De maaltijd...

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 3792
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

De maaltijd...

Berichtdoor Ton » Do Feb 02, 2017 4:45 pm

De maaltijd...


Hij wist wat er te gebeuren stond deze morgen. Met lood in de schoenen ging hij toch maar onderweg. Vrouw en kinderen waren maar thuis gebleven, het leek het beste op dat moment. Hij zou geen stampij gaan maken, maar aan horen wat er te zeggen viel. Boven alles ging hij slechts voor één ding op pad: Hem ontmoeten.

Zoals bijna elke zondag was hij vroeg opgestaan. Hij nam de tijd om even rustig bij te komen van de nacht, een kopje koffie, een warm broodje. Had zich nog even terug getrokken in een moment van stilte en zich voorbereid op deze dag. Vandaag was anders, anders dan alle andere zondagen en met enig lood in de schoenen vertrok hij deze morgen richting de kerk.1

Al een tijd lang had hij naar deze dag met enig weemoed uitgekeken. Hij wist wat er komen ging. Vandaag zou het echter anders verlopen dan andere dagen, want vandaag ging hij heel bewust naar de samenkomst. Hij had een doel voor ogen, niet in de laatste plaats voor zichzelf.

In de voorbereiding op deze morgen had hij nog eens extra stil gestaan bij de lijdensweg van de Here Jezus. En met name bij de tekst uit Mattheüs 26 sprak hem deze morgen extra aan:

Toen het avond geworden was, lag Hij aan met de twaalf [discipelen]. En terwijl zij aten, zeide Hij: Voorwaar, Ik zeg u, dat een van u Mij verraden zal. En zeer bedroefd, begonnen zij, een voor een, tot Hem te zeggen: Ik ben het toch niet, Here? Hij antwoordde hun en zeide: Die zijn hand met Mij in de schotel heeft gedoopt, die zal Mij verraden. De Zoon des mensen gaat wel heen gelijk van Hem geschreven staat, doch wee die mens, door wie de Zoon des mensen verraden wordt. Het ware voor die mens goed geweest, als hij niet geboren was. Judas, zijn verrader, antwoordde en zeide: Ik ben het toch niet, Rabbi? Hij zeide tot hem: Gij hebt het gezegd. Toen ging Jezus met hen naar een plaats, genaamd Getsemane, en Hij zeide tot de discipelen: Zet u hier neder, terwijl Ik heenga om daar te bidden. En Hij nam Petrus en de twee zonen van Zebedeüs mede en Hij begon bedroefd en beangst te worden. Toen zeide Hij tot hen: Mijn ziel is zeer bedroefd, tot stervens toe; blijft hier en waakt met Mij. En Hij ging een weinig verder en Hij wierp Zich met het aangezicht ter aarde en bad, zeggende: Mijn Vader, indien het mogelijk is, laat deze beker Mij voorbijgaan; doch niet gelijk Ik wil, maar gelijk Gij wilt. ~Mattheüs 26:20-25; 36-39

De samenkomst was begonnen. Met nog steeds lood in de schoenen zou hij deze morgen spreken. Hij wist: dit was de eerste keer, maar waarschijnlijk ook de laatste keer dat hij deze kans kreeg om te spreken. Hij had een duidelijk doel voor ogen, een missie, die alleen hij kon rechtzetten of wat aan kon doen. Hopende dat er verandering zou komen, een kentering van wat al lange tijd gaande was in de gemeente.

Terwijl hij bovenstaande woorden uitsprak, kreeg hij een beklemmend gevoel, want hij wist dat er gemor was in de gemeente en hij had het ergste Bijbelgedeelte van deze morgen nog niet eens uitgesproken. En toen sprak hij het volgende, zeggende:

Wanneer gij dan uw gave brengt naar het altaar en u daar herinnert, dat uw broeder iets tegen u heeft, laat uw gave daar, voor het altaar, en ga eerst heen, verzoen u met uw broeder en kom en offer daarna uw gave. ~Mattheüs 23-2

Met een steeds zwaarder voelend lood aan zijn schoenen nam hij plaats, geknield aan het kruis, wat als een pilaar van de gemeente, in het midden van het podium was geplaatst deze morgen. Hij had geen “Amen” gezegd, hij had geen oproep gedaan om naar voren te komen. Niets van dat alles wat ze gewend waren om te doen.

En de voorganger, de voorganger begreep waar het over ging en kwam geknield naast hem zitten, waarna ze samen zongen, zonder muziek, zonder samenzang, nee alleen zij twee:

Hoe kan ik verder leven,

hoe moet ik verder gaan.

Kan ik ooit vergeven

wat mij is aangedaan.

De wonden in mijn ziel,

de haat en bitterheid,

lijken niet te helen

niet door woorden, niet door tijd.

Refrein:

Maar als er vergeving is

kan er genezing zijn

van de pijn en het verdriet

diep van binnen.

Als er vergeving is,

kan er genezing zijn

en de weg van herstel

kan beginnen.

O God, ik heb U nodig,

ik kan het zelf niet.

Ik lijk haast te verstikken

in angst en in verdriet.

Hoe kan ik ooit vergeven

zoals U mij vergeeft,

dwars door alles heen

wat mij beschadigd heeft?

(Refrein)

Geef mij de kracht van uw liefde

om verder te gaan,

ook al zal er een litteken

blijven bestaan.

Want is uw liefde niet sterker

dan de dood

en uw vergeving niet dieper

dan mijn nood?

Refrein:

Want waar uw vergeving is

zal genezing zijn

van de pijn en het verdriet

diep van binnen.

Waar uw vergeving is

zal genezing zijn

en de weg van herstel kan beginnen. (2x)

Toen zij hun ogen openden, was de gemeente tot tranen toe bewogen en allen, niemand uitgezonderd, zat daar, naast hem, met gesloten ogen, onder aan het kruis, Jezus woorden herinnerend:

“Het is Volbracht!”


www.youtube.com/watch?v=Nt3xVgXFM_E


(Uit : https://yoo.rs/lwalmanak/blog/de-maaltijd-1486047015.html?Ysid=26078)
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

Terug naar

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: 1 en 0 gasten