" EN HOE IS DAT ZO GEKOMEN ? " (getuigenis/gedachtengang door Peter Gerrets)

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 2998
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

" EN HOE IS DAT ZO GEKOMEN ? " (getuigenis/gedachtengang door Peter Gerrets)

Berichtdoor Ton » Do Mei 11, 2017 12:21 pm

Peter Gerrets :

DONDERDAG 11-05-2017.


EN HOE IS DAT ZO GEKOMEN ?


Het gaat over mijn updates.
Die niets anders willen zijn dan weergeven hoe het met mij gaat.
En niet suggereren dat Berend Pieter Hendrik Gerrets op 15-06-1949 als lachebekje ter wereld kwam.
Ik ben het buiten-baarmoederlijke bestaan niet met een brede smile begonnen.
Ik was het éérste kind van Jacobus Albertus Gerrets en Johanna Jacoba Bastiaanse en heb een enorme keel opgezet toen ik in de Nieuwe Kerk in Delft door Ds. G. van Hoegee besprenkeld werd.
Ik vermoed dat ik een serieus, een ernstig kind was. Dat ik veel verdriet had over mijn 1,5 jaar jongere broer Henk die hersenvliesontsteking kreeg en daardoor doof werd. Als jongen van 9 weet ik nog dat mijn vader met Henk naar de genezingscampagne van de Amerikaanse evangelist T.L. Osborne ging op het Malieveld in Den Haag. Op de topavond stonden er 120.000 mensen in de stromende regen. 2 x ging mijn vader er naar toe en 2 x kwam hij met mijn niet genezen broertje terug. Ik was er kapot van. De wereld is hard. Ongehoorzaamheid werd onmiddellijk bestraft thuis en op school. Rood haar hebben, een lange, magere slungel zijn lokt pesten uit. Ik heb het over mij heen laten komen en ik ben in elkaar geslagen en verzette mij niet. Pacifist in hart en nieren. Ik kon goed leren. Hield van meesters die spannende vaderlandse-, kerkgeschiedenis- en bijbelverhalen konden vertellen. Ik wilde vrienden.
Verlangde naar vriendschap, naar iemand die het voor mij op wilde nemen. Mijn focus was: jongens, mannen. Ze moesten sterker, stoerder zijn en mij in bescherming nemen. Ik was uitermate verlegen, hield niet van grote groepen mensen.
Eerbied voor God. Bang om fouten te maken, om fout te zijn.
Die homoseksuele gevoelens en verlangens vond de Here God verschrikkelijk. Verliefd worden op jongens, de ergste zonde die er was.
Zelfbevrediging alleen of met andere jongens en dat zonder dat mijn ouders dat wisten moest Gods toorn oproepen.
Ik heb gebeden en gesmeekt dat de Here mij geen homofiel zou laten worden of mij zou straffen met ernstige ziekten zoals kanker. En in mijn tienerjaren ontmoette ik op de Dr. Abraham Kuyperschool (Mulo) een klasgenoot die zeer godvrezend was en mij meenam naar 'zware kerken', mannen die vóór de kerkdienst staande baden, zwart was de overheersende 'kleur', het zingen, het bidden, het preken gebeurde met grote eerbied. De sfeer was zwaarmoedig, depressief. De mens slecht en verdorven, rijp voor de hel.
Samen met hem lazen we op zondagmiddagen de oudvaders.
Preken van Smytegelt, á Brakel, van Lodensteijn, van der Groe.
Kortom: ik ben eraan kapot gegaan.
Inmiddels studeerde ik aan de Koningin Wilhelmina Kweekschool aan de Binnenrotte in Rotterdam voor onderwijzer. Een prachtige opleiding waarin ik mezelf kwijt kon.
Met enthousiasme gaf ik proeflessen in Rotterdam, Schiedam en Vlaardingen.
De kinderen enthousiast, ik enthousiast.
Totdat ik in 1968 zwaar overspannen werd. De allesoverheersende vraag: hoe weet ik of God mij liefheeft, terwijl ik homoseksuele gevoelens en verlangens heb? In de kerk hoorde ik hel en verdoemenis, over de Here die altijd maar boos is. Hoe kon je nou weten dat je uitverkoren was?
Ik kwam tot geloof om de hel te ontvluchten. Ik wilde Vaders goedkeuring.
Maar de échte zekerheid des geloofs kwam jaren later. Na mijn onderwijzersopleiding, ging ik theologie studeren in Brussel. God riep mij. Ik kon er duizenden bezwaren tegenin brengen, maar ik kon niet weigeren. Ik heb me er kapot gestudeerd. Ik heb me voor 200% gegeven in studie, huishoudelijk werk, in de stagegemeenten. Ik streefde naar perfectie. Alleen het beste was goed genoeg. Of mijn gezondheid eraan ging....ik ging voor een topresultaat en studeerde cum laude af.
