Mijn getuigenis.

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 3078
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

Mijn getuigenis.

Berichtdoor Ton » Vr Jan 08, 2016 9:21 pm

Laat ik me eerst even voorstellen : mijn naam is Ton Jacobs, ik ben pas 68 jaar en ben getrouwd met Mary, wij wonen in Amersfoort.

In mijn werkzame leven was ik uitvaartverzorger , beveiligingsbeambte en ruim 30 jaar vrijwillig brandweerman , ik heb dus in m’n leven wel ’t nodige gezien en meegemaakt.

Hoe ik zo – na jaren van niets doen – weer in de kerk verzeild raakte , zal ik u vertellen.

November 2000 was ik door een aantal oorzaken diep in de put geraakt, zo diep zelfs, dat ik geen uitweg meer zag, en mij zelfs af ging vragen, wat de zin van het leven nog langer was.

Wat wilde ik verder met mijn leven?

Wilde ik op de oude voet nog wel doorgaan?

Het kwam zelfs zover dat ik mij eind november zwaar overspannen ziek meldde bij mijn werkgever.

Ik zat helemaal vast, zag het niet meer zitten, wist niet meer hoe verder, zonderde mij sociaal gezien helemaal af.

Ik was zelfs zover heen, dat ik heel serieus overwoog mij met de auto met grote snelheid tegen een boom ofzo te pletter te rijden.

In die gemoedstoestand belandde ik op het internet en vandaar in een chatbox van MSN onder de categorie Leeftijdgenoten.

Ik zat er dagelijks uren achter, dat was nog slechts mijn venster naar de wereld en mijn leven ging zich concentreren op die computer.

Vooral 1 chatter sprak mij enorm aan: de chatnaam was Sunbeampje (zoals ze zich toen noemde); in het begin had ik zelf niet eens in de gaten, hoezeer zij mij aansprak, zozeer zat ik met mijzelf in de knoei.

Elke dag weer wachtte ik in volle spanning, totdat zij weer online kwam.

Haar gesprekken waren fijn en gaven mij een speciaal gevoel van begrepen te worden, er werd zowaar naar me geluisterd en ik kreeg goede adviezen en antwoorden, niet alleen van haar, maar ook van vele anderen in die chatbox.

Mijn gemoedstoestand viel op, men wilde, dat ik bleef komen en praten, zodoende werd dus die computer belangrijk in mijn leven.

Na een aantal weken kwam ik er – door een emailtje van een van die chatters – achter wat mijn gevoelens waren en hoe diep die gevoelens inmiddels voor deze Sunbeampje waren geworden.

Ik besloot in te gaan op het advies, dat ik kreeg om haar een e-mailtje te sturen; na een aantal telefoongesprekken met haar heb ik dan de stoute schoenen aangetrokken.

Eind januari 2001 heb ik haar op een dinsdagavond (toen een oefenavond bij de brandweer verviel) gebeld en gevraagd of ik langs mocht komen.

Ze vond het goed maar ze kreeg helaas voor haar van mij geen kans meer om af te maken wat ze wilde zeggen: namelijk dat de ontmoeting plaats zou vinden op neutraal terrein, dus ergens in een restaurant met een kopje koffie.

Ik ben toen dus laagvliegend vanuit Lelystad naar Amersfoort gereden.

Op het moment, dat Mary – want zij was die chatter – haar voordeur voor mij opende, sloeg de bliksem bij mij in en zette mijn hart in vuur en vlam.

Ondanks dat het dus geen neutraal terrein was geworden, hebben we die avond tot diep in de nacht met elkaar gepraat, mijn ziel en zaligheid heb ik bij haar op tafel gelegd en telkens weer bleek, dat onze belangstelling naar zoveel gemeenschappelijke dingen uitging en dat ook zij de bliksem heeft voelen inslaan.

Onze gevoelens waren dus wederzijds.

Mary nam mij mee naar haar toenmalige gemeente hier in Amersfoort.

Ik ging met haar mee – als ik niet hoefde te werken – naar de bijbelstudies en begon mij steeds meer af te vragen of God een speciale bedoeling met mij had door Mary op mijn pad te zetten, door mij steeds weer opnieuw mijn vroegere lijfspreuk uit 1 Cor. 13 voor ogen te zetten: ”Zo blijven dan Geloof, Hoop en liefde, deze drie, maar de meeste van deze is de liefde ”.

Ik probeerde mij te verzetten tegen dat gevoel diep weg in mij, tegen die roepende stem, ik wilde zelf de controle over mijn leven houden, wilde alles zelf doen en beslissen, ik vocht er tegen, maar…......…… ik verloor dat gevecht. God had echt een plan met mij, Hij wilde mij terug als Zijn kind. Ik was een verloren zoon.

