyd maar het toe tot die gevolgtrekking gekom dat die kool nie die sous werd is nie. Daar is massas van die heel beste lektuur in Engels en deur absoluut regsinnige skrywers op die internet beskikbaar, en ek was bloot besig om steenkool met 'n kruiwaentjie te karwei Newcastle toe. Ek het gevolglik my baie tydrowende Engelse skryfwerk gestaak. So het ek dan ook die mense wat nou navraag gedoen het, laat weet.

Ek het egter skoon vergeet dat daar steeds 'n Engelse blog - met skryfwerk wat ek destyds uitgestuur het, en meer - op internet beskikbaar is (saam met nog 3 of 4 Afrikaanse blogs). Soek jy dus steeds Engels, gaan kyk gerus daar: http://sermonsheraldstitbits.blogspot.co.za (vir die wat mag belangstel, die adresse van die Afrikaanse blogs is op hierdie Engelse blog beskikbaar).

Nie al my skryfwerk is op die blogs beskikbaar nie, maar as ek sien daar is tog belangstelling, sal ek die blogs aanvul.

Ek hoop dit help.


jbiC

Nico van der Walt
nico@dievanderwalts.co.za
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 2718
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

Re: Afrikaans : diverse preeken door Ds. Nico van der Walt

Berichtdoor Ton » Wo Apr 11, 2018 3:08 pm

Vertrou dit beteken iets vir jou.

Hartlike groete,

jbiC

Nico van der Walt
nico@dievanderwalts.co.za

+++++

DIE KERK EN DIE STAAT

Bybelse beginsels wat, as dit maar deur die eeue gerespekteer en gehoorsaam was, oneindig baie smarte sou verhoed het.
Nico van der Walt