Wijlen ds. Gerrit Toornvliet, gereformeerd predikant bij Radio Bloemendaal, werd in zekere zin mijn redding. Een totaal andere kijk op God, op Jezus Christus, op wat liefde nu werkelijk is. Hij raakte mij tot tranens toe in colleges, in kerkdiensten, in de persoonlijke omgang, in gesprekken.
Hij hield van mij als vader, voor hem was ik zijn zoon. Hij wist waar ik mee worstelde, hij aanvaardde mij zonder restricties.
Vele malen preekte ik in diensten van de Radiogemeente, zat ik bij hem in de tuin, in zijn studeerkamer, at ik met hem en zijn vrouw aan tafel.
Daar leerde ik de liefde van God kennen, ervoer ik die liefde, aanvaarding, vergeving.
Hij heeft mij mijn leven lang geïnspireerd, ik ben zijn geesteskind.
Na zijn heengaan mocht ik preken bij zijn begrafenis en heb ik hem mogen vervangen totdat er een opvolger kwam.
In de gemeenten die ik heb mogen dienen, is er altijd geprobeerd mij in het keurslijf te hijsen dat bij die gemeenten hoorde. Het is een worsteling geweest om het juk af te werpen. Daar heb ik voor gevochten.
Ik heb altijd van mensen gehouden, werkelijk alles voor hen overgehad.
Ik ben predikant, maar absoluut niet 'de-dominee-op-afstand'. Ik ben geen dogmaticus, geen scherpslijter, ik laat mijn leven niet bepalen door belijdenisgeschriften of de Heidelberger, niet door kerkelijke gebruiken of tradities.
Ik laat me leiden door de bijbel, niet door commentaren. Door de heilige Geest in de persoonlijke omgang met God.
Er is veel wat me in de Reformatie aanspreekt. Ik ben geïnspireerd door de 19e eeuwse Kohlbrugge. Door God die onopgeefbaar liefheeft allen met wie Hij zich verbonden heeft.
Ik ben belijdend christen, homo en ben daarvoor uitgekomen en kom ervoor uit.
Eindelijk weet ik mij geliefd.
Ik ben vrijmoedig, kan eindelijk als emeritus mijzelf zijn.
Het leven is voor mij hard geweest, met een geheim rondlopen is dodelijk, ik ben van nature zondaar en in de praktijk zondaar gebleken. Verberg jouw zonden niet, belijd ze, als het moet in het openbaar. Beken ruiterlijk jouw fouten. Praat nooit goed wat je fout deed.
En zó ben ik geworden wie ik geworden ben. Ik heb niets te verbergen. Geen geheimen. Het verstaan van de stem van God heeft mij vrijmoedigheid gegeven.
Waar ik ook ben, ben ik als Peter. Niet als de dominee. Ik huil met hen die er geen gat meer in zien. Ik zie de humor. Probeer mensen op te vrolijken. Kan hartelijk lachen. Onzekere mensen aanmoedigen, mensen bijstaan. Omarmen, een kus geven, handen opleggen, zegenen.
Levensbiecht aanhoren. Na schuldbelijdenis vergeving schenken in Jezus' naam. Omgaan met moslims, boeddhisten, hindoe's zonder mij superieur te voelen, zonder bekeringsijver.
Ik wil dat levende woord van God zijn.
Er zijn voor lhbt'ers.
Het geheim: deel uit van wat God je heeft gegeven, al is het niets in jouw ogen.
God vermenigvuldigt het, terwijl je uitdeelt.
Is het toevallig waar je woont, wie jouw buren zijn, wie jouw collega's?
Met wie je in de wachtkamer zit, bij wie je op zaal ligt in het ziekenhuis?
Wie naast jou zitten in bus, tram, metro if trein, in het vliegtuig?
Ik merk dat Gods liefde zó groot is, zijn genade zó verreikend.
Jezus zegt: 'Om niet hebt gij het ontvangen, geef het om niet'.
Nee, in mijn updates ging en gaat het niet om die geweldige Peter Gerrets die lachend pijn lijdt, geopereerd wordt, de komiek die aan de lopende band mensen tot bekering brengt.
Het gaat al helemaal niet om mij.
Maar om God die dwars door pijn, moeiten, verdriet, lijden zoveel van ons en anderen om ons heen houdt, dat als we daarvan uitdelen, we overvloedig ontvangen om weer uit te delen.
Eén handdruk, één schouderklop, één omhelzing, één kus, één handreiking, kan vele malen méér uitwerken dan een preek.
Als je predikant-in-opleiding bent, predikant, priester, matig je alsjeblieft geen preektoon aan, spreek gewoon zoals je in het dagelijks leven ook spreekt.
Blijf een mede-mens. Een herder stinkt naar de schapen. Gezag berust niet op een aanspreektitel. Gods Geest verleent autoriteit aan jouw woorden die je namens Hem spreekt. Wees benaderbaar. Klim niet in een ivoren toren. En alsjeblieft doe je niet heiliger voor dan je bent.
Wees écht!