Op zondag 1 april 2001 was er in de gemeente een Amerikaanse Marinier als spreker en toen hij de oproep deed naar voren te komen, ben ik – koppig en eigenwijs als ik was – naar achteren de zaal uitgelopen, ik kon mijzelf er niet toe brengen naar voren te lopen en mijzelf compleet over te geven aan God en Jezus te aanvaarden als mijn Verlosser, als mijn Heiland.

Op het toilet en later in de gang heb ik mijn ziel uit mijn lichaam gehuild.

Mary en 1 van de oudsten hebben mij toen meegenomen naar een kantoortje en daar hebben we samen gepraat en gebeden.

Die dag heb ik mij overgegeven aan Jezus, na die dag wilde ik nog maar een ding en dat was mijn leven in handen geven van de enige levende God.

Zoals Mary het verwoordde : ik was eindelijk weer THUIS gekomen.

De week erna heb ik veel en diep nagedacht, gebeden en met Mary gesproken en het besluit genomen, dat ik heel erg graag opnieuw - maar nu als een volwassene - gedoopt wilde worden, dat ik ten overstaan van de hele gemeente, maar bovenal tegenover God wilde belijden, dat ik Jezus wilde aanvaarden als mijn Verlosser en Hem wilde volgen.

Op zondag 20 mei 2001 stond ik op het podium van de gemeente om mij te laten dopen, ik was er voor mijn gevoel helemaal klaar voor.

Ik heb daar toen mijn oude zondige leven afgeworpen en ben een nieuw leven begonnen met Jezus als mijn Leidsman.

Samen met de onvoorstelbaar grote liefde van Jezus en samen met mijn liefde voor Mary en haar liefde voor mij wilde ik verder.

Op diezelfde zondag 20 mei 2001 hebben Mary en ik ons verloofd.
Donderdag 14 februari 2002 zijn wij getrouwd en hebben wij God’s zegen afgesmeekt over ons huwelijk.

Oh - heel eerlijk - het is niet allemaal zo gemakkelijk gegaan als het soms mocht lijken - er is strijd geweest, veel strijd, er zijn problemen van allerlei aard geweest, die overwonnen moesten en vaak is die strijd er nog wel - vaak ben ik heel emotioneel ook in de diensten , maar ik ben ervan overtuigd, dat de Heilige Geest in mij werkt en dat God mij in mijn hart gegeven heeft, dat ik hier jullie dit alles moet vertellen.

Op onze levensreis kunnen we geen van allen ontkomen aan de donkere tijden, wanneer de kleur uit ons leven verdwijnt, wanneer alles overschaduwd wordt door pijn, angst, verdriet of een gevoel van machteloosheid.

Maar, zoals er altijd weer een nieuwe dag aanbreekt, zo komt er ook een moment, waarop de duisternis optrekt en het leven weer licht en kleurrijk wordt.

Nadat Mary en ik een tijdje heel weinig op het internet hadden gedaan, kregen wij op een zondagmorgen in juli 2002 na de dienst van 3 verschillende mensen in onze gemeente - onafhankelijk van elkaar - te horen, dat zij ons moesten vertellen, dat wij moesten gaan evangeliseren op het internet.

Nu zijn mijn vrouw en ik dus actief met evangeliseren op het internet en zijn wij webmasters van de site www.inGodsveiligehanden.nl en op diverse plaatsen op social media , zoals Facebook, Google+ ed. meer dan 2800 volgers en bezoek uit meer dan 94 verschillende landen uit de hele wereld.

Op een later tijdstip zal ik u allen meer vertellen over onze bediening op internet.

Wij mochten reeds op diverse plaatsen onze getuigenissen geven; uiteraard in onze thuisgemeente, o.a. in de Evangelikale Gemeinde in Schruns in Oostenrijk, in de Freie Christengemeinde in Bad Tölz in Beieren (Zuid-Duitsland), bij omroep Max op TV, bij de EO-radio, bij GrootNieuwsRadio en natuurlijk op diverse plaatsen op internet.

Mary en ik hebben – buiten onze schuld – 5 financieel heel moeilijke en zware jaren achter ons – en niet alleen financieel maar zeker ook lichamelijk - , we zijn veel materiële zaken daardoor kwijtgeraakt , maar we hebben in die jaren ook geleerd alleen op God te vertrouwen ; iedere keer weer gebeurde er een wondertje, telkens weer kregen we een knipoogje van onze Heer : de ene keer in de vorm van een enveloppe met geld , de andere keer stond er een gevulde boodschappentas voor onze deur …. Weet u , toen de nood vaak ’t hoogst was, was de Heer erbij, Hij zorgde voor ons.