OOR ONS ONDERWERP is geen gedeelte in die Nuwe Testament belangriker as Rm 13:1-7 nie. Minstens 4 uiters belangrike beginsels hieroor kom daarin na vore. Maar eers is 'n historiese inleiding nodig - juis omdat die verhouding tussen kerk en staat so 'n kardinaal belangrike rol gespeel het in die ontwikkeling van die kerkgeskiedenis. Daar was deur die eeue 'n intense stryd tussen die twee instansies om oppermag, en gewis was dit een van die invloedrykste faktore in die vorming van die kerk (en sekerlik die staat) soos ons dit vandag ken. Tot vandag toe heers daar baie verwarring in Christengemoedere oor hierdie saak. Spesifiek hier by ons was skewe sieninge voor 1994 aan die orde van die dag, en sedertdien gaan talle kerke steeds deur 'n moeilike identiteitskrisis in hul soeke na hulle plek in 'n nuwe Suid-Afrika. 'n Historiese voëlvlug oor die verhouding tussen kerk en staat klaar egter baie vrae op.
DIE VERHOUDING TUSSEN KERK EN STAAT IN DIE GESKIEDENIS1
Sakralisme
‘ Deur die eeue was daar twee
uiterste standpunte wat hierdie verhouding betref - en nie een het gehelp om die verwarring op te klaar nie; inteendeel.
• Eerstens was daar dikwels 'n verwarring oor en oorvleueling van die rolle van kerk en staat. Dit lei dan dikwels tot iets van 'n gelykstelling van kerk en nasie - soos in die stelling: "die Afrikaners is 'n Christenvolk."
• Daarenteen kry jy in die geskiedenis soms 'n radikale skeiding tussen die staat en die kerk, wat tot 'n groot mate neerkom op 'n skeiding tussen die staat en God. Hiervolgens het Christene niks met politiek te doen nie (piëtisme) en die staat heers outonoom met sy gesag gebaseer op die wil van die volk - die vox populi. Dit hang gewoonlik saam met humanistiese sekularisme.
‘ Alle voor-Christelike gemeenskappe was sakraal van aard. Dit is wanneer 'n volk saamgebind word deur 'n gemeenskaplike religieuse lojaliteit wanneer almal toegewy is aan dieselfde godsdiens.
• Babilon was 'n voorbeeld hiervan. In Dn 3 lees ons hoe een en elkeen koning Nebukadnesar se goue beeld moes aanbid.
• Ook die Ou Testamentiese verbondsvolk was so 'n monolitiese, sakrale gemeenskap. Wat die godsdiens betref, was daar geen sprake van 'n vrye keuse nie. Dis waarom die Jode van Jesus se dag nie vrede daarmee kon maak om belasting aan die Romeinse keiser te betaal nie. Toe hulle Jesus in 'n strik wou lei, het hulle hom gevra of Hy dink dis geoorloof om dit te doen (Mt 22:15-22). Die Here se antwoord is vol betekenis: "Gee dan aan die keiser wat aan die keiser behoort, en aan God wat aan God behoort." Die implikasie is duidelik: hier is twee afsonderlike lewensfere wat mens uitmekaar moet hou; trouens, jy moenie dit laat vervloei nie. Die Nuwe Testament, in die besonder die Here Jesus, het dus 'n radikaal nuwe idee in die wêreld van destyds ingedra. Wat vandag vir ons voor die hand liggend en alledaags is, was tóé rewolusionêr. Niemand het ooit vantevore godsdiens en regering só van mekaar geskei nie.
‘ Sonder dat die Nuwe Testament enigsins legitimiteit verleen aan enige nie-Christelike godsdiens, aanvaar dit die féít van 'n verskeidenheid van godsdienste in 'n gevalle wêreld. Dit aanvaar dat die gemeenskap 'n samestelling van verskillende belangegroepe en lewensfere is. Dit aanvaar dat die samelewing nie homogeen is nie, maar heterogeen. Dit aanvaar die feit dat almal nie in dieselfde tempel aanbid nie. Wat die Nuwe Testament betref, kan twee mense rustig en in vrede op die markplein met mekaar handel
dryf, al verskil hulle religieus soos dag en nag.
• Die Nuwe Testament voer dus iets radikaals nuut in die wêreld van destyds in: die aanvaarding van 'n gemeenskap waarin keuse ingebou is. Die voor-Christelike wêreld was voor die voet amper keuseloos.
• Die Here Jesus leer oor en oor:
~ Die samelewing bestaan uit 2 groepe mense: hulle wat aan Hom behoort, en die res. So praat Mt 7 byvoorbeeld van twee poorte, twee paaie, twee huise, twee fondasies, twee bestemmings.
~ Sy dissipels is in, maar nie van die wêreld nie.
~ Sy dissipels is die sout van die aarde. Sout is totaal anders as die vleis wat dit moet bewaar; en tog werk dit net as daar intieme kontak is.
~ In die gelykenis van die onkruid tussen die koring (Mt 13:2430) groei die koring tot en met die oesdag sy aan sy met die onkruid.
~ Die skeidslyne in die saamgestelde samelewing loop regdeur gesinne en families: "Ek het gekom om tweedrag te bring tussen 'n man en sy vader en tussen 'n dogter en haar moeder, tussen 'n skoondogter en haar skoonmoeder; ja, 'n man se huismense sal sy vyande wees" (Mt 10:35-36).
• Waarlik, die Here Jesus het gekom om 'n nuwe mensheid middein die ou mensheid te skep vreemdelinge, bywoners en pelgrims in hierdie wêreld.
• Die vroeë kerk het dit verstaan. Diognetus skryf: "Hulle bewoon die land van hulle geboorte, maar as bywoners en reisigers; hulle neem aan alles as burgers deel, maar beleef dit tog soos besoekers. Elke vreemde land is vir hulle soos 'n vaderland, en elke vaderland soos 'n vreemde land. Hulle woon op aarde, maar hulle burgerskap is in die hemel."
‘ Die grootste enkele rede vir die vervolging van Christene in die eerste eeue deur die Jode en die Romeine, is die feit dat sakrale stelsels geen vreemde boodskap kan duld nie want dit bedreig die kulturele en godsdienstige homogeniteit.
• Die idee agter al die godsdienste wat vanuit die mens ontwikkel, is do ut des: ek gee sodat jy sal gee. Mens dien dus die gode sodat hulle na jou kan omsien. Nou volg dit noodwendig: godsdienstige afvalligheid vertoorn die gode en lei gevolglik tot straf. Katastrofes beteken daarom dat die gode kwaad is. Volgens die Romeine het die Christene - "ateïste" deur hulle genoem - die gode uitgedaag.
En as sodanig was die dissipels van Jesus se godsdienstige jukskeibrekery die oorsaak van min of meer alle rampe. Om hulle te vervolg, sou dus die gode paai en as sodanig versoeningswaarde hê.
Die kerk se sondeval
‘ Die vierde eeu het egter radikale veranderinge gebring. Ten spyte van felle vervolging het die kerk tydens die voorafgaande eeue met rasse skrede gegroei. Daarteenoor het dit al hoe slegter met die Romeinse Ryk gegaan. Sommige heidense denkers het gevolglik só begin redeneer: Aangesien die Christene se God kennelik sterker is as die Romeine se gode, moet die tradisionele gode dalk plek maak vir die Christelike God. Dan sal dit weer beter gaan met die Ryk.
‘ Ongelukkig het sommige naïewe Christenleiers hierin 'n geleentheid gesien - sonder om die Here Jesus se woorde in ag te neem, "My koninkryk is nie van hierdie wêreld nie." Wat hulle betref, sou dit 'n wonderlike koninkryksdeurbraak wees as die Romeinse Ryk húlle geloof aanneem. Reeds in 250 n.C. het Origines voorbrand hiervoor begin maak: "As die hele Romeinse Ryk sou verenig in aanbidding van die ware God, sal Hý vir hulle veg." Christelike sakralisme het sy lelike kop begin optel!
‘ En inderdaad het Christelike sakralisme (as daar so iets kan wees) in die tyd van keiser Konstantyn 'n werklikheid geword.
• As Konstantyn (274-337) keiser word, erf hy groot probleme. Die Ryk was besig om uit mekaar uit te val. Maar dan kry hy sy baie bekende visioen: 'n kruis in die wolke. En volgens hom hoor hy hierdie woorde: In hoc signo vinces (Oorwin in hierdie teken!). Hy het duidelik min van die evangelie verstaan, aangesien hierdie sogenaamde visioen 'n radikaal onbybelse betekenis in die kruis inlees.
• Konstantyn het homself wysgemaak dat die evangelie die kuur is wat die Ryk sou red. Daarvoor was dit egter nodig dat die ganse bevolking die evangelie aanneem almal moes in die kerk wees. Religieuse konsensus was die antwoord.
• Hoe gemaak? Die kinderdoop (wat sedert die begin van die derde eeu wel op 'n baie beperkte skaal voorgekom het) sou die instrument word om een en elkeen tot die institusionele kerk toe te voeg. Per slot van rekening is dit makliker om iemand water toe te dra, as om hom self soontoe te laat loop. Van nou af sou elke nuwe aankomeling in die Romeinse Ryk op hierdie wyse deel van die kerk word en sou die hele bevolking, kop vir kop, binne een geslag deel daarvan wees - en die
Romeinse Ryk sou die Heilige Romeinse Ryk word! En hierdie ryk sou 'n nuwe god hê om na hom om te sien. So het Konstantyn geredeneer.
• Teen die einde van die vierde eeu sou die Christelike geloof onder Theodosius I die enigste wettige godsdiens van die ryk word - tipies van 'n sakralistiese stelsel.
‘ Die wiel draai, word gesê. En inderdaad, want die vervolging wat die Christene altyd gely het, het nou op die aanhangers van die tradisionele heidense godsdienste neergekom. Skielik het die vervolgdes die vervolgers geword, en omgekeerd. Soos altyd, het die nuwe sakralisme weereens min geduld gehad met jukskeibrekers.
• Ware Christene, wat geweet het waaroor dit regtig gaan, kon die nuwe bedeling hoegenaamd nie aanvaar nie. En so het die Donatisme ontstaan. Dit was 'n protesbeweging teen die huwelik tussen staat en kerk, asook die tragiese vervlakking wat as gevolg daarvan binne die institusionele kerk ontstaan het.
‘ Die vraag was: wat is die aard van die ware kerk? En in watter verhouding staan dit teenoor die wêreld om hom? Die antwoorde hierop het uiteengeval in twee wedersyds uitsluitende antwoorde.
• Die Corpus Christianumstandpunt het gedink in terme van 'n liggaam van Christelikes - 'n Christelike samelewing, met 'n kerk wat almal voor die voet insluit. Dit was die standpunt van die owerhede en die staatskerk van destyds.
~ Die Corpus Christistandpunt het gedink in terme van die liggaam van Christus - wat as 'n kleiner en radikaal verskillende gemeenskap van ware gelowiges binne die breër samelewing bestaan. Dit was die standpunt van die Donatiste en andere wat soos hulle as sektaries gebrandmerk is.
‘ Donatisme is uiteindelik onderdruk, en die Rooms Katolieke Kerk is gebore. Van nou af sou Christelike sakralisme en die Corpus Christianum-idee die septer swaai.
Die sestiende eeuse Reformasie
‘ 'n Duisend jaar later sou die eerste Reformatore gekonfronteer word met die sakralisme wat steeds in Europa die botoon gevoer het.
• Aan die begin wou die vroeë Hervormers, Luther en Zwingli, die huwelik tussen kerk en staat ontbind. Ook is dit gedokumenteer dat hulle aanvanklik wou ontslae raak van dit wat sakralisme in stand hou, naamlik die kinderdoop.2
• Die staat het egter onmiddellik met 'n ysterhand ingegryp. Só maklik sou hy nie sy greep op die volk afstaan nie. Want die owerhede het geweet dat jy 'n samelewing beheer as jy sy godsdienstige sentimente beheer. En hierdie beheer sou spoedig uit hulle hande glip as die belydenisdoop weer algemene praktyk sou word. 'n Groot meerderheid van die samelewing sou hulle immers nie laat doop nie, en hulleself gevolglik nie as gelowiges en deel van die kerk ag nie. Voorts het die owerhede geweet dat jy een groot instituut - die staatskerk - kan beheer, maar dat dit onmoontlik word in die geval van 'n groot verskeidenheid kleiner groepe wat hulle in afsonderlike en onafhanklike gemeentes bevind. Voeg daarby dat sulke gelowiges anders as die massas in die volkskerk wat skaapagtig agter hulle leiers aanstap - as 'n reël mense van oortuiging is wat dinge verstaan en vir hulleself dink, en jy begryp waarom destyds se staatsowerhede die belydenisdoop met die swaard vervolg het.
• Die Reformatore was dus vasgevang in 'n verskriklike dilemma. Óf hulle moes sterf vir kardinaal belangrike waarheid (die Corpus Christi-waarheid), óf hulle moes daarvan vergeet en bly lewe om 'n nog méér fundamentele waarheid te verkondig aan 'n Europa in geestelike stikdonkerte. Anders as die Anabaptiste (wederdopers), het hulle gekies om kompromie te maak en te bly lewe en voort te gaan met die prediking van regverdiging deur die geloof alleen (met behoud van die kinderdoop). En dit sou hulle onder die beskermende vlerke van moedertjie staat doen.