Ik wens jullie allemaal een mooie lentedag met zomerse temperaturen.

Peter Gerrets.

(http://www.facebook.com/peter.gerrets?fref=ts)
[p.gerrets@casema.nl]
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 2998
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

Re: " EN HOE IS DAT ZO GEKOMEN ? " (getuigenis/gedachtengang door Peter Gerrets)

Berichtdoor Ton » Vr Jun 08, 2018 10:36 am

Peter Gerrets :

VRIJDAG 08-06-2018


ANDERS


In de voorbije dagen ben ik behoorlijk geconfronteerd met mijn reacties op de verdere aantasting van mijn lichaam. Aantasting. Problemen die zich voordoen en niet beter zullen worden.
Ken jij dat: je bent verkouden, je hebt hoofdpijn, je hebt griep, je krijgt een longontsteking, breekt een arm.
Maar je wéét: het wordt beter. Een antibioticumkuur, arm in het gips, paracetamol slikken. Het gaat voorbij.
Totdat er gebreken optreden, die niet voorbijgaan, niet over gaan.
Ik was nooit blij met mijn lichaam. Ik had er goed willen uitzien, sportief willen zijn.
En dan blijk je een erfelijke nierziekte te hebben.
Daaraan gekoppeld een te hoge bloeddruk.
En dan begon in 1996 de nierdialyse. De aanleg van een buikkatheter en het herstellen van een liesbreuk, het verwijderen van de buikkatheter. De aanleg van een kunsstof shunt (aansluiting) in mijn linkeronderarm en in de loop der jaren 12 revisies van die shunt, het verwijderen van mijn linkernier en het onzalige besluit de grote wond niet te hechten, maar open te laten en uit zichzelf laten sluiten. En er ontstond in mijn linkerzijde een enorme uitstulping en organen in mijn buik gingen aan de wandel. Al jaren kan ik geen kostuums meer dragen, dus werden het truien.
Dan een open hartoperatie nadat ik twee stille hartinfarcten had gehad. De aanleg van een nieuwe shunt van eigen bloedvaten in mijn rechterarm, door het jarenlang aanprikken zijn er twee bulten ontstaan.
De niertransplantatie. Het dotteren vorig jaar en nu in juli de staaroperatie en deze maand de nierpunctie omdat mijn donornier minder afvalstoffen uitscheidt.
Door het gebruik van bloedverdunners heb ik overal op mijn armen paarse plekken.

Dat is dan de bouwvallige tempel of barak van de heilige Geest.