Daarom geloof en voel ik, dat God ons met een bedoeling en voor Zijn doel naar het internet heeft gebracht en ik voel dan ook steeds weer, dat dit werk op internet zonder de steun en het gebed van anderen - van onze mede christenen - niet mogelijk is.

We hebben elkaar nodig, elkaar’s steun, elkaar’s gebed, maar bovenal hebben wij de zegen van onze hemelse Vader nodig, zonder God’s steun zijn we niets.

Zonder de kracht van God, zonder de helpende en zegenende Vaderhand van onze machtige Vader in de hemel wordt dit werk onmogelijk en te zwaar voor ons.

Zonder God’s wijsheid om ons de woorden in ons hart te geven, lukt het niet.

Laten we elkaar steunen, elkaar de helpende hand bieden, maar bovenal God vragen ons te helpen, te steunen en te zegenen.

Want : Als twee van u op de aarde iets eenparig zullen begeren, zal het hun ten deel vallen van Mijn Vader, die in de hemel is.

God doet wonderlijke dingen in mijn / in ons leven en ik heb het opgegeven mij daarover te verwonderen, ik aanvaard het in dankbaarheid en laat het gebeuren zonder me er tegen te verzetten. Door alle stormen heen en met Gods aanwezigheid en hulp, zijn wij ook steeds dichter naar elkaar toe gegroeid en slechts de dood kan ons nog scheiden van elkaar maar dan zien we elkaar toch weer bij onze hemelse Vader.

Jullie zien dus, dat God mijn of eigenlijk ons leven, de afgelopen 14 jaar, volledig op z’n kop heeft gezet en heel eerlijk gezegd : ik vind het nog steeds fantastisch !

Dit is wat ik vandaag met jullie wilde delen.

Ik wil besluiten met een buitengewone zegenbede, die ik een tijd geleden van iemand via internet ontving en die ik bij deze graag aan jullie allemaal doorgeef :

Moge God ons zegenen met ongemak
bij gemakkelijke antwoorden, halve waarheden, en oppervlakkige verhoudingen zodat we diep vanuit ons hart mogen leven.

Moge God ons zegenen met woede bij onrechtvaardigheid, onderdrukking, en uitbuiting van Gods schepselen zodat we mogen werken aan rechtvaardigheid, vrijheid, en vrede.

Moge God ons zegenen met tranen om te vergieten voor hen die lijden aan pijn, verwerping, honger, en oorlog, zodat we onze handen kunnen uitstrekken om hen te troosten en om hun pijn in vreugde te veranderen.

En moge God ons zegenen met genoeg dwaasheid om te geloven dat we een verschil kunnen maken in de wereld, zodat wij kunnen doen waarvan anderen zeggen dat het niet gedaan kan worden.

Amen.
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

gerdakensen
BerichtenCOLON 3
GeregistreerdCOLON Wo Jan 27, 2016 11:57 am

Re: Mijn getuigenis.

Berichtdoor gerdakensen » Wo Sep 21, 2016 12:56 am

amen op de woorden van ton

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 3078
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

Re: Mijn getuigenis.

Berichtdoor Ton » Zo Okt 21, 2018 2:36 pm

Afgelopen week kreeg ik deze bijbeltekst : Jesaja 40:28 : “ Een eeuwige God is de HEER, schepper van de einden der aarde. Hij wordt niet moe, hij raakt niet uitgeput, zijn wijsheid is niet te doorgronden “ .

En ik kreeg het volgende woord :

Jij bent een mens.
Ik heb jou gemaakt naar mijn beeld.
Maar wat ging er veel stuk in jouw leven.
Wat gaat er veel mis.
Wat is er ook veel zwakte, pijn en verdriet.
Laat je daardoor niet ontmoedigen.
Jij bent een mens.
Maar Ik ben God.
Ik ben de God die jou ziet en liefheeft.
Ik heb alles gemaakt.
Ik ben de Schepper van de einden der aarde.
Ik ben eeuwig.
Ik word nooit moe en ik raak nooit uitgeput.
Keer je, altijd als jij dat wel bent - moe en uitgeput - keer je dan naar Mij en zoek Mijn hulp en Mijn wijsheid. I
Ik ben eeuwig bij je.
Ook op deze dag.
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19


Terug naar

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: 1 en 0 gasten