‘ Noodwendig het daar op hierdie punt 'n skeuring in die geledere van die pasgebore reformasiebeweging ontstaan. Die Anabaptiste het die Reformatore van skreiende kompromie beskuldig. Hulle standpunt was dat dit van lewensbelang is dat die kerk waarlik kerk moet wees, en dat dissipels van die Here Jesus bloot die roeping het om Hom te gehoorsaam, terwyl hulle die gevolge in Sy hande laat. In beginsel is hulle natuurlik reg, maar wie van ons sien kans om die Reformatore te veroordeel?
• Inderdaad is tienduisende Anabaptiste in die volgende jare vermoor - deur veral die staat en die Rooms-Katolieke Kerk. Maar helaas was die Reformatore en hulle medewerkers se hande nie heeltemal sonder bloed nie. Want kompromie bring altyd onsekerheid, en onsekerheid bring hardvogtigheid.
• Natuurlik moes die Reformatore hulle besluit en standpunt regverdig. Die Ou Testament - sakraal in sy boodskap en praktyk - is sonder behoorlike inagneming van die openbaringsgeskiedenis se
ontwikkeling, hiervoor ingespan. Om die kinderdoop te regverdig, is die kontinuïteit tussen Ou en Nuwe Verbond oorbeklemtoon, terwyl die diskontinuïteite - soos deur die Nuwe Testament geleer verwaarloos is. En gou-gou het Christelike sakralisme, sogenaamd, en die kinderdoop meer aansien as ooit geniet.
‘ Die Reformatore het spoedig begin om belydenisskrifte te skryf waarvoor die kerk van alle eeue hulle innig dankbaar moet wees. Een probleem het egter soos 'n seer duim uitgestaan: sakralisme en die gepaardgaande kinderdoop. En omdat ons van formele belydenisskrifte praat, beteken dit dat die probleem in beton gegiet is.
• Vergelyk byvoorbeeld die Nederlandse Geloofsbelydenis, Artikel 36. Hierteenoor het die Anabaptiste, en die latere Baptiste, konsekwent gepleit vir die skeiding tussen kerk en staat.
Die geskiedenis help ons om vandag te verstaan
Hier het ons die historiese redes vir die hardnekkige vashou aan die kinderdoop tot vandag toe - 'n praktyk wat net eenvoudig nie die toets van 'n nugtere Skrifondersoek kan slaag nie. En hier is die historiese redes vir die sakralisme wat vir soveel jare die Afrikaner se denke oorheers het, en verantwoordelik was vir soveel ellende in die Afrikanerpolitiek. En hier is die historiese redes vir baie van die (onnodige) wroeginge waardeur talle Afrikaner-Christene sedert 1994 gaan. Laat ons onthou dat wat Christene tans in ons land ervaar, tipies is van die vreemdelingskap wat die ware kerk deur die eeue en orals ter wêreld ervaar. Trouens, dit gaan met ons nog baie, baie goed. Hierdie historiese agtergrond help om die uiters belangrike implikasies van Rm 13 des te beter te begryp.
VIER FUNDAMENTELE BEGINSELS IN RM 13
1. Alle regerende gesag word soewerein deur God ingestel (Rm 13:1).
‘ God is die oorsprong van alle menslike gesag. Dit geld vir seker ook vir staatsgesag. Hierdie stelling in Rm 13 is hoogs betekenisvol, veral as mens in ag neem vir wie dit geskryf is. Die Romeinse Christene was onder die hiel van 'n goddelose en heidense regering wat deur gewelddadige verowering en onderwerping aan bewind gekom en gebly het, en diktatoriaal sy onderdane op hulle plek gehou het. Die owerhede was korrup, en het almal vervolg wat van hulle verskil het - in die besonder die gemeente van Christus.
‘ Die vraag is dus nie of die
regering onder wie ons ons bevind de jure, oftewel wettig is nie. Die Bybel praat van alle de facto regerings, diegene wat op 'n gegewe moment aan die stuur van sake is. Beteken dit dat Christene 'n klomp ruggraatlose papperds moet wees wat maar passief alles aanvaar wat oor hulle kom? Inteendeel! Dit gaan hier daaroor dat Christene weet dat die koninkryk waaraan hulle behoort nie van hierdie wêreld is nie, en dat die uitlewing van hulle roeping hier op aarde grootliks onafhanklik is van wie op 'n gegewe moment op die wêreldse troon sit. Die Here gebruik wie Hy wil om die gevalle mensheid in bedwang te hou en te stuur soos Hy wil. En Sy gemeente gaan onverstoord voort met die uitdra van die evangelie, ongeag wie regeer.
• Hieruit moet ons nie aflei dat Christene hoegenaamd nie by politiek betrokke behoort te raak nie. Nee, die Here het orals getuies en instrumente, en Hy lei gewis van Sy kinders om ook dáár hulle lig te laat skyn. Wat wel waar is, is dat 'n Christen twee maal sal dink voor hy hom in die politiek begewe. Dit is per slot van rekening 'n uiters gevaarlike omgewing vir die gelowige, en 'n lewe van dissipelskap kan daar baie, baie moeilik en ingewikkeld wees. Dit is baie betekenisvol dat die vroeë Baptiste, wat baie swaar gekry het onder die hiel van die owerhede, ronduit bely dat dit in orde is vir 'n Christen om 'n "magistraat" te wees 'n term wat alle politieke ampte gedek het (1689 Baptistebelydenis, h.24.2).
2. Die taak van 'n regering is om behoorlike orde te handhaaf binne sy verantwoordelikheidsfeer (Rm 13:3, 4, 6). Elke ingestelde outoriteit het sy eie gesagsfeer. Dáár is hy verantwoordelik, nie wyer nie. Gesag en toerekeningsvatbaarheid loop altyd hand aan hand, en noodwendig kan niemand aanspreeklik gehou word vir dit wat buite sy grense gebeur nie. Dit geld orals, of dit nou die werksplek is, of die gesin, of die gemeente, of die owerheid. Die owerheid moet sosiale en burgerlike geregtigheid, vrede en orde handhaaf. Hierdie taak het twee kante. Positief moet dit wat sosiaal en burgerlik goed en reg is, bevorder en verdedig word. Negatief moet ongeregtigheid, misdaad en geweld bekamp word. In Rm 13 is daar 'n sterker beklemtoning van die negatiewe. Terwyl 'n regering vryheid en lewensruimte vir sy burgers moet verseker, doen hy dit grootliks deur die kragte van selfvernietiging en wanorde in 'n gevalle wêreld te bedwing. Dit is dus in Sy algemene genade dat God regerings instel. Soos wat regerings hulle opdrag uitvoer, skep hulle 'n konteks waarbinne die raadsplan van God sy loop kan hê - stel hulle 'n kanaal daar waarin die koms van die koninkryk kan vloei (1Tm 2:1-2). Uiteraard het 'n regering baie geld
nodig om sy taak te verrig. En aangesien die owerhede in God se diens staan, beveel Hy ons om ons belastings getrou te betaal. Dit geld nie net inkomstebelasting nie, maar ook alle ander vorms daarvan, soos B.T.W., lisensies, eiendomsbelasting, ensovoorts Dit word spesifiek deur ons teks (6, 7), asook ander gedeeltes in die Nuwe Testament beklemtoon (Mt 22:15-22; Mk 12:13-17; Lk 20:19-26).
3. Die mag van die swaard word aan regerings verleen om hulle in staat te stel om goeie orde te handhaaf (Rm 13:4) Elke staat het die fundamentele, Godgegewe reg om dwang te gebruik. Die Here weet dat regerings hulle taak in 'n sondegevalle wêreld moet uitvoer. Die voorwaarde vir goeie orde in 'n samelewing is onderlinge respek en konsiderasie, maar die gevalle mens is ongeneeslik selfsugtig. Helaas, in die geval van baie mense is méér dus nodig as opvoeding en suggestie. 'n Ferm en sterk hand van afdwinging is noodsaaklik. Wanneer nodig, kan die staat se mag van dwang tot uiterste maatreëls strek. Die "swaard" in v.4 is meer as 'n simbool van gesag; dit dui op die mag van lewe en dood. Die algemene manier destyds om die doodstraf te voltrek, was onthoofding met 'n swaard (só het die skrywer van Rm 13 ook uiteindelik gesterf!).
4. Dit is God se opdrag dat alle mense hulle moet onderwerp aan die owerhede wat oor hulle gestel is (Rm 13: 1, 5b). Die woord "onderwerp" (1) impliseer dat die verantwoordelikheid vir 'n ordelike samelewing in die eerste instansie by elke individuele burger lê - en wel daarin dat hy "homself onder die owerheid plaas" (Gr. letterlik). Christene neem hierdie roeping uiteraard ernstig op. As 'n Christen homself, sover dit enigsins moontlik is, aan selfs 'n heidense owerheid onderwerp, impliseer dit ten minste twee dinge: Eerstens sê dit dat hy 'n respek het vir God se instelling. As sodanig bring hy hulde aan die groot en soewereine Wetgewer. Tweedens lewer dit 'n getuienis teenoor hierdie wêreld met sy wetteloosheid en gevallenheid. Dit beteken nie dat 'n Christen se gehoorsaamheid aan die owerheid ongekwalifiseerd is nie. Soos alle menslike gesag, is ook hierdie gesag relatief. Daar is bepaalde grense wat regerings nie mag oorsteek nie. Wanneer is burgerlike ongehoorsaamheid geregverdig? As die regering iets beveel wat God in Sy Woord verbied; en as hy iets verbied wat God in Sy Woord beveel. (Hd 4:19; 5:29, 40-42). Die Bybelse aksent is egter op onderwerping, eerder as op die reg tot ongehoorsaamheid. Daarom moet ons gesindheid teenoor die owerhede nie net passief wees nie, maar ook aktief: Ons word beveel om vir hulle te bid (1Tm 2:1-2).
'N PAAR SLOTOPMERKINGS
1. Sowel kerk as staat is instellings van God.
2. Kerk en staat word egter geroep om in verskillende sfere in God se diens te staan. Die kerk werk in die area van God se besondere genade: redding van die ewige verdoemenis, aanbidding, evangelieverkondiging, pastorale sorg, en so meer. Die staat werk in die area van God se algemene genade. Dit moet sover moontlik menslike verdorwenheid daarvan weerhou om tot totale ontbinding te ontaard. En dit moet goeie orde in die samelewing handhaaf, sodat dit leefbaar bly in 'n gevalle wêreld.
3. Beide instellings het van God 'n swaard ontvang om sy taak te verrig. Die staat het 'n swaard van staal; die kerk die swaard van die Gees. En nooit, nooit, mag hierdie twee swaarde omgeruil word nie. Die gevalle mens verstaan bloedweinig van die swaard van die Gees (1Kor 2:6-16). En elke keer as die kerk die swaard van staal opneem, is dit grootliks tot oneer van God. In elk geval kan geen uiterlike dwang 'n ware Christen voortbring nie. Die swaard van staal kan oor 'n mens se liggaam heers, nooit oor sy gees nie. Aanbidding, om vir God aanneemlik te wees, moet uit die mens se hart kom. Gedwonge verering sal Hom tot in ewigheid nie behaag nie. Meer nog, die kerk verloor sy essensie - hy raak tewens antagonisties daarteen - as sy voorskrifte tot wette verhef word vir hulle wat net gebore en nie ook wedergebore is nie. Slegs die Gees van God kan die mens se hart verander en beheer en Hy doen dit deur die Woord van God. En die staat moet dit respekteer. Daarom mag die regering mense se gewetens en godsdiensbeoefening nooit probeer beheer nie - ongeag hoe verwronge en vals dit ook al mag wees.
4. Die ware kerk het geen behoefte aan 'n vennootskap met die staat nie; hy vermy dit trouens soos die dood self. Die skeiding tussen kerk en staat is 'n nie-onderhandelbare beginsel. Sekerlik sal die kerk nooit vervolging soek nie, maar eerder as om kompromieë aan te gaan wat hierdie beginsel betref, sal hy vervolging in die gesig staar. Laat ons onthou, die geskiedenis toon keer op keer dat die kerk, soos 'n wingerdstok onder 'n snoeiskêr, onder vervolging gedy - onaangenaam en pynlik soos dit mag wees. Dit beteken dat die staat se vyandskap die gemeente van Christus nooit in die diepste sin van die woord kan bedreig nie. Dit kan bloot die konteks verander waarin sy haar roeping moet vervul.
5. Tog leer die Skrif nie dat die staat en die kerk niks met mekaar te doen het nie. Die kerk skep nie kultuur nie, maar dit beïnvloed kultuur - en politiek is 'n belangrike deel van 'n samelewing se kultuur. Waar die evangelie ook al verkondig word, daar raak die samelewing gemeng, bestaande uit diegene in Christus en diegene in Adam. Daarom kan daar nie iets soos 'n Christelike kultuur wees nie (as kultuur dan die erfenis van 'n samelewing in sy geheel is). Daar kan slegs 'n kultuur wees wat tot 'n meerdere of mindere mate deur die evangelie beïnvloed is. Nooit plaas die Nuwe Testament 'n sogenaamde Christelike kultuur teenoor 'n heidense kultuur nie. Dit leer dat die kerk en sy evangelie 'n suurdeeg is in welke kultuur dit ook al teenwoordig mag wees. Die Skrif is doodtevrede om die Christen se stem bloot by al die ander stemme in die kultuurkoor te plaas. Hieruit volg dat die kerk die evangelie positief moet verkondig, en uiters versigtig moet wees om as kerk enige politieke verklarings te maak. Waarskynlik is dit die heel beste as hy hom geheel en al daarvan weerhou. Nee, die kerk se spreke word gehoor in die stemme van sy lidmate, met hulle godvrugtige waardes en oortuigings - in hulle hoedanigheid as burgers van die staat.