En dan gedurende de kinder- en tienerjaren ontdekken dat je niets voor meisjes, vrouwen voelt. Er is totaal geen aantrekkingskracht. Als ik denk aan trouwen griezel ik. Ja, ik heb verkering gehad, maar ik kan de vrouwenlogica totaal niet volgen.
Over seksualiteit werd niet gesproken. Ik wist wel dat echtscheiding iets verschrikkelijks was. Dat God het haatte. Het woord 'homo' had ik wel eens gehoord en dat zou een gruwel in Gods ogen zijn.

Jakkes, zou ik echt ooit met een vrouw moeten trouwen? Ik heb er als tiener vreselijk tegenop gezien.
Dat nooit! Maar die aandacht en belangstelling voor jongens, mannen dan?
Ik verlangde naar vriendschap.

Jaren en jaren bad ik God: 'Laat me alstublieft geen homo worden. Want als ik homo ben, ga ik naar de hel.
Ik krijg verschrikkelijke ziekten, zoals aan mijn hart of kanker en sterf op een verschrikkelijke manier'.

En in de kerk hoorde ik niet anders dan over de uitverkiezing. God wist nu al wie er verloren zouden gaan. Zondaren waren we allemaal. Dat kon ik alleen maar toegeven. Redding was mogelijk voor enkelen door Jezus Christus. Maar de deur naar de hemel stond op een kiertje.
Voor God werd ik doodsbang.
Als tiener zocht ik naar God, maar ik heb eerder gezegd: in de kerk hing de sfeer van de dood.
Zwarte kleding, zingen op hele noten, ellenlange preken en vandaag hoorde ik op Youtube nog wat ik destijds hoorde, een afschuwelijke preekstem.
Er werd niet gewoon gesproken, er werd gejammerd, geklaagd, gebedeld, gesmeekt, gehuild.

Ja, ik was ánders. Ik heb er nooit met mijn ouders over gesproken. Ik heb gezwegen. Ik heb het verzwegen.
Na mijn onderwijzersopleiding in Rotterdam ben ik theologie gaan studeren in Brussel.
In maart 1968 stortte ik in. Ik liep onder de prediking die ik hoorde volkomen vast en fysiek was ik uitgeput.
In die maand hoorde ik het eenvoudige evangelie op de radio en in boeken en ik beleed God al mijn zonden, vroeg om vergeving en nam Jezus Christus aan als mijn Heer en Heiland.

In de oren van een doorsnee protestantse predikant anno 2018 klinkt dit piëtistisch, kinderlijk, theologisch niet verantwoord? Het kan me niet schelen.

Maar wat mij verdriet deed was dat God mij niet 'normaal' maakte. Mijn zonden vergeven. Christus in mij. Dan verloste Hij mij toch ook van die gruwelijke homoseksuele gevoelens en verlangens?
Dit heb ik nooit begrepen. Tot op de dag van vandaag niet.
Waarom riep de Heer mij om predikant te worden en baande Hij de weg?
Waarom bracht Hij mij in contact met Franstaligen?
In de charismatische Hervormde Kerk in Seraing?
Ik ben er op mijn geloofsbelijdenis gedoopt en op voorbede vervuld met de heilige Geest en waarom werd ik ook daarna niet genezen?

Waarom heb ik zoveel en zo vaak Gods heilige Geest aan het werk gezien tijdens kerkdiensten en mijn predikantswerk in Nederland, België en Frankrijk?

Hoe kan de Heer een zondaar gebruiken?
Mij, 'anders', die misstappen heb begaan?
Waarom hebben de vele pastorale gesprekken, de voorbeden onder handoplegging, het uitdrijven van demonen, gebed tijdens genezingsdiensten, de jarenlange begeleiding door een christen-psycholoog en christen-psychiater nooit geholpen?

Jarenlang gebeden, jarenlang mijn zonden, mijn gedachten en verlangens en falen beleden.

Nee, ik ben geen heilige, geen vrome, geen superchristen. Nee, nee en nog eens nee.
De gaywereld ken ik niet. Ben nooit in een bar, disco of sauna geweest.

