WIE ZIET MIJ GRAAG ? (door em.pastor Peter Gerrets)

Gebruikers-avatar
Ton
BerichtenCOLON 3690
GeregistreerdCOLON Do Jan 07, 2016 11:08 am

WIE ZIET MIJ GRAAG ? (door em.pastor Peter Gerrets)

Berichtdoor Ton » Vr Mei 20, 2016 11:08 am

Peter Gerrets :

VRIJDAG 20-05-2016.


WIE ZIET MIJ GRAAG ?


Het is niet fijn, als je als kind opgroeit met het idee, dat je niet beantwoordt aan de wensen en verlangens van jouw ouders.
Ik was een lange slungel, die te snel groeide en de neiging had gebogen te lopen. Niet stoer, niet sterk, niet sportief, niet aantrekkelijk.
Rood haar. En dus gepest. Ik liet me in elkaar slaan en leerde nooit om voor mezelf op te komen.
Mijn hele leven erop uit geweest de liefde van mijn ouders te winnen.
Ik moest een kerel worden.
Rechtop lopen.
Dus: heilgymnastiek (fysiotherapie), naar padvinderij, zwemles en judo.
Ik was geen avonturier, geen sporter.
Het enige waarin ik goed was, was in de studie. En door keiharde studie en hoge cijfers probeerde ik waardering te krijgen van mijn ouders.
En toen ik God leerde kennen, zag ik hem net als mijn aardse vader en stortte mij volledig op mijn studie theologie. Mijn studie-opdrachten, examens en tentamens moesten volmaakt zijn.
Maar de goedkeuring van mijn ouders en van God kreeg ik niet.
Maar aan het einde van mijn studie was ik kapot, ondervoed, krachteloos. Versleten.
Ik heb nooit met het onvolmaakte in mijn leven kunnen omgaan.
Een nieuw schrift waarin ik met mijn kroontjespen een inktvlek maakte had voor mij afgedaan, als ik iets fout had gezegd of oneerlijk was geweest, dan was die dag verloren.
Het liefst kroop ik in bed, sliep en probeerde de andere dag foutloos te leven.
Ik kan en kon niet leven met imperfectie in mijn leven.
Mijn leven moest foutloos, perfect zijn. Homoseksuele gevoelens hoorden in een volmaakt leven niet thuis.
Vele malen heb ik diepe depressies gehad.
In mijn eerste gemeente Enschede kwam ik tijdens een voorbededienst naar voren. Mijn collega vroeg mij toen hardop: 'Wat kom jij doen?' Ik vroeg gebed voor mijn slechte conditie en mijn depressies. Hij antwoordde voor een volle kerk: 'Ik zal dan wel voor je bidden. Hij gaf me een klap op mijn schouders en zei: 'Here, maak er eindelijk eens een kerel van'. Daarmee sloeg hij mij geestelijk dood. Voor een volle kerk.
Ik was de man die er niet mocht wezen. De predikant die nooit dit werk had geambieerd. De man die met een geheim rondliep.
Ik kon niet omgaan met het omvolmaakte.
Niet bij mijzelf.
Wel bij anderen.
Genade ruim verkondigd aan anderen. Weinig of niets tegenover mijzelf.
God gebruikte me, maar ik geloofde het niet. Geen enkel compliment of bedankje kon ik accepteren.
Na veel lijden, depressies, burn outs, overspannenheid, nierziekte, dialyse, 26 medische ingrepen, ontstane handicaps, het uitkomen van mijn geheim en het leren begrijpen van de genade weet ik mij geliefd en bemind.
Ik ben Vaders kind, Zijn geliefde, Zijn beminde. Vergeven, begenadigd, verzekerd van redding en van een eeuwige toekomst bij God.
Toch vind ik het moeilijk.
Ik kan zoveel liefde kwijt aan anderen.
Maar ik ervaar weinig spontane genegenheid, initiatief van anderen.
Het is zó belangrijk om lief te hebben, te omhelzen, te kussen, te zegenen, te bemoedigen.
Onze volksaard hebben we tegen.
Kritiek spuien is zo gemakkelijk.
Een compliment geven....daar wordt die ander hoogmoedig van.
Maar Paulus zegt dat ik in de schuld sta bij mijn naaste om hem of haar lief te hebben.
Eén oprechte knuffel kan méér zeggen dan duizend preken.
Ik hoop dat je het lef hebt om jouw nood met mij te delen.
God heeft je lief!
Vergeet dat nooit!!


Peter Gerrets.

(www.facebook.com/peter.gerrets)
[email : pastor@ingodsveiligehanden.nl & p.gerrets@casema.nl]
Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of theFather, and of the Son, and of the Holy Ghost Matthew 28 : 19

Terug naar

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: 1 en 0 gasten