! Nico v/d Walt onderskryf die historiese, internasionale en reformatoriese 1689 Baptistebelydenis, asook die Belydenis van Sola 5, 'n assosiasie van Godgesentreerde evangeliese gelowiges in 'n halfdosyn lande in Suider-Afrika. ! Ongeveer twee-weekliks word 'n preek of studie soos hierdie wêreldwyd per e-pos gestuur aan mense wat dit persoonlik aangevra het. ! Hoewel primêr in Afrikaans geskryf word, is dit ook soms in Engels beskikbaar. ! Subskripsies, adresveranderings, kansellasies en korrespondensie: Postnet Suite No.148, Privaatsak X 1, Northcliff, 2115. E: nico.vanderwalt@reformed.org.za Tel. 082 848 9396. ! Blogs: www.e-preke.blogspot.com (met skakels na nóg 4 blogs) ! Geen kopiereg. Dupliseer gerus. Of stuur elektronies verder.
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 2718
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

Re: Afrikaans : diverse preeken door Ds. Nico van der Walt

Berichtdoor Ton » Do Mei 24, 2018 2:27 pm

Hiermee 'n volgende ietsie om te lees. Jammer ek is 'n bietjie laat.

Hoop dit beteken iets vir jou.

Groetnis,

Nico van der Walt
nico@dievanderwalts.co.za

+++++

GOD RED ALLEEN: NÉT HY EN OP NÉT EEN MANIER!