Op mijn 46e kwam het aan het licht. In hetzelfde jaar dat ik begon met nierdialyse en ik mijn werk niet meer volledig kon en mocht doen.
Er werd van mij geëist dat ik vóór de gemeente schuld zou belijden. Dat was pijnlijk. Het was noodzakelijk.
Ik heb het gedaan. Dat ik homo ben. Dat ik ongeoorloofde contacten had gehad. Ik beleed mijn zonden. Ik begreep dat het vertrouwen van allen geschonden was.
Had maar om hulp gevraagd! Van mijn 19e tot aan die dag toen ik 46 was, had ik een lang hulptraject doorlopen.
Op hetzelfde moment werd ik voor 80-100% afgekeurd.

Mijn zonde is niet dat ik homo ben.
Mijn zonde was dat ik ongeoorloofde contacten had en dat die personen zich gemanipuleerd voelden.

Dát had nooit mogen gebeuren.

Sindsdien heb ik nooit meer seksuele contacten meer gehad. Al bijna 22 jaar niet meer. De gemeente die ik diende heeft 8 jaar later mij vergeving geschonken.
En ook allen aan wie ik persoonlijk schuld heb beleden.

Ánders zijn.

Het is geen ziekte waarvan je genezen kunt.
Het is geen demonische gebondenheid waarvan je bevrijd moet worden.
En ook niet het gevolg van een te sterke moederbinding.

Gods oorspronkelijke bedoeling is ongetwijfeld de totale verbintenis tussen man en vrouw.
Met in Genesis een sterk accent op het voortbrengen van nageslacht.
Gelukkig staat het Hooglied in de Bijbel, omdat daar gesproken wordt over de liefde, de bewondering, het liefkozen van elkaar.
Ik vind het verschrikkelijk dat dit boekje ten prooi gevallen is van het vergeestelijken.
Natuurlijk mocht het niet gaan over de liefde tussen een man en een vrouw.
Natuurlijk gaat het over Christus en de Gemeente.
Stop!
Als er een geestelijke betekenis in schuilt, dán over Gods liefde voor Zijn Israël.

En mag ik je vragen: 'Wát is er eigenlijk nog wel in overeenstemming met Gods oorspronkelijke plan?'

De verwoeste, verziekte, vervuilde schepping?
Dat twee-derde van de wereldbevolking in armoede, erbarmelijke omstandigheden leeft?
Er voor die twee-derde geen schoon drinkwater is?
Dat ziekte en dood heersen?
Dat er geestelijk- en lichamelijk gehandicapte kinderen geboren worden?
Dat mensen om hun ras, sekse, huidskleur, taal, geloofsovertuiging vervolgd of omgebracht worden?

Is onze kerk of gemeente wel naar Gods oorspronkelijke plan?

In de beruchte anti-homoteksten gaat het over seksuele perversiteiten.
Groepsverkrachting;
Grove schending van het gastrecht;
Tempelprostitutie;
Heteroseksuele vrouwen en mannen die seksuele relaties aangaan met dezelfde sekse (dát is tegennatuurlijk en dát wordt bedoeld in Romeinen 1);
Ongelijkwaardige seks tussen volwassenen en kinderen, meesters en slaven;
Betaalde seks, uitbuiting van de ander.

In de Bijbel vinden we geen enkele vrijwillig aangegane, gelijkwaardige, monogame relatie tussen twee mannen of twee vrouwen in een verbond van liefde en trouw die afgekeurd wordt.
Jezus heeft er met geen woord over gesproken.

Ik verwerp alle perversiteiten die in de Bijbel genoemd worden tussen mensen van gelijke sekse.
Maar als men geen belemmering ervaart, dan moet een relatie voldoen aan bovengenoemde kenmerken.
Vrijwilligheid, gelijkwaardigheid, monogaam, in liefde en trouw.

Ik ben single.
Ik heb christenvrienden die als partners samenleven, waarvoor ik diep respect heb.

Ik schaam mij voor die christelijke kerken die andersgeaarden buitensluiten.
Of tolereren, maar dat woord betekent wel 'gedogen'.
Niet: 'aanvaarden', 'welkom heten'.

En mag je eisen van twee mensen die elkaar liefhebben dat ze nooit seks mogen hebben binnen hun verbond?
Alsof homo's en lesbiennes aan niets anders denken dan aan seks de hele dag, hun hele leven.

