Ik voel mij vervreemd van wat ik eens ‘het christendom’ heb genoemd

krachtvoorherstel
BerichtenCOLON 21
GeregistreerdCOLON Vr Jan 08, 2016 9:10 pm

Ik voel mij vervreemd van wat ik eens ‘het christendom’ heb genoemd

Berichtdoor krachtvoorherstel » Vr Nov 18, 2016 10:54 pm

Ik voel mij vervreemd van wat ik eens ‘het christendom’ heb genoemd, ik voel mij afgedreven van hetgeen waar ik eens voor leefde.
Soms heb ik van die momenten in mijn leven, dat alles ‘als een film voorbij lijkt te gaan’. Een ‘flash-back op het witte doek van het leven’, een herinnering, een gedachte, een verlangend terug gaan in de tijd. Momenten van herinnering aan een ‘lang vervlogen tijd’, een goede tijd, die ik soms zo hartsgrondig mis, waar ik naar terug zou willen of aan herinnerd zou willen worden ‘tot in lengte van dagen’.

In de Bijbel, het geschreven Woord van God, komen we ook zo’n verhaal tegen:

Schrijf aan de engel der gemeente te Efeze: Dit zegt Hij, die de zeven sterren in zijn rechterhand houdt, die tussen de zeven gouden kandelaren wandelt: Ik weet uw werken en inspanning en uw volharding en dat gij de kwaden niet kunt verdragen en hen op de proef gesteld hebt, die zeggen, dat zij apostelen zijn, maar het niet zijn, en dat gij hen leugenaars hebt bevonden; en gij hebt volharding en hebt verdragen om mijns naams wil en gij zijt niet moede geworden. Maar Ik heb tegen u, dat gij uw eerste liefde verzaakt hebt. Gedenk dan, van welke hoogte gij gevallen zijt en bekeer u en doe (weder) uw eerste werken. Maar zo niet, dan kom Ik tot u en Ik zal uw kandelaar van zijn plaats wegnemen, indien gij u niet bekeert. Doch dit hebt gij, dat gij de werken der Nikolaïeten haat, welke ook Ik haat. Wie een oor heeft, die hore, wat de Geest tot de gemeenten zegt. Wie overwint, hem zal Ik geven te eten van de boom des levens, die in het paradijs Gods is. ~Openbaring 2:1-7

Schrijf aan de engel van de gemeente…

Maar Ik heb tegen u, dat gij uw eerste liefde verzaakt hebt. Gedenk dan, van welke hoogte gij gevallen zijt en bekeer u en doe (weder) uw eerste werken. Maar zo niet, dan kom Ik tot u en Ik zal uw kandelaar van zijn plaats wegnemen, indien gij u niet bekeert.
We zijn zo druk geweest met ‘opgroeien’, met volwassen worden in het geloof in Christus Jezus en we denken allemaal dat we een vorm van volwassenheid hebben bereikt. Naarmate de tijd verstrijkt die ‘ik gelopen heb in de wedloop van het (Christen) leven’ hoe meer ik de eindstreep in zicht krijg, hoe moeilijker ik mij de start of begin van die wedloop herinner.

We zijn zo bezig geweest ‘om de slingers van het leven op te hangen’, bezig geweest om de wereld te ‘implementeren in de gemeente van Jezus Christus’, om zo aantrekkelijk te worden voor de mensen om ons heen. De discoverlichting en bollen, het geluid. Het is allemaal binnen gedragen en we ‘voelen ons er prettig bij’. Op een dusdanige wijze dat de wereld eigenlijk geen werkelijk verschil meer ziet tussen een avond entertainment bij de Toppers en de ‘kerk’.

We vullen onze agenda’s met de dingen die gebeuren in de kerk, dan dat we nog bezig zijn met de mensen om ons heen. Een generatie die verloren gaat, laten we in de kou staan, om ons vervolgens bezig te houden met mannendagen, vrouwen verwenavond compleet met lichamelijke verwennerijen (over beauty en schoonheid, mascara en eyeliners). De aankondigingen heb ik al menigmaal over het wereld wijde web zien heengaan.
De gebedsavonden en Bijbelstudies daarentegen zijn koud en kil, boven alles: stil en amper bezocht. Het omzien naar weduwen en wezen, ook in eigen omgeving, lijkt een ver van mijn bed show geworden. We zijn te druk met onze agenda’s te vullen met vergaderingen over het begroetingsteam, de kindernevendienst, de zang en geluid, oefen avonden voor de band en een extra leden vergadering over het wel en wee van de gemeente, in plaats van dat we ons afvragen hoe we de mensen om ons heen noch echt kunnen bereiken met het al oude, rauwe en pure evangelie van Christus Jezus.

We maken ons druk over Sinterklaas, de Kerstman en een (vervloekte) boom. Gaan voorbij aan de essentie waarom wij bepaalde ‘hoogtijdagen’ vieren binnen de kerk, en vooral de diepe boodschap, die aloude boodschap van het Kruis op Golgotha: Christus en dien gekruisigd!

Over onrecht mag je niet spreken, de mat van de liefde is inmiddels zo hoog dat je je bek er over breekt bij het binnen komen, omdat er zoveel onder is geveegd. We maken ons liever druk om ons eigen behoudt en de ‘eindtijd’, dat we vergeten dat onze buren met beide poten op weg zijn richting de hel!

Maar ja, dat is natuurlijk van minder belang…

We kijken liever naar gezondheid, dat dat we nog echt ons vereenzelvigen met de mensen om ons heen, die lijden. Wat dat betreft kunnen we ons beter afspiegelen aan de tijd van Sparta, waarin de Grieken meer bezig waren met uiterlijk vertoon en aandacht voor gezondheid, dan dat het Evangelie van Christus gaat over ons innerlijk wezen.

Dat de Bijbel zegt dat het lijden van de huidige, ofwel tegenwoordige tijd, niet opweegt tegen over de heerlijkheid die voor ons ligt, dat zegt ons in de huidige generatie niet zo veel meer. We zijn wat dat betreft net ‘als de mensen in de wereld’ die de slingers buiten hebben weten te hangen en ‘in het feestgedruis’ van een schijnbare hemel op aarde zijn opgegaan, dan dat we nog daadwerkelijk uitzien naar de verlossing van het tijdelijke, het aardse, het lichaam.

Maar dat is natuurlijk ook tegelijkertijd een boodschap waar we niet aan herinnerd willen worden: de dood.
Nee, we spreken liever over een geestelijke dood, het afleggen van ons eigen ik, een ‘alles onder de mat van de liefde te schuiven’ dan dat we nog waarheid willen verkondigen.

En ik…

Ach ik voel mij vervreemd van al deze situaties.

Maar dat geeft niks hoor. Het maakt niet uit dat ik mij vervreemd voel van de eerste liefde die Christus in mij goot, toen ik ooit Hem mocht ontmoeten, in een klaslokaal op school. Het geeft niets hoor, om niet meer op te komen voor het onrecht en het onechte. Het geeft niets hoor, dat mensen beschadigd worden door hun mede Christenen en zelfs door hen gekruisigd worden. De mat der liefde kan nog wel wat stof onder geschoven worden…

Maar God zal ik blijven loven, Hem zal ik blijven zoeken en eens zal ik Hem van aangezicht tot aangezicht mogen zien. En hopelijk zegt Hij dan tegen mij:

Wel gedaan, gij trouwe dienstknecht!

Copyright info@krachtvoorherstel.nl

Terug naar

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: 1 en 0 gasten