Gal 1:6-10

'n Lewensbelangrike waarheid wat op té min Christene se hartstafels geskryf is

Nico van der Walt



Anders as sy gewoonte, begin Paulus hierdie brief met 'n skerp vermaning. Waarom sy ontsteltenis? Wat in Galasië aangaan, bedreig sy werk, hulle geloof en saligheid - ja, inderdaad hulle redding - die voortbestaan van die gemeentes, en, ergste van alles, die suiwerheid en voortgang van die evangelie en die eer van die Here. Ook vir ons is dit van lewensbelang om noukeurig ag te slaan op hierdie verse. Ons mag eenvoudig nie hier mistas nie. Waarop kom hierdie gedeelte neer? Dis wat ek nou wil tuisbring in die vertroue dat nie een van ons dit ooit sal vergeet nie: Slegs geloof alleen in Jesus Christus alleen sonder enige poging van my kant af om enigsins 'n bydrae tot my verlossing te lewer - bring ewige redding. Trouens, enige volgehoue poging om eie verdienste as aanvulling by Christus se soenverdienste te voeg, is diskwalifiserend vir die saligheid. Dit is die uiters enstige waarskuwing van die heilige Skrif. Selfs my geloof word nie deur die Skrif as reddende verdienste geag nie; dit is bloot die kanaal waardeur redding in 'n iemand se lewe invloei. Hierdie kanaal is weliswaar onmisbaar noodsaaklik, maar verdienste is dit allermins. Die 16de eeuse reformasie het hierdie beginsel goed verstaan en dit baie uitdruklik beklemtoon met die
fundamentele wekroepe: solus Christus; sola fides; sola gratia (Christus alleen; geloof alleen; genade alleen). Daarenteen was die middeleeuse Rooms-Katolieke Kerk deurtrek van sakramentalisme. Dit beteken dat die sakramente (waarvan die kerk destyds 'n stuk of sewe aanvaar het) nie bloot gesien is as tekens van genade nie, maar as middele of instrumente of kanale waardeur genade in 'n mens se lewe invloei. So is die sakramente effektief as saligmakend beskou.
DIE GALASIËRS SE KETTERY
Die Galasiërs was onder die invloed van die Judaïste. Hierdie mense het hulleself as Christene beskou, maar verkondig dat geloof in die verdienste van Jesus Christus, sáám met onderhouding van die seremoniële wet - in die besonder die besnydenis - noodsaaklik is vir redding. (Hand 15:1, 24). Hierteen verset Paulus homself dan met alles in hom.
DIE APOSTEL SE REAKSIE
In Gal 1:6 spreek Paulus sy verbasing uit dat die Galasiërs so gou van God - wat hulle deur die genade van Christus geroep het - "afvallig word" na 'n "ander evangelie" toe. Afvallig word, in die Grieks, dui op 'n verplasing van lojaliteit - soos soldate wat dros, of 'n politikus wat na 'n ander party oorloop. In die Galasiërs se geval het dit neergekom op die aanneem van 'n ander evangelie (Gal 1:6)! As die apostel van 'n ander evangelie praat, impliseer dit dat daar 'n ware evangelie is. Wat is dit? Hierdie ware evangelie word aan twee dinge geken: sy oorsprong en sy inhoud. Die ware evangelie het 'n baie spesifieke oorsprong. Dis die evangelie wat die geïnspireerde apostels verkondig het - die een wat deur die Heilige Gees geïnspireer is en in die Nuwe Testament uiteengesit word. Niks anders nie! Selfs 'n "engel uit die hemel" het nie die gesag om dit aan te pas nie. Hoeveel te minder enige mens! (Gal 1:8). Watter evangelie kry ons by die apostels? Oor en oor word beklemtoon: die inhoud daarvan het drie onmisbare fokuspunte: Een, sondaars word uit vrye genade alleen gered! (o.a. Hand 20:24; Rom 3:24; 11:6; Ef 2:5, 8-9). Twee, sondaars word op grond van Christus se verdienste alleen gered! (o.a. Joh 14:6; Hand 4:12; Rom 5:8; Gal 1:4; 3:13; 1Tim 2:5-6). Drie, sondaars word deur geloof alleen gered! (o.a. Rom 1:16-17; 3:22,28; Gal 2:16; 3:7; Ef 2:8)1
Waar kom die Galasiërs aan hierdie ander evangelie? Hulle is "betower" (3:1, OAV) deur die Judaïste. Let op en hou dit steeds in gedagte, Judaïste en hulle moderne eweknieë ontken nie die noodsaak van Christus se versoeningswerk nie. Maar hulle glo nie dis genoegsaam nie. By Christus se verdienste moet die mens s'n gevoeg word: God het Sy deel in Christus gedoen; nou is dit die mens se beurt! En hierop kom dit noodwendig neer: in die finale analise hang iemand se redding van homself af.
DIE VRUG VAN DWAALLEER
Die Judaïste "verdraai" (Gal 1:7) die evangelie van Christus. Die woord dui op 'n omdraai van iets - om dit agterstevoor te draai. Die woordkeuse is in die kol. Die evangelie sê: eers redding, dan volg werke. Die Judaïste leer: eers werke, dan volg redding. Hierdie dwaalleer veroorsaak "verwarring" (Gal 1:7) by die Galasiërs. Die bepaalde woord beteken om heen en weer te skud. Die dwaling maak hulle dus deurmekaar; dit krap hulle om. Dwaalleer bring nie net verwarring in denke nie, maar ook in verhoudinge. Dit ruk uitmekaar! Die teendeel is egter ook waar: evangeliewaarheid en suiwer leer bring begripsklarigheid, koersvastheid en hartseenheid.
PAULUS SE REAKSIE
Paulus is geweldig ontsteld en verontwaardig. Twee keer roep hy oor so 'n dwaalleraar uit: "die vloek van God sal hom tref!" (Gal 1:8,9). In die Griekse vertaling van die Ou Testament - die Septuaginta, van ongeveer twee eeue voor Christus word die woord anathema gebruik. Dis 'n woord wat praat van die banvloek - om in opdrag van God alles dood te maak wat lewe. Waarom voel die apostel so sterk oor die saak? Eerstens, doen die Judaïste Christus se eer geweld aan. Hulle standpunt impliseer dat Christus se werk onvoldoende was - dat mense dit moet aanvul. In 1Tim 1:11 word gepraat van "die evangelie van die heerlikheid van die goeie God." In die evangelie word die heerlikheid van God dus gesien. Ondermyn die evangelie, en jy tas God se heerlikheid aan. En dit is geen geringe saak nie. Dis immers waaroor die hele verlossingsplan ten diepste gaan (Rom 9:20-24; Ef 2:7). Daarin sien ons attribute van God wat andersins onsigbaar sou wees - onder meer Sy liefde, Sy genade en Sy trou! Tweedens, om aan die evangelie van God se vrye genade in Christus te peuter, is 'n veragtelike belediging vir Hom! Wie sal dit waag om 'n
Rembrandt met 'n garage-kwas te dokter? Hoeveel te minder durf ons die evangelie verwater? Nee, laat dit maar 'n aanstoot vir die godsdienstiges wees, en onsin vir die ongelowiges (1Kor 1:23). Hulle wat die krag van die evangelie ken, sal dit kompromieloos bly verkondig! Derdens, die redding van mense is op die spel. Die Judaïste se dwaling is veel meer as 'n denkfout, 'n teologiese mistasting. Dis 'n fatale kettery! Waarom? Dis 'n rugdraai op "God wat julle deur die genade van Christus geroep het" (Gal 1:6). Om die evangelie van God se vrye genade te versaak, is om die God van genade te versaak! In Gal 5:2-4 word dit uitdruklik gesê. Wie homself nog laat besny omdat hy dink dít sal hom vir God aanvaarbaar maak, sal die teenoorgestelde bereik: hy sal nié gered word nie! "Christus het vir hom geen betekenis nie"; hy het sy "band met Christus verbreek"; hy het "die genade van God verbeur". Daar bly gevolglik vir hom net een reddingsalternatief oor: "om die hele wet van Moses te onderhou" (Gal 5:3). In beginsel is dit makliker om só gered te word as deur Christus plus werke. Want dít sal God in der ewigheid nie aanvaar nie.
WAT SÊ DIT ALLES VIR ONS? 1. Daar is net één evangelie.
In Gal 1:6-7 gebruik Paulus twee betekenisvolle woorde. Beide word in Afrikaans met "ander" vertaal: die Galasiërs word verlei om 'n ander evangelie aan te neem; tog is daar geen ander evangelie nie. As ons die Grieks lees, verstaan en sien ons dat hier geen teenspraak is nie; inteendeel. In die eerste geval word die Griekse woord, heteros, gebruik. Dit dui op iets anders - van 'n heel ander aard. Dis kwalitatief anders. Dis verskillend. Die NASB en ESV vertaal dit met "different". In die tweede geval word allos gebruik. Dit dui op iets anders, maar van dieselfde soort. Essensiëel verskil twee dinge nie van mekaar nie - dis bloot alternatiewe. Hier vertaal bg. twee Engelse vertalings met "another". So eksak, beklemtoon die apostel hier, is die ware evangelie gedefiniëer, dat daar nie eers sprake kan wees van 'n subtiele variasie wat legitiem is nie. Hoe kan die Judaïste dan beweer dat húlle evangelie die ware jakob is! Nee, wat die Judaïste verkondig, verskil wesentlik van die ware evangelie! Dis trouens niks anders nie as 'n infame en sielsvernietigende leuen. Waarlik, húlle evangelie en dié van die apostels is nie twee legitieme alternatiewe nie. Dis nie twee ewe geldige roetes na God toe nie. Jy kan nie die ware evangelie aanpas, sonder om dit te vernietig
nie - met katastrofiese gevolge. Ons móét predikers en hulle evangelie beoordeel! En onthou: die status, geleerdheid en begaafdheid van die boodskapper waarmerk nie 'n boodskap nie; die wáárheid van die boodskap waarmerk die boodskapper. Preek hy die onverwaterde Nuwe Testamentiese openbaring, of nie? Preek hy die boodskap van God se vrye genade in Christus alleen - wat slegs deur geloof in besit gekry word? Wie 'n ander evangelie as hierdie verkondig, plaas homself onder die banvloek van God! Wie 'n ander evangelie as hierdie aanneem, maak homself van Christus los en verbeur God se genade! En God se vloek sal hom tref! (Gal 1:8-9) 2. God is die alleenredder - of glad nie.
Die sestiende eeuse Reformasie het besef hoe kardinaal belangrik die evangelie se waarheidsinhoud is, met sy drie wekroepe: Sola Gratia! Solus Christus! Sola Fide! Waarlik, ons kan sê dat die hele Reformasie om die vierletter-woordjie, sola, gedraai het. Nóóit mag ons hierdie alleen vergeet nie - nie wat genade, of Christus, of geloof betref nie. Waarom nie? Dit dra elke keer dieselfde boodskap: as God 'n sondaar red, sal daar nooit enige menslike bydrae wees nie - nie moraliteit, godsdiens, seremonies, ordentlikheid, wysheid, geleerdheid, finansiële bydraes, dienswerk nie niks nie! Die les van Kornelius is kardinaal belangrik (Hand 10:1-2; 11:14). Ons mag dit nie miskyk nie. In hoofstuk 10 sien ons 'n man van uitsonderlike morele verdienste. Hy is godsdienstig, godvresend, ywerig, getrou in barmhartigheidswerk, en 'n bidder sonder weerga. Maar, sê hoofstuk 11:14, hy was nie gered nie! Wat het geskort? Hy moes eers die sola-evangelie hoor en in die geloof omhels - die vrye genade van God in Christus alleen. Dis waarom Petrus na hom toe gestuur is. Is jy baie seker dat jy in Christus alleen vertrou, en nie óók in godsdienstige seremonies, of vroomheid nie? Begryp jy die belangrikheid van die vraag?
3. Dit was maklik om Paulus verdag te maak - en steeds elke prediker van die ware evangelie.
Presies dit was waarskynlik wat gebeur het en waarop v.10 sinspeel: "Klink dit nou asof ek die guns van mense soek ...?" Waarskynlik het die Judaïste Paulus beskuldig dat hy met 'n goedkoop evangelie witvoetjie by mense soek. Maar, gaan die apostel voort, hy het nog nooit vir die pawiljoene gespeel nie. Hy het maar één ambisie, naamlik om sy Sender
getrou te dien. En dit sal hy doen deur die ware evangelie te bly verkondig - die gratis evangelie! Laat dit op die tafels van ons harte geskryf wees: Jesus Christus het alles, maar alles gedoen wat nodig is vir die redding van elke uitverkorene. En as ons dan inderdaad deur 'n ware geloof met Christus verenig is, moet ons onwrikbaar vas bly staan in die vryheid wat ons in Hom geniet. Ons mag ons nie weer onder 'n slawejuk van allerlei moets en moenies laat indwing nie (5:1).
4. Die ware evangelie sal altyd te kampe hê met die verwyt dat dit té maklik is en dat dit gepreek word ter wille van gewildheid.
Wat hierdie saak vir ons so lewensbelangrik en aktueel maak, is die feit dat 'n soortgelyke dwaling steeds aan die orde van die dag is dwarsdeur dit wat algemeen deurgaan as die kerk van ons dag. Dit is alledaags dat sekere dinge steeds as saligmakend vertrou word. Ek praat nie van 'n konfessionele of formele belydenis nie, maar dit leef in die harte van derduisende goeie kerklidmate. Ja, ja, meeste Christene is goed genoeg geleer om dit te ontken, maar laat ons maar eerlik bekén: hierdie dwaling is in almal van ons se vlees ingegrafeer. Waarvan praat ek? Ek praat van iets soos die doop. Hoeveel mensehang nie hulle sekerheid van saligheid aan die feit van hulle doop nie. En dit geld sowel die kinderdoop as die belydenisdoop. Maar dit strek verder. Wat van al die toegewyde kerkmense wat hulle sekerheid van saligheid deels baseer op dinge soos gereelde gebruik van die nagmaal; gereelde kerkgang, 'n goeie, vroom en aan-die-brand lewe, getroue dienswerk - op allerlei praktyke en/of onthoudings? Noem maar op. Les bes, kom ons praat maar van onsself: wie van ons het homself nie al betrap dat hy (of sy) in oomblikke van vertwyfeling gryp na die strooihalm van 'n toegewyde gebedslewe nie, of jou liefde vir die Bybel, of jou getroue dissipelskap oor jare heen, of jou sendingwerk - of wat ook al? Laat die apostel se verskriklike waarskuwing in Gal 5:2-4 ingebrand wees in ons gemoedere: Op diegene wat hulle vertroue selfs net deels in enigiets anders as Christus se versoeningswerk alleen stel, rus God se oordele: Christus is vir diesulkes tot geen nut nie; hulle het hulle band met Hom verbreek; hulle het die genade van God verbeur. Laat dit op die tafels van ons harte geskryf wees: Jesus Christus het alles, maar alles gedoen wat nodig is vir die redding van elke uitverkorene. En as ons dan inderdaad deur 'n ware geloof met Hom verenig is, moet ons onwrikbaar
vas bly staan in die vryheid wat ons in Hom geniet. Ons mag ons nie weer onder 'n slawejuk laat indwing nie (5:1). God verbeur (Gal 5:2-4; O&NAV). Is dit nie so nie? Ek moet myself maar weer en weer ondersoek om seker te maak dat my sekerheid van saligheid veranker is in Christus alleen en genade alleen deur geloof alleen. En laat ék maar beken, ek moes my kop al meermale oor hierdie saak in skaamte voor God laat sak en my sonde bely.
5. Daar is egter 'n lewensbelangrike waarheid wat saam met bogenoemde verstaan en verkondig moet word.
Oor en oor en oor beklemtoon die Woord dit: Geloof wat nie in gehoorsaamheid aan die Here en outentieke heiligmaking uitmond nie, is nie reddende geloof nie. Iemand wat sê dat hy in Christus glo en gered is, maar nie sonde haat en gehoorsaamheid aan die Here najaag nie, bedrieg homself. Dit is lewensnoodsaaklik om te verstaan: geloof en heiligmaking; gehoorsaamheid aan Christus en weerhouding van sonde; kruisdra en dissipelskap en lewenslange volharding, is alles deel van 'n outentieke Christelike lewe wat na die ewige saligheid lei. Hieraan moet elkeen hom- of haarself weer en weer meet.
Maar, en dit is in die volste sin van die woord lewensbelangrik om te verstaan: 'n heilige en gehoorsame lewe is die noodwendige uitvloeisel en gevolg van God se reddende herskepping in 'n sondaar se lewe nooit, nooit, nooit die aanleiding daartoe nie!
6. Ten slotte: As die ware evangelie nie 'n duur evangelie is nie, en ook nie 'n goedkoop evangelie nie, is dit vir seker 'n gratis evangelie!
Dit is maklik om bedreig te voel deur dit wat ons oorweeg het. Maar laat ons op 'n dankbare noot afsluit.
Hierdie was in werklikheid 'n boodskap van vryheid wat elke wedergeborene vol dankbaarheid en verwondering moet laat. Laat dit op die tafels van ons harte geskryf wees, om dit nooit te vergeet nie: Die Here God, mý God, is weergaloos genadig. Só liefdevol is Hy, dat Hy reeds lank voor my geboorte alles, maar alles deur Sy Seun gedoen het om my ewige saligheid saam met Hom te verseker! Laat ons dan onwrikbaar vas bly staan in die vryheid wat ons in Hom geniet en ons nie weer onder 'n slawejuk van vrees en wetsonderhouding laat indwing nie (Gal 5:1).