Paulus heeft het over een gave van ongehuwd zijn.
Een gave.
En wij eisen van elke homo dat hij afziet van een relatie?

Anders zijn.

Dat valt niet mee in een wereld en een maatschappij met een overgrote meerderheid van normale mensen.

Eén ding is mij wel duidelijk.
Uit de Bijbel en uit de schepping.
Onze God heeft een hekel aan éénkleurigheid, aan dat wat monotoon is.
Geen mens is identiek, ieder zijn of haar eigen dna, vingerafdruk, gelaatskenmerken.
Zoveel miljarden verschillende mensen.
Huidskleuren.
Talen.

Toonhoogten in de muziek.

Kunstvormen.

Kleuren.

Nee, wij passen niet in dezelfde mal.
En in de gemeente zoveel verschillende ambten, gaven, talenten.

Ik ben Peter.
Een wedergeboren kind van God.
Man.
Nog één week 68.
De uiterlijke mens vervalt.
Homo.
Single.

Heeft God mij nou 68 jaar getolereerd?
Als predikant gedoogd?
Als kind van Hem?

Nee.
Aangenomen en bewust gekozen.
En bewust geroepen.

Kortom: begenadigd.

Laat geen lezer, of lezeres, ook maar één moment denken dat hij of zij een vergissing is.
Je bent gewild.
Zijn kunstwerk.
Waar doorheen Hij iets te zeggen heeft tot anderen.

Doordat wat gebroken is, spreekt God vaak krachtiger dan door wat normaal is.

God spreekt dwars door scherven, gebarsten kruiken, door lijden, gebrokenheid.
Denk er eens over na.
Heb je vragen, stuur een persoonlijk bericht.

Dat God nu op jou, wie je ook bent, Zijn zegenende hand legt. Hij bevestigt u, jou in uw, jouw zijn.


-- www.youtube.com/watch?v=bIduPdtNzpI&feature=youtu.be --


Peter Gerrets.

(http://www.facebook.com/peter.gerrets?fref=ts)
[p.gerrets@casema.nl]
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 2998
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

Re: " EN HOE IS DAT ZO GEKOMEN ? " (getuigenis/gedachtengang door Peter Gerrets)

Berichtdoor Ton » Za Jun 09, 2018 10:04 pm

Peter Gerrets :


REACTIES OP "ANDERS"



Hartelijk dank voor iedereen die dit artikel hebben willen lezen.
En hartelijk dank voor de vele, vele reacties.
En persoonlijke berichten, vragen, levensverhalen.

Ik heb geprobeerd vragen te beantwoorden, te reageren op persoonlijke berichten.

Vaak wordt opgemerkt, dat ik open en transparant schrijf.
Hoogst onverantwoord in een tijd dat we onze privacy verliezen.

Toen ik in 1973 predikant werd in Enschede, kreeg ik kritiek van een collega:
"Jij gooit jouw ambt te grabbel door je bij jouw voornaam te laten noemen. Jij bent dominee.
En waarom leg jij jouw hele ziel en zaligheid op de kansel?"
Dat kwam hard aan bij deze toen 24-jarige.
Maar met nog meer overtuiging antwoordde ik:
"Als mijn gezag alleen maar ligt in het mij aanspreken met dominee, dan heb ik in de realiteit geen enkel gezag. Heel de Bijbel staat vol met voornamen.
En daarom blijft het Peter".

En: "dát is waar de gemeente van Jezus Christus recht op heeft, te weten wat mijn ziel en zaligheid is, beter gezegd: wie mijn ziel en mijn zaligheid is".

Mijn leven lang heb ik mij verbaasd in de kerk en in de vrije gemeenten over de prachtige Bijbelse waarheden die vanuit ivoren torens tot ons kwamen.

Een dominee.....stond mijlenver van de gemeenteleden. Je zou nooit met persoonlijke vragen en problemen en worstelingen naar zo iemand toegaan.

Ik ben gestempeld door mijn geestelijke vader, wijlen ds. G. Toornvliet uit Bloemendaal. Hij beschouwde me als 'zoon'. Van hem leerde ik méér dan in mijn studie theologie. Wát heb ik veel geleerd van Prof. Dr. A. de Reuver, ds. Daan Christiaan Overduin, vrienden van Kohlbrugge.

Gewoon zijn. God werd vlees, mens in Jezus.
En mijn overtuiging is en blijft dat een dienaar altijd weer moet afdalen, vleesgeworden Woord van God zijn. Voor mij is dat: geen theologische- of dogmatische begrippen in de preken. Geen moeilijke woorden. G'woon Nederlands. Taal van nu.
In de omgang met mensen als hun gelijken.
Waar nodig óf in preken óf in pastorale gesprekken delen van jouw eigen worstelingen, verdriet, strijd, vreugde, blijdschap, overwinningen.

De HEER deelde Zijn hart dóór mensen, dóór de Zoon en nu weer dóór mensen.
Mensen zagen Jezus' vermoeidheid, zijn behoefte aan rust, zijn verdriet, zijn tranen, zijn verbolgenheid, zijn liefde en bewogenheid.

Ja, over mijn seksuele geaardheid zweeg ik.
Uit angst voor verwerping, afwijzing.
Maar sinds ik mijzelf voor Gods aangezicht kan accepteren, spreek ik erover.
Natuurlijk, dit is een aspect van mijn leven.

En in onze kerken en gemeenten zitten mensen met dezelfde worstelingen en met de grote vraag: "Hoe ziet God mij?"

Teveel voorgangers en predikanten en priesters zwijgen over dit onderwerp. Ze zeggen: "Gelukkig komt dit in onze gemeente niet voor".
Ik heb een hekel aan collega's die als ideaal hebben een kerk vol heiligen.
Uit alle macht de zonden buiten de kerkmuren houden.

Nooit zal ik de uitroep van Toornvliet vergeten tijdens zijn 45-jarig ambtsjubileum:
"Wáár zijn in deze kerk de homo's, de hoeren en drugsverslaafden? Want als dié hier niet zijn, heb ik het verkeerd gedaan. Dan moet ik opnieuw beginnen. Op een sinaasappelkistje in Haarlem getuigen van Jezus".

Er zijn er m.i. maar weinigen die verlangen naar zulke kerkgangers.
En dát is al een teken aan de wand.

Onder het bevrijdende, verlossende, reddende, helende evangelie horen ze er te zijn: de fatsoenlijke zondaren en de 'opvallende' zondaren.
In de kerk allen die naar Jezus verlangen.
En dan is het verschrikkelijk als een homostel dat nog maar kort bezig is met het christelijk geloof en elke zondag naar de kerk gaat, op een zondag door een keurige mevrouw wordt aangesproken met: 'Wij vinden het niet prettig dat uw soort mensen bij ons in de kerk komen".
Pardon?

Sloot Jezus mensen buiten?
Ging Jezus 'separerend' ('onderscheid makend') door de menigten?

Jezus, die lepra-patiënten aanraakte?
Zich door een bloedvloeiende vrouw liet aanraken?
Zich door een prostituée liet zalven?
Die doden aanraakte?

Help, een homo in de kerk?
Een alcoholverslaafde, een aidspatiënt, een gescheiden man of vrouw, etc.

Wéten wij eigenlijk wel wie er in de kerk zitten?
Zijn het allemaal frisse hetero's?

Meestal mag je als homo of lesbienne of biseksueel in de kerk komen.
Als je het alleen maar bent.
Verroer je niet.
Mag je catechese volgen, belijdenis doen, aan het Avondmaal?
Je bent tot geloof gekomen, door onderdompeling gedoopt, mag je aan het Avondmaal?
Word je gedoogd, of ben je geaccepteerd?

En als je een vriend hebt?
Als je een relatie hebt?
Wat is de ruimte in jouw kerk of gemeente?

Velen worden bekeken als in zonde levend en daarom uitgesloten van het Avondmaal.
Nee, geen onbekeerde heidenen, maar mensen die wedergeboren christenen zijn.

O, ik besef hoe moeilijk dit ligt voor predikanten en ambtsdragers.
Maar wie beoordeelt wie er aan de Tafel mogen gaan?