• Die doel van Antipas Herout is om Bybelse lering in die vorm van kort, bevatlike studiestukke gratis beskikbaar te stel, ten einde begrip van en geloof in die Godgesentreerde beginsels van die Woord so wyd as moontlik te bevorder. Dit staan enigeen gevolglik vry om die inhoud van hierdie studiestuk met of sonder erkenning te gebruik. Die skrywer het immers self baie hulp by andere gekry. Hy glo dis 'n suiwer uiteensetting van Skrifopenbaring, en sy hartstog is om die waarheidsevangelie so wyd moontlik te versprei, nie om dit te kniehalter nie. • Nico van der Walt onderskryf die historiese, internasionale en reformatoriese 1689 Baptistebelydenis (soos meeste Gereformeerde Baptiste wêreldwyd), asook die belydenis van Sola 5, 'n assosiasie van Godgesentreerde evangeliese gelowiges in meer as 'n halfdosyn lande in Afrika suid van die ewenaar. • Gereeld word 'n preek of studiestuk soos hierdie wêreldwyd en gratis in Afrikaans en meermale in Engels per e-pos gestuur aan mense wat dit persoonlik aangevra het. • Subskripsies, adresveranderings, kansellasies en korrespondensie: Postnet Suite No. 148, Privaatsak X1, Northcliff, 2115, Suid-Afrika; E: nico.vanderwalt@reformed.org.za; Tel. 082 848 9396. • Nico van der Walt het aan die Universiteit van Stellenbosch studeer en daarna vir 'n dekade as Siviele Ingenieur gewerk (as konstruksieingenieur en universiteitsdosent). Na 'n radikale Christelike bekering en daaropvolgende teologiese studie aan die Potchefstroomse Universiteit, was hy vir drie dekades veral stigterspredikant van twee gemeentes in die Vaaldriehoek en Pretoria. Hy was ook vir 'n stuk of twaalf, dertien jaar 'n vaste dosent aan die Lynnwoodrif Bybelskool. Sedert 2008 wy hy meeste van sy tyd aan skryfwerk en prediking waar hy ook al uitgenooi word.
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 2718
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

Re: Afrikaans : diverse preeken door Ds. Nico van der Walt

Berichtdoor Ton » Wo Jun 13, 2018 11:07 am

'n Volgende Herout. Vertrou dis vir jou tot seen. Ek meen die onderwerp is vir almal van ons van die allergrootste en fundamentele belang.

Hartlike groete,

jbiC

Nico van der Walt [nico.vanderwalt@reformed.org.za]


*********


DIE HART VAN DIE NAVOLGING VAN JESUS CHRISTUS

JH 13:1-17 : IS JY 'N LIEFDESLAAF?

Nico van der Walt



Jesus vir hierdie hoë amp aanwys? Hierdie vraag het gewis die ambisie hoog in hulle laat opvlam.
Matt 18:1-4
In die komende dae en weke sou hulle baie getob het oor wie die hoogste pos gaan kry. Sonder twyfel sou hy uit hulle geledere kom! Maar wie gaan dit wees? Dan besluit hulle om die Here reguit te vra: "Wie is die belangrikste in die koninkryk van die hemele?" Jesus roep dan 'n klein kindjie om by hulle te kom staan. "Wie homself gering ag soos hierdie kindjie, hy is die belangrikste in die koninkryk van die hemel." Trouens, sê Hy, as julle nie verander en soos kindertjies word nie, sal julle nie eers in die koninkryk kom nie - wat staan nog die grootste daarin wees. Duidelik weet die Here wat in die dissipels se agterkoppe sit. Vandaar hierdie antwoord. Vergeet van die premierskap, sê Hy; maak allereers seker dat julle wel in die koninkryk kom. Dis tog die belangrikste! Waarlik, hierdie is 'n uitspraak van die Here Jesus wat ons nie ligtelik durf opneem nie! Maar hiervan verstaan die klompie dissipels bloedweinig.
Mark 9:33-37
Dis 'n ruk later. Hulle is op pad. Dan
kry die dissipels stry oor wie van hulle die belangrikste is. In Kapernaum begin die Here hulle dan met groot geduld leer: As iemand die eerste wil wees in die Koninkryk van die hemel, moet hy nie omgee om laaste te wees nie. En hy moet bereid wees om almal se dienaar te wees. Hier wil die Here dus beklemtoon dat daar in Sy koninkryk 'n baie hoë premie op diensbaarheid gestel word. Hy laat dan weereens 'n kindjie tussen hulle staan en sê: "Elkeen wat so 'n kindjie in my Naam ontvang, ontvang My ... ook vir Hom wat My gestuur het." Hierdie is 'n sprekende voorbeeld. Kindertjies gee nie om as grootmense hulle rondstuur nie. Trouens, hulle is baie trots daarop as 'n oom of tannie hulle só vertrou. Selfs meer as vandag het kinders in die wêreld van destyds geen status gehad nie. En allermins het hulle opdragte gegee. Nee, hulle het opdragte ontvang. Dit was vir hulle 'n eer om die grootmense se stuurjongens te wees. Maar oënskynlik het die dissipels steeds nie verstaan nie want onmiddellik hierna lees ons van nog 'n voorval.
Matt 19:13-15; Mark 10:13-16; Luk 18:15-17
As die mense hulle kindertjies na Jesus toe bring sodat Hy hulle kan aanraak, neem die dissipels aanstoot. Maar Hy sê, nee, Hy wil juis hê hulle moet na Hom toe kom, want die koninkryk van God is vir mense soos díé. Trouens, dis 'n absolute voorwaarde vir ingang in die koninkryk. Mens wil amper wonder of Jesus homself nie verspreek nie. Maar, nee, Hy gebruik die voorbeeld weer en weer. Maar natuurlik moet mens Hom nie letterlik opneem nie! Sonder twyfel stel die Here 'n hoë premie op die voorbeeld van hierdie geen-status-mensies. Hoe moet mens dit vertolk.? Die antwoord lê daarin dat Christus se koninkryk 'n andersom koninkryk is. En tipies van hierdie koninkryk is opregtheid en diensbaarheid, asook ongeërgdheid oor kleur en titels en aansien en rykdom. Dis hoe kinders is. Presies só moet ons ook wees. Trouens, ons moet al hoe meer so word. Waarlik, niks is meer strydig met die koninkryk van die hemele as snobisme en ambisie en naywer nie. Maar steeds het die dissipels nie verstaan nie. En kennelik het hulle bly wonder wie van hulle nommer één gaan word in die komende koninkryk - wie gaan as eerste minister aangestel word?
Matt 20:20-28
Dis omtrent ses maande na die
vorige insident. Jesus en Sy manne is op pad na Jerusalem (Matt 20:1719). Die dissipels is opgewonde: nou gaan die dinge begin gebeur. In die hoofstad gaan die poppe dans! Jakobus en Johannes se ma is ook saam met hulle. Sy besef die tyd raak min en sy sal vinnig moet spring. Met ambisie wat in haar brand, gaan sy na Jesus toe. Reguit vra sy vir Hom of haar seuns nommer 1 en 2 in Sy koninkryk kan wees - of nóg beter, nommer 1a en 1b. Jesus moet darem in gedagte hou dat hulle 'n ryk pa het (Mark 1:20). Nog meer, hulle beweeg lankal reeds saam met Petrus in Jesus se binnekring. En as daar een man is wat sy wil voorspring, is dit die voortvarende Petrus. In v.22-23 lees ons hoe Jesus haar antwoord - en vir die twee seuns, wat duidelik geweet het wat hulle ma vir die Here gaan vra. Hulle was waarskynlik net 'n halftree agter haar. Nee, sê die Here , dis Sy Vader se prerogatief om te besluit oor mense se posisie en status in die koninkryk van die hemel. Duidelik verstaan die dissipels steeds nie dat prominensie in die koninkryk van Christus uitgemeet word met die maatstok van nederigheid en diensbaarheid. As Hy dus voortgaan om met eindelose geduld hierdie beginsel weer op hulle harte te druk (teen hierdie tyd luister al die dissipels), praat Hy in meer uitdruklike terme as ooit vantevore. Elkeen wat in Sy koninkryk groot wil wees, moet allermins baasspelerig en grootmeneer wees, maar veeleerder diensbaar by uitnemendheid. Nou draai Jesus nie meer doekies om nie - mens moet 'n "dienaar" word (Gr. diakonos, 'n bediende) (v.26). En as jy die eerste wil wees, moet jy almal se "slaaf" wees (Gr. doulos, 'n slaaf) (v.27). Onthou, in die antieke wêreld het 'n slaaf geen regte gehad nie; uiters dalk 'n paar voorregte (Luk 17:7-10). Iets soos werksure, byvoordele, vakbonde en waardering het beswaarlik bestaan. Die les van hierdie stukkie interaksie tussen die Here en Sy dissipels kan dus só saamgevat word: Grootheid in die koninkryk word gemeet met die maatstok van diensbaarheid.
Luk 22:24-27
Dis 'n dag voor die kruisiging. Die dissipels is vol afwagting. Hulle ambisie bereik 'n hoogtepunt. In Jerusalem is spanning en druk besig om rondom Jesus op te bou. Iets móét nou begin gebeur! Dan ontstaan daar weer 'n gestry tussen die dissipels oor wie van hulle die belangrikste is. Baie geduldig leer die Here Jesus weer vir hulle dieselfde les as die vorige kere. Mens kan jou indink
hoe elkeen van hulle baie verleë en kop onderstebo na Hom luister: "die belangrikste onder julle moet soos die geringste wees, en die een wat die leier is soos die een wat dien ... Ek is in julle kring soos die een wat dien."
Joh 13:1-17
Daardie selfde aand is Jesus en Sy dissipels in 'n bovertrek saam om die paasmaaltyd te vier. Judas is ook daar, hoewel hy reeds besluit het om Jesus te verraai. Eensklaps staan Jesus op, trek Sy bokleed uit en bind 'n handoek om sy lyf vas. Dan gooi Hy water in 'n wasskottel. Die dissipels se oë is vasgenael op Hom en die atmosfeer kan met 'n mes gesny word. Die dissipels verstaan maar te goed wat aan die gang is. Mense het destyds sandale gedra. En in daardie dorre wêreld, met sy snuifgetrapte stofpaaie, was jou voete behoorlik vuil teen die tyd dat jy by jou bestemming aangekom het. Dit was dan ook die gebruik dat gaste hulle skoeisel by die voordeur gelos het, om dit eers weer aan te trek as hulle vertrek. Aangesien mens toe nie aan 'n tafel gesit het vir ete nie, maar op jou sy en elmboog gelê het, het dit beteken dat jou voete nie ver van die tafelgenoot langs jou se gesig af was nie. Daarom was dit gebruik om gaste se voete te was voordat hulle plek inneem by die lae "tafel". As 'n gasheer 'n vermoënde man was, sou een van sy slawe die gaste se voete gewas het gewoonlik sy mees junior slaaf, aangesien dit as 'n baie nederige werk geag is. Was daar nie 'n slaaf beskikbaar nie, sou die gasheer óf een van die jonger besoekers die taak verrig het. Dan staan die Here op. In doodse stilte (kan ek my voorstel) stap Jesus na die naaste dissipel toe, kniel by hom, was sy voete, en droog dit rustig af met 'n handoek. Dan tel Hy die skottel op en beweeg na die volgende dissipel toe. En hoewel Jesus presies weet dat Judas Iskariot op die punt is om Hom te verraai, was Hy ook díé se voete. As Hy egter by Petrus kom, reageer die impulsiewe karakter op 'n tipiese manier: "Here, gaan U mý voete was?" "As Ek jou nie was nie, het jy nie deel aan My nie", is Jesus se respons dan. Petrus verstaan kennelik iets van die implikasies van Jesus se woorde en roep gevolglik uit: "Here, dan nie net my voete nie, maar ook my hande en my gesig!" (v. 6-10). Uiteindelik voltooi Jesus die sirkel en die dissipels kan die ete met skoon voete nuttig. Nie dat dít op sigself is waaroor dit gegaan het nie. Want dit lyk immers asof die Here self die ete met stofbesmeerde voete
genuttig het, want ons lees nie dat iemand Sý voete gewas het nie. As die Here Sy bokleed aantrek en weer Sy plek inneem, hou twaalf paar oë Sy elke beweging in doodse stilte dop. "Verstaan julle wat Ek vir julle gedoen het?" (12). In v.13 bevestig Jesus Sy gesag om lewensbepalende lering vir hulle te gee. En inderdaad is die opdrag wat Hy nou vir Sy dissipels gee rigtinggewend vir elkeen wat gehoorsaamheid aan Hom ernstig opneem en daarvolgens leef. Die opdrag is in v.14: "As Ek, wat julle Here en julle Leermeester is, dan julle voete gewas het, behoort julle ook mekaar se voete te was." Die Grieks beklemtoon dat dit nie 'n eenmalige aksie moet wees nie, maar 'n gereelde handeling, weer en weer - 'n lewensgewoonte. Hulle was waarskynlik verras. Miskien het hulle verwag dat Hy sou sê: "As Ek, julle Here, julle voete gewas het, behoort julle nou ook Mý voete te was." Maar wat hulle nog moet leer, is dat 'n mens Hóm dien as jy Sy broers en susters dien. In v.15-17 gee Hy die bevel uitdruklik, onontkombaar en in soveel woorde. Hierin moet Sy dissipels Hom gewis navolg. "Ek het vir julle 'n voorbeeld gestel, en soos Ek vir julle gedoen het, moet julle ook doen. Dit verseker Ek julle: 'n Slaaf is nie belangriker as sy eienaar nie, en 'n gesant ook nie belangriker as die een wat hom gestuur het nie." Daar kan dus geen misverstand wees nie. En dis 'n sleutel tot 'n lewe van saligheid. Let op hoe Jesus afsluit: "As julle hierdie dinge weet, salig is julle as julle dit doen" (OAV).
Wat sê dit alles vir jou en my?
Natuurlik het hierdie roeping tot diensbaarheid diep en ingrypende implikasies vir elke dissipel van die Here Jesus. En ons sou lank daarmee kon besig wees. Maar kom ons kyk net na die basiese roeping in die algemeen - en wat dit vir ons inhou. Ons kan aanvaar dat die beginsel van diensbaarheid uiteindelik lewensveranderend in die apostels se harte vasgelê is. Nooit was hulle lewens ooit weer dieselfde nie, veral nie na die vervulling met die Heilige Gees op die Pinksterdag nie. Só radikaal gehoorsaam het hulle hierdie roeping tot diensbaarheid uitgeleef, dat die lewens wat hulle gelei het die wêreldgeskiedenis verander het. En tot vandag toe, tweeduisend jaar later, is hulle name steeds aan dermiljoene mense bekend. Waarlik, hulle lewens het volledig opgegaan in diens, in voetewas. Elkeen se pad het uiteraard 'n bepaalde koers ingeslaan volgens die Here se
spesifieke roeping (dit geld ook vir elkeen van ons; ons roeping is uniek en persoonlik). Wat hulle betref, kan 'n mens waarlik vra: kan 'n mens jou naaste en uiteraard ook ons Saligmaker meer uitnemend dien, as om die boodskap van die ewige saligheid ver en wyd uit te dra. En dis waarin hierdie manne se lewens hierna volledig opgegaan het, ten spyte van die verskriklike ontbering en lyding wat dit ingehou het. Trouens, een en elkeen van hulle - met die waarskynlike uitsondering van Johannes - het uiteindelik 'n marteldood gesterf, omdat hulle geweier het om af te sien van die grootse taak wat op hulle gelê is. En ons vandag, is hierdie roeping werklik ook op ons van toepassing? Vir seker! Goed, ons roeping mag ánders wees as díé van die apostels. Maar sonder twyfel word een en elkeen van ons wat beweer dat ons navolgers van Christus is, geroep om voetwassers te wees. En onthou, die werkwoordsvorme wat Jesus in Joh 13:14-15 gebruik, praat uitdruklik van voortdurende handeling. En al is ons besondere roeping anders, het Jesus en die apostels vir ons gedemonstreer hoe gehoorsaamheid uitgeleef moet word - in "voetewas". Só besig was hulle met die uitnemende, dat hulle nie tyd gehad het vir die belangrike nie om van die irrelevante nie eers te praat nie. Nee, diensbaarheid was hulle lewenshartstog! Sekerlik is geloof in Christus meer fundamenteel as gehoorsaamheid en diensbaarheid. Want dis deur geloof - en deur geloof alleen - dat ons gered word. Maar die Bybel leer dat ware saligmakende geloof altyd uitmond in gehoorsaamheid - en aan die hart hiervan lê diensbaarheid. En só word geloof dan duidelik sigbaar. Hieraan kan jy weet, mits jy eerlik is, of jy waarlik gered is, al dan nie. Omdat die ware kerk dit al vir eeue verstaan, het 'n Latynse spreuk tydens die 16de eeuse reformasie ontstaan: sola fides justificat, sed non fides sola est - alleen geloof regverdig, maar nie geloof wat alleen is nie. Niemand hoef dus te wonder of hy of sy saligmakende geloof het nie - jou lewe wys dit uit. En dis glashelder duidelik! Vra jouself dus af en antwoord so eerlik moontlik: Ly ek 'n lewe van liefdesdiens, sonder om ingestel te wees op vergoeding - van watter aard ook al? Doen ek dit uit dankbaarheid vir die diensbaarheid van die Here Jesus in my belang, en in gehoorsaamheid aan Hom? Is ek 'n voetwasser?