1 Korintiërs 11:28
"Maar laat een mens zichzelf beproeven en zó eten van het brood en drinken uit de beker".

Het Avondmaal destijds werd helemaal niet zó gevierd als in onze kerken en gemeenten.
Het woord Heilig Avondmaal staat niet eens in de Bijbel. Er is sprake van de Maaltijd van de HEER.
Men begon met een liefdemaal. Naar vermogen bracht iedereen iets te eten mee. Aan tafel zaten rijken en armen. Kijk in vers 21-22. Men verdeelde het eten en drinken niet eerlijk. Er waren er die teveel dronken, er waren er die hongerig bleven. Daarom zegt Paulus: Noemen jullie dít de Maaltijd van de HEER?
Tijdens dit liefdemaal was er een moment waarbij het lijden en sterven van de Heer Jezus werd herdacht.
Die Zichzelf verloochende, Zichzelf gegeven heeft, om ons te redden. We gedenken, dat is: we herbeleven het alsof het nú gebeurt. Nú geeft Hij Zijn lichaam, nú geeft Hij Zijn bloed. Nú sluit Hij een nieuw verbond met ons. Onwaardig eten en onwaardig drinken is: eten en drinken zonder te beseffen dat rijk en arm één lichaam vormen, zonder besef dat we Jezus' offer in herinnering roepen. De mentaliteit in Korinte ging volledig tegen de vrijwillige gave van Christus' leven in en dát is ziekmakend.
Paulus benadrukt: zelfbeproeving, zelfbeoordeling.
En niet of nergens: de kerkenraadsleden als politie-agenten.
De enige vraag: Besef ik waar het in het Avondmaal om gaat?

Met wie at Jezus?

Ik ben vaak verdrietig om hoe we in de loop der eeuwen de gemeente zijn gaan zien, de ambten, de doop en het avondmaal.

Als jij homo of lesbienne bent of transgender, zou God jou weigeren als je gelooft in Zijn Zoon Jezus als Zijn kind? Zou jij in Zijn gemeente niet welkom zijn? Geen veiligheid vinden?
Zou God tegen jouw liefde zijn?
Wél als het geen échte, geen ware liefde is.
Als het alleen om de seks gaat, als het elkaar misbruiken is.
En dát geldt ook heteroseksuelen in de kerk.
Maar niet als het om een monogame relatie gaat in liefde en trouw, een geregistreerd partnerschap.

O, soms vraag ik me af: hoeveel 'normale heteroseksuele relaties' kunnen de Bijbelse toets doorstaan?

Weten dominees, voorgangers en priesters nou echt wat er in de harten van de Avondmaalsgangers omgaat?
Of alleen de Gastheer?

Vurig hoop en bid ik, dat predikanten en gemeenten die zich nog niet eerder bezonnen hebben, dit biddend zullen doen.

Als ik zelf talloze malen het Avondmaal heb mogen bedienen, heb ik vaak gedacht: ik had strikter moeten zijn in mijn uitnodigen. Ik heb onverschillige jongeren willen weigeren, een dronken gemeentelid.
Menigmaal heeft de heilige Geest mij aangesproken:
'Denk erom: laat komen, Ik ben blij met hen'.

Niet de predikant is de Gastheer en het is niet de Tafel van de kerk.
De levende Heer is de Gastheer en het is Zijn tafel.
En wie niet zonder Jezus kan, is welkom.

Natuurlijk mag een ieder met mij van mening verschillen.
Dit is mijn overtuiging.
Het is mijn verantwoordelijkheid om op te komen voor hen die te vaak buitengesloten worden, en dat juist in orthodoxe kring.

Vragen en/of opmerkingen via persoonlijke berichten.

Voor al mijn broeders en zusters en juist ook hen die zich zo vaak buitengesloten voelen:

"De HEER zegent en beschermt jou.
De HEER laat het licht van zijn aangezicht over jou schijnen en is jou genadig.
De HEER keert Zijn aangezicht naar jou toe en geeft jou zijn shalom, zijn vrede. Amen".

Peter Gerrets.
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19


Terug naar

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: 2 en 0 gasten