• Die doel van Antipas Herout is om Bybelse lering in die vorm van kort, bevatlike studiestukke gratis beskikbaar te stel, ten einde begrip van en geloof in die Godgesentreerde beginsels van die Woord so wyd as moontlik te bevorder. Dit staan enigeen gevolglik vry om die inhoud van hierdie studiestuk met of sonder erkenning te gebruik. Die skrywer het immers self baie hulp by andere gekry. Hy glo dis 'n suiwer uiteensetting van Skrifopenbaring, en sy hartstog is om die waarheidsevangelie so wyd moontlik te versprei, nie om dit te kniehalter nie. • Blogs: www.e-preke.blogspot.com ens. • Nico van der Walt onderskryf die historiese, internasionale en reformatoriese 1689 Baptistebelydenis (soos meeste Gereformeerde Baptiste wêreldwyd), asook die belydenis van Sola 5, 'n assosiasie van Godgesentreerde evangeliese gelowiges in meer as 'n halfdosyn lande in Afrika suid van die ewenaar. • Gereeld word 'n preek of studiestuk soos hierdie wêreldwyd en gratis in Afrikaans en meermale in Engels per e-pos gestuur aan mense wat dit persoonlik aangevra het. • Subskripsies, adresveranderings, kansellasies en korrespondensie: Postnet Suite No. 148, Privaatsak X1, Northcliff, 2115, Suid-Afrika; E: nico.vanderwalt@reformed.org.za; Tel. 082 848 9396. • Nico het aan die Universiteit van Stellenbosch studeer en daarna vir 'n dekade as Siviele Ingenieur gewerk (as konstruksieingenieur en universiteitsdosent). Na 'n radikale Christelike bekering en daaropvolgende teologiese studie aan die Potchefstroomse Universiteit, was hy vir drie dekades veral stigterspredikant van twee gemeentes in die Vaaldriehoek en Pretoria. Hy was ook vir 'n stuk of twaalf, dertien jaar 'n vaste dosent aan die Lynnwoodrif Bybelskool in Pretoria. Die afgelope paar jaar wy hy meeste van sy tyd aan skryfwerk en prediking waar hy ook al uitgenooi word.
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19


Terug naar

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: 0 en 0